Başımda kocaman bir beyaz kurdele… Kolalı beyaz yakam ve siyah naylon önlüğüm… İlkokulda Amerikan yardımı süt tozundan yapılmış tatsız içecek için her öğlen sıraya girmek zorunda olmamız… Bu kötü kokulu sıvının buhar saçan koca kazanlardan kepçeyle alınıp mavi plastik kupama kaynar kaynar dökülmesi… İçememem… Yanında yağda kızarmış, biçimsiz birer taş parçasını andıran lokmaya çatalımı bile batıramamam…
Sütü lavaboya gizlice dökmem, kızarmış lokmayı metal tabakta bırakmam, annemin okula çağrılması, iştahsız olmamdan şikâyetçi olunması… Evde yeni çıkan margarinli dilimlerin yemem için uzun zaman tabakta bekletilmesi… Margarin zengin işiymiş, daha ne istiyormuşuz. Israr, ısrar, ısrar… Sonunda isyan ve sadece kuru ekmek yemek üzere aileme başkaldırmam…
Kahvaltıda sadece kuru ekmek yemeyi başarmam büyük bir ihtilal başlangıcı oldu. Eğlence yerlerinden, yaş günü partilerinden, düğünlerden çengilerden uzaklaşmam böyle başladı.
Erken emekli olup İstanbul’a gelen babamın lojman rahatlığından ve askeriye imkânlarından uzak kalmasıyla emekli maaşının yetmemesi acılı bir süreçti. İstanbul çok pahalı bir şehirdi, her şey farklıydı ve üç kız kardeşin bitmek bilmeyen istekleri vardı. Macun şekerlemeler, ayı oynatıcılar, yeni çıkmış plaklar, çarpışan arabalar… Her şey çok renkli ve çok pahalıydı.
Ne istediğimi hatırlayamıyorum ama bir gün babamın bana bir şey almak için tezgâhın önünde elini cebinin dışında gezdirmesini ve yeterince parasının olmadığını anlamasını hiç unutamayacağım. Uzun parmaklı o el, hatırladıkça hâlâ gözlerimin dolmasına sebep olan bir eldi. Allah rahmet eylesin. Bir daha harçlık istemedim ve lise biter bitmez çalışmaya başladım. Ders kitaplarımı alamadığım zamanlar oldu. Ama daima yeterince param olduğunu iddia ettim. Babam bir daha cebinde olmayan parayı aramamalıydı.
Kurşun kalemlerin arkasına ispirtolu kalem kapağı takarak sonuna kadar kullanmak, açılmış kalem uçlarını sobada yakmak için saklamak, sigara paketlerinin yaldızlı kâğıtlarını biriktirip satmak, gazete kuponlarını kesip ne veriyorsa almak için kuyruklarda beklemek, tişörtleri yırtılana kadar giymek, tek bir kot pantolonla dört yıl geçirmek…
Kardeşler arasındaki sürekli bir giysi takası hiç sevmediğim bir şeydi. Çünkü giysilere insanların psikolojileri sirayet ediyordu bence. Birbirimizin kokusunu üstümüzde taşısak da kabulümüzdü, yeni kazak almamış oluyorduk. Ablama alınan ayakkabıyı, ders kitabını, yarısı kullanılmış defterleri, sulu boya takımını sonrasında ben kullanırdım. Ortanca çocuğum. Artık bende iyice eskimiş olan kitaplar, boyalar, giysiler kardeşime kalmazdı ve ona yenisi alınırdı.
Tüm bunların içimde bir örselenme olarak kaldığından şüphelenebilirim. Çünkü gerçekten hâlâ merak ediyorum: Hiçbir zaman kullanmaya kıyılmamış, arka ucu metal, pembe silgili, o kırmızı kalem nerede?
