Bizimle İletişime Geçin

Düşünce

Tövbe ve İstiğfâr

Elbette ki helâlleşeceğiz. Kul hakkı, kula aittir. Allah’ın affetmediği iki şey (günah) vardır: şirk ve kul hakkı. Özellikle kamu hizmeti verenler kul hakkı konusunda çok hassas olmalılar; çünkü herkesle helâlleşmek zordur.

EKLENDİ

:

Ramazan, tövbe/tevbe ve istiğfar ayıdır.

Tövbe, pişmanlık demektir. Pişman olmak için kişinin hata yaptığını (= günah işlediğini) bilmesi ve Rabbi Allah’tan af dilemesi gerekir.

İnsanlara karşı yapılan (= yaptığımız) bir hatadan dolayı niye Allah’tan af diler ve O’na tövbe ederiz?

İnsanların (ve âlemlerin) Rabbi (= Sahibi) O’dur da ondan.

Peki, tövbemizde samimi isek, (ve de) affedildiğimizi düşünüyorsak, hata yaptığımız = haklarına girdiğimiz insanlara karşı bir şey yapmayacak mıyız, onlarla helâlleşmeyecek miyiz?

Elbette ki helâlleşeceğiz. Kul hakkı, kula aittir. Allah’ın affetmediği iki şey (günah) vardır: şirk ve kul hakkı. Özellikle kamu hizmeti verenler kul hakkı konusunda çok hassas olmalılar; çünkü herkesle helâlleşmek zordur.

Tövbe, bu iki şeyin (= günahın) bilincine vararak derin pişmanlık yaşamak ve yapılan hatalardan ve günahlardan dönmek; istiğfar da Allah’tan af = bağışlanma dilemektir.

Kişi, şirkten (müşriklikten) vazgeçer ve kul haklarını öderse (= insanlarla helâlleşirse), tövbe-istiğfarında samimidir; ama yaşantı (= hayat tarzı) olarak ‘eski tas eski hamamsa’, aklına esince ve mağfiret ayı gelince diliyle (ve tesbihiyle) “tövbe estağfirullah” diyorsa, samimîyetsizdir, dilim varmıyor ama söylemek zorundayım, (hâşâ) Rabbi olan Allah ile dalga geçmektedir.

Şirk, Allah’tan başkasına kulluktur, çok büyük ve affedilmez bir cahilliktir. “De ki onlara: Ey cahiller! Bana Allah’tan başkasına kulluk etmemi mi emrediyorsunuz? Daha önce de şimdi de kesin olarak bildirildi (= vahyedildi) ki şirk, bütün amelleri boşa çıkarır ve kişiyi hüsrana sürükler.” (39/64-65.)

Kişi, müşrik olduğunu ve insanlara haksızlık yaptığını (= kul hakkı yediğini) bilir ve tövbe ederse (= pişman olursa), Allah onu da bağışlar, affeder; O, Ğafûr-ur Rahîm’dir. “Ey haddi aşan ve kendilerine yazık eden kullarım! Allah’ın rahmetinden (Benim rahmetimden) ümit kesmeyin! Allah, bütün günahları bağışlar; çünkü O, Ğafûr-ur Rahîm’dir.” (39/53.)

Tövbeye derin pişmanlık, dedim. Bu pişmanlık, aynı zamanda derin vicdan azabıdır, bizi (artık) eski hatalı davranışlara ve günahlara ‘bilerek’ sürüklemez. Bilmeyerek yaptığımız hata ve günahların da sonuçlarını görünce (yapınca), hatalı, yanlış ve günah olduğunu anlarız; ilgili taraflardan özür (af) diler ve bir daha yapmayız. Unutma ve hata, insanî bir özürdür. “Rabbenâ lâ tüâh`iznâ innesînâ ev eh`ta`nâ.” (2/286.)

Tegâbun 14. âyet, en yakınımız olan ailemizle ilişkilerimize dairdir. Orada üç tür aftan (afvdan) söz edilir: Aff/Afv, Safh ve Ğafr. Aff, affetme ama suçluya suçlu olduğunu da söyleme. Safh, suçlunun suçunu görmezlikten gelme veya “hoşgörme”. (Suçu değil, suçluyu.) Ğafr, suçluyu öyle bir bağışlama ki, sanki suçlu, o suçu hiç işlememiş (gibi görme).

İşte, içten ve samimî tövbe-istiğfar (= ğafr) edersek, Rabbimiz bizi öyle bir bağışlar ki, sanki biz o suçu (suçları = günahları) hiç işlememiş gibi, tertemiz oluruz.

Ramazan, böyle bir tövbe-istiğfarın tam mevsimi.

Bu fırsatı kaçırmayalım.

Daha Fazla Yükle

Yorum Bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Çok Okunanlar