İçini hep güzelde tuttuğu için ayağı hiç çirkinliklere uğramayan insanlar da var diyen güzel insanlar var …
Ayak izlerimizden yürüyenlerimiz de …
Ayaklarına kapanıp eteklerini bırakmadıklarımız olduğu gibi…
Ayağını yorganından çıkarıp bir daha yorganın metresini tutturamayanlar da…
Dostun başa düşmanın ayağa bakmasına takılanlar da..
37 numara ayak mı olur, bu ayak mıdır diyenler de…
Nice güzelliğe ayak direyip inatlaşanlar da …
Nasibinden ayağını kesip yolunu ayıranlar olduğu kadar,
Ayak uydurup yolumuza yoldaş olanlar da var.
Ayak yapıp başka renkte olanlar da…
Karda yürüyüp ayak izini göstermeyenler de…
Dostunu ayakta uyutmanın kurnazlık olduğunu sanan tilkiler de…
Efsanevi koca ayaklar da…
Ayağına taş değmesin diye ayaklarımıza dua edenler de…Gönlüne sağlık dilediklerimizin yanında ayaklarına da sağlık dilediklerimiz olduğu gibi…
Annem “ayakları baş edersen ayak takımının sözüne nesne olursun” der.
Ayak altında kalmamak için ferasetli bir duruş şart. E peki bu çok mu kolay? Elbette hayır, paçama çamur bulaşacak diye ayak atmamak yine tecrübesiz kılar insanı. Ayak değmemiş nice güzellikler bu korkular yüzünden gün yüzüne çıkamıyor. Benim kötülüklerle ve kötülerle cedelleşecek gücüm yok diyenlerimizin ayakları hep geri geri gidiyordur eminim… Kötüye bulaşacağıma çalıyı dolaşırım mantığı işliyor beladan uzak durmak isteyenlerde…
Ayak altına serilecek olanı duvara asanlar ayak takımının pervasızlıklarından nasibini alıyor maalesef. Ayağı baş etmeden, başı dertlendirmeden, zarara uğramadan, karnı ağrıtmadan, heba olmadan ayakları sabit tutmalı. Yol nereye gider düşünmeli.
Geçenlerde koştur koştur metroya son saniyede yetiştim. Ayaklarıma kara sular inmiş olmalı ki onca vakit ayakta yolculuk ettiğim içim indiğimde ayaklarım birbirine dolanıyordu. Yorgun şekilde adımlarken karşımda ayaklı kütüphane dediğim bir arkadaşa rast geldim. Elinde kitaplar ayaküstü “Hilal bu da senin nasibinmiş” dedi Alev Alatlı’nın kitabını verdi.
Ayaklarımı yerden kestin, onca yorgunluk sana kavuşmak içinmiş meğer dedim kendi kendime kitaba bakarak… İnsan yolun getireceklerini kestiremiyor çoğu zaman. İyi olacak hastanın hekim ayağına gelirmiş ya hani, “okuyacak kitap alayım, kitap en iyi arkadaştır” mottosuyla dolanırken kitap ayağıma geldi.
Ayak da ayak… hayırdır bi ayak için bunca söz niyedir diyor musunuz?
Ayaklı gazete misali birkaç ayak hikâyesinden de bahsedeyim sonra ayaklanıp gideceğim.
Necip Fazıl “ayakkabım yok diye ağlıyordum, ayakları olmayan birini gördüm” derken ciğerimizi deliyor. Terziye dinlen demişler, ayağa kalkmış ya; o hesap işte… Bizim için rutin olan başkasının konforu olabiliyor. Bizim konforumuz başkasının aradığı nimet olabiliyor.
Ayağını sıcak tut, başını serin; gönlünü ferah tut, düşünme derin deyip ayağa köstek konulardan sıyrılıyorum hemen.
Ayak kavafı diye bir tabir vardır, çok gezenler için kullanılırmış. Eskiler “gezmek ömürden sayılmaz” demiş. Ondan olsa gerek ayak sesimiz poflama sesimizden daha az çıkıyor…
Gezmenin ayaklarla da ilişkisini düşününce ayak izi bırakılacak nice coğrafya listemizde yerini almalı… Hele bir de boyu boyuna, huyu huyuna, deklanşöre basmasını bilen dostlarla geziliyorsa ayak kavafına kim ayak uydurmasın… Ayaklar şişene dek, ayak diremeyen dostlarla yeni yerler keşfetmek, kaybolmanın tadına varmak için uzun yola ayak basmak gerek.
Ha bir de ayak kirası istenen nice güzellikler de var. Peşin isteniyor çünkü karşılığı bin bir güzellikle geliyor… Ömür planlaması zor zanaat. Vira bismillah deyip çıkın yola. Ayak bağı olacaklardan kaçarak, ilk adım için niyet edin…
Sabah uyandığınızda kendinize şunu sorun” bugünün dünden farkı ne olmalı?” İhmal körlüğüne düşmeden niyet alıp adım atın. Eyleme dönüşmeyen farkındalıklar daima pişmanlıktır, ahtır vahtır…
Ancak akıllıca planlar yapın sonra akılsız başın zahmetini ayaklar çekmesin ….
Ayak bu…
Gidilesi… Yol alınası içindir. Hakkını vermeli…
Sahi
Siz ne ayaksınız peki ☺
