Yeşil Kubbenin Gölgesinde

Yüreğimde asırlık bir yorgunluk,
Ruhum çağın günahlarıyla delik deşik.
Metropollerde kaybettik izini,
Kapatmadı yaralarımızı asrın dikiş tutmaz yamaları.
Ravzandan bir esintiye hasrettir şimdi yüreğim.
Sığındığım uykularda da göremedi seni günahkâr gözlerim.
Kuşatıldı imanımız çepeçevre bu diyarlarda.
Huzur, sadece gül bahçende mi kaldı?
Misk ü amber kokun sarsa ruhumu şifa niyetine,
Yorgun bedenim sükûnete erse yeşil kubbenin gölgesinde.
Bir muştunla sıyrılsam anlamsız ve hissiz sözlerin prangalarından,
Ecel yolumu kesmiş beklerken beni;
Son bir umut sana uzanır ellerim.
Betonlaşmış nizamların içerisinde eksilirken her gün,
Nâkıs kalan yüreğimin derinliğinde bir huzur ararım.
Sinemden süzülen bir sükût ile
Hep beni sana çağırır yıkılışlarım.
Ravzandaki kuşlara özenir yorgun yüreğim.
Çınlar kulağımda cennet yurdunun nağmeleri,
Silinir hafızamdan, beni bitap düşüren dünyalık yüklerim.
Dalmak isterim asırlık bir uykuya,
Hemen yanı başında; salatüselamlarınla.
Sıtmaya müptela bir hasta gibi titrer günahkâr bedenim.
Layık olmasam da vuslatına,
Seni bu âlemde en çok ben sevmek isterim.
Sana meftun niceleri geçti bu cihandan,
Bilirim!
Yolunda sabitkadem olmasa da ayaklarım,
Bağrımda hasretinle yanan bir ümit beslerim.
Bir gün gelir bu cihandan ben de geçerim,
Ne adım kalır ne yâdım, unutulur giderim.
Yeşil kubbende; hayran hayran bakan gözlerimin izi kalsa,
Başka ne isterim.
Türab olan bedenim bir gün,
Sancağının altında huzur bulsa,
Ancak o zaman muradıma ererim.