İnsanın insandan kaçtığı bir çağda
Kollarımdan kucak yaptım biraz fazla
Elimde değildi sevmek bulamadım
Kendimi ihmal ettim biraz fazla
Doğuyordu güneş evet bronzdu güller
Kokusu taa uzaklardaydı güzellerin
İçimde bir sis göz gözü görmüyordu
İç çektim yakına yakına biraz fazla
Azaldım yürüdükçe yoldu adı
Yolundum durdukça öz ciğerimden
Tanıdık gelmiyordum hiçbir bakışa
Tahrip ettim suretimi biraz fazla
Allı pulluydu gülüşler yoruldum alkışlardan
Kara kış buz tutmayı unutmuş dedim
Mevsimler kendi derdine yanmayı öğrenmiş
Çözüldüm örgüsünden hayatın biraz fazla
Yazardım usanmasam şiirin tamamını
İlhamıma küskünüm aslında ben de
Kim kime yakışır kim kime perde
Anlamak da anlatmak da hep biraz fazla
