Amân Ya Rab
Şeref Hanım (İstanbul, 1809-İstanbul, 1861)
1) Zebûn-ı nefs-i meyyâlim
Amân Yâ Rab Amân Yâ Rab
Bilirsin cümle aḥvâlim
Amân Yâ Rab Amân Yâ Rab
2) Felek hâl-i dili her bâr
İder miḥnet ile düşvâr
Bu hâletden beni kurtar
Amân Yâ Rab Amân Yâ Rab
3) Acebdir cümle etvârım
Bütün bîhûde güftârım
Günehkârım günehkârım
Amân Yâ Rab Amân Yâ Rab
4) Usandım derd ü mihnetden
Halâs it bend-i hayretden
Uyandır hâb-ı gafletden
Amân Yâ Rab Amân Yâ Rab
5) Habîbin ger Şeref-zâra
Eger itmez ise çâre
Kalır mahşerde âvâre
Amân Yâ Rab Amân Yâ Rab
1) Güçsüz nefsime esirim. Ya Rabbi yardım et, Ya Rabbi yardım et! Bütün hâllerimi Sen bilirsin Ya Rabbi yardım et, Ya Rabbi yardım et!
2) Felek (gökyüzü, dünya, talih) gönül hâlini her defa eziyet ile güçleştirir. Bu durumdan beni kurtar Ya Rabbi yardım et, Ya Rabbi yardım et!
3) Bütün davranışlarım tuhaflaştı. Bütün sözlerim boşuna. Günahkârım, günahkârım Ya Rabbi yardım et, Ya Rabbi yardım et!
4) Dert ve sıkıntıdan usandım. Beni hayret bağından kurtar, gaflet uykusundan uyandır Ya Rabbi yardım et, Ya Rabbi yardım et!
5) Sen’in Sevgilin (Hz. Muhammed), Yakınan/İnleyen Şeref’e eğer çare olmazsa O, Mahşer-Kıyamet Günü ortada kalır. Ya Rabbi yardım et, Ya Rabbi yardım et!
Son Divan Şairlerimizden Şeref Hanım ve Münâcâtları, Yrd. Doç. Dr. Ahmet Yılmaz, Selçuk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, sayı: 10, Konya 2000, s. 208-209.
