Gemilerin yükü ağır
Bomba
Her biri düşecek
Bir çocuğun başına
Patlayan şeker değil
Bomba
Fişek gösterisi değil
Kocaman açılmış gözlere düşen
Bomba
Terli avuçlara
Susuz kalmış boğaza sızan
Duman kara
İnsanlıkta bir heyelan
Yükü ağır bir vicdan
Azap içinde
İniyor kalbimize
Kurşunlar yağıyor
Yanık Kur’an sayfaları
Tütüyor kan buğusu
Zeytin ölüsü
Duman kara
Ateşli alnı parlayan kubbeye
Düşüyor bomba
Yırtarak kulakları
Uyurken biz sessiz karanlıkta
Parlayan yıldız değil bomba
Uzakta değil çok yakında
Bebeklerin
Nasıl
Süt kokan ağızları
Yarı açık kalıyor
Yanıyor
Mabetler minareler
Viran olmuş hilal erimiş
Duman kara
Kara kızıl infilak gecelerce
Konfeti değil
Çocuk parmakları
Fırlayan
Ekmek kanlı
Toprak kan sızdırıyor
Gözler kör
Duman kara
Kara kış iniyor yıkıntılara
Enkaz altından başını kaldırıp
Tekrar tekrar bakan ve düşen
Görevi ölmek olan
Boş sözler kara
Yalnız göğe yükselen ruhlar aydınlık
Ve dünyayı dolaşan isyan
Yalnız uyanışlar getiren ışık
Karanlığa karşı yakılan mum
Titriyor yüreğimiz
Umudumuz sönmeyecek
Ne zulme ne zalime alıştık
