(“Gök Bahçesi”)
1.Panel çit
Ne güzel güz manzarası! Fotoğrafını çeksem mi? Fakat bu yeşil boyalı teller canımı sıkıyor. Onları kadraj dışında bırakmak için uygun bir yer bulmalıyım.
(Tasarlandığı hâlde yazılmadı.)
- Tefsir tartışması
Hanım, dedi ki: Bamyayı söktüm. Yerini bellesen de sarımsak diksek.”
“Hayhay “dedim, bellemeye başladım. Birkaç metre belleyince yorulduğumu hissedip bıraktım.
Baktım, bir kenarda çivili tahtalar var, inşaat artığı. Çivilerini sökmek istedim. Çocukluğumda babamdan öğrendiğim ve pek sevdiğim bir iştir bu. Çivi dedim ya, mıh desem daha doğru belki.
“Adını mıh gibi aklımda tutuyorum” Attilâ İlhan’ın mı? Ben Sana Mecburum. Teyid etmek için google’da arama yaptım. Doğru hatırlamışım. Fakat bu arada “Adını mıh gibi aklımda tutuyorum”da anlatım bozukluğu gibi bir şey ilişiyor gözüme. Açıp bakmıyorum. Bu cümlede anlatım bozukluğu bulan kişi, “mıh gibi”nin yerini beğenmiyor olmalı. Ona göre cümlenin doğru şekli: “Adını aklımda mıh gibi tutuyorum.” olmalı. Benzer bir durumu sevgili ve rahmetli N. Ahmet Özalp’ın kitabında görmüştüm. “Teknik Okumalar” adını verdiği eserinin alt başlığını “Bağa destursuz girenler” koyarken sanki Orhan Şaik Gökyay’ın “Destursuz bağa girenler” ifadesini tashih eder gibiydi. Aşırı titizlik mi demeli?
Hanım, böceklendiğini gördüğü kocaman bir lahanayı ayıklamakla meşgul çeşme başında. Lahananın içten içe çürümeye başladığını da söyledi. Ne kurtarırsak kâr mı?
Sarımsak yerini hazırlamayı savsakladım ya, belki de suçumu affettirmek için sesleniyorum:
- Hanım, Cenab-ı Hak ne buyurmuş, biliyor musun?
- Ne buyurmuş?
- Fe izâ ferağte fe’nsab! Bir işi boşladın mı, öbür işe başla. Ben de bellemeyi bıraktım, çivi sökmeye başladım. İyi mi?
- Bir iş bitince başlanır yeni işe. İş bitmeden başka işe geçilir mi?
Hanım, haklı olabilir mi? Fâriğ olmak ne demek? Şeyh Galib’in şarkısı nasıldı?
“Fâriğ olmam eylesen yüz bin cefâ sevdim seni”
Ayrılmam, boşlamam, bırakmam, terk etmem. Feragat de aynı kökten geliyor.
- Cenab-ı Hak, “bitirince” dememiş, “bırakınca” demiş!
- Öyle mi demiş?
Cevap vermek yerine o âyeti yüksek sesle okuyorum: Fe izâ ferağte fe’nsab ve ilâ rabbike fe’rğab!
