Bestem hasret, hâlim niyâzdır benim,
Gidenler yüreğime ikâzdır benim,
Fenâda varlığım mecâzdır benim,
Sâyem düşer gülistâna, hâr olur.
Ebed diyârına mukadder göçüm,
Boynumda nevâlim, sırtımda suçum.
Dâimîlik sanım, gölge gelgeçim,
Hâsılatım aczim; fakrım kâr olur.
Hevâya kapıldım nice aldanıp,
Doymadı bu nefsim helâlle kanıp.
Tövbem dilde kaldı, gönlüm paslanıp,
Merkad bana gamhâne-i zâr olur.
Ne servet isterim ne tâc u tahtı,
Bir nefes vuslattır gönlümün bahtı.
Elest bezmindeki gönüllü ahtı,
Hak aşkına yanan bahtiyâr olur.
Garîb der ki: fânî imiş bu cihân,
Her nefes çağırır Hakk’a bu devrân.
Bir gün açılırsa gönülde irfân,
Zulmetler gider, kalp pür-envâr olur.
