“Ey Allah’ım, beni senden ayırma,
Beni Senin cemalinden ayırma.
Seni sevmek, benim dinim imanım,
İlâhî, dînü imandan ayırma.”
Eşrefoğlu Rûmî
Annemizin, babamızın veya hocamızın bize öğrettiği ilk şeylerden biri, Allah’ı çok sevmemiz gerektiğidir.
“En çok kimi seversin?” sorusuna hepimiz içten gelen bir arzu ve şevkle cevap verirdik:
“Allah’ı severim!”
Biz büyüdük, çocuklarımız oldu, aynı şeyi biz şimdi anlatıyoruz çocuklarımıza. Ve kıyamete kadar da bu böyle devam edecek.
Allah sevgisi yalnızca çocukların yüreğinde değil, mümin olan her insanın yüreğinde vardır; bütün müminlerin gönülleri bu sevgiyle doludur.
Sevgisiz Hayat Olmaz
Genel anlamda sevgi, hayatın anlamıdır, var oluş iksiridir.
Her insan, çevresinde gördüğü ve hissettiği nesnelere, varlıklara bağlanır.
Sevgi, insanı hayata bağlayan, ümitvar eden, sağlıklı ve mutlu kılan bir duygudur.
Sevgiye sahip olan insan zengin, sevgiden mahrum kalan ise gerçek anlamda yoksuldur.
Annemizi babamızı severiz, dost ve arkadaşlarımızı severiz, sahip olduğumuz maddi ve manevi imkânları severiz, inanç ve değerlerimizi severiz.
Ve her şeyin başında, ortasında, sonunda da Yaratıcımızı, Rabbimizi, Allah’ımızı severiz.
Allah’ı Niçin Severiz?
Her şeyden önce Allah’ı bizi insan olarak yarattığı için severiz. Bir insan değil de bir hayvan olabilirdik. Sokakta çöpler arasında dolaşan bir kedi veya köpek olabilirdik. Akşama kadar sırtında yük çeken bir merkep olabilirdik. Pislikten beslenen bir domuz olabilirdik. İnsanların aklına getirdiğinde bile ürperdiği bir mahlûk olabilirdik.
Ama Rabbimize sonsuz hamd ve şükürler olsun ki bizi insan olarak yarattı.
En güzel donanıma, estetiğe, görünüme ve imkânlara sahip olan insan…
Sonra şu kocaman dünyayı ve hatta kâinatı emrimize verdi. Küçücük fiziğimiz ve aklımızla kocaman bir kâinatı teslim aldık. Ve burada, meşru yollarla dilediğimiz gibi nimetlere kavuştuk. Dağların zirvesinden, yerin alt katmanlarına kadar her şey emrimize verildi. Toprakta yetişen ve rızık olarak sunduğu sonsuz nimetlerden, envaiçeşit ağaç ve çiçeklere varıncaya kadar her şey bizim hizmetimize verildi. Yani Rabbimiz bizi mahrum bırakmadı.
Yalnız da bırakmadı Rabbimiz.
Şu kocaman dünyada yol haritamızı çizen kitap ve peygamberler gönderdi. Yol yordam gösterdi. En mükemmel insanları bize rehber yaptı. En sağlam ilkeleri bize din kıldı. Yoksa biz ne yapardık? Doğruyu, güzeli, hidayeti nasıl bulurduk?
Yalnız bırakmadı bizi Rabbimiz. Bunun için de sonsuz hamd ve senalar olsun.
İşte tüm bu ve benzeri ikramlar için ebediyete kadar severiz Rabbimizi…
Allah Sevgisi En Büyük Rızıktır
“Ne varlığa sevinirim,
Ne yokluğa yerinirim,
Aşkın ile avunurum,
Bana seni gerek seni.”
Yunus Emre
Rızık sadece yediğimiz içtiğimiz nimetler değildir. Onlar maddi varlığımızı sürdürmek için gerekli olan fani şeylerdir. Asıl rızık ilahi varlığı tanıma, Allah’ı bilme, iman etme ve Onu sevmedir. Baki olan budur çünkü.
Allah Resulü (sav) bu sebeple Onun sevgisini talep etmiş, bize de örnek olmuştur:
“Ya Rabbi! Bana sevgini vermekle beni rızıklandır. Seni sevenleri de sevmek ve beni sana yakın kılacak salih amelleri de sevmekle beni rızıklandır.”
“Allah’ım! Kendi sevgini, seni sevenlerin sevgisini ve sana yaklaştıran amellerin sevgisini bana ver.”
Hadisi şeriften anlaşıldığı üzere Allah sevilmesi gerektiği gibi, mümini Ona götürecek amel ve şahısların da sevilmesi gerekmektedir. Ve genel anlamda tüm sevgiler de Onun rızası için olacak:
“Kim Allah için sever, Allah için buğzeder, Allah için verir ve Allah için menederse (o kimsenin) imanı kemale ermiştir.”
Allah sevgisi insanı olgunlaştırır, manevi derecesini yükseltir. Mevlâna ne güzel der: “Allah sevgisi müthiş bir iksirdir. İnkârcıyı bir anda mümin yapar. Mümini de bir anda arif yapıp irfan mertebesine çıkarır.”
En Yüce Sevgi Allah’adır
Hayatta sevdiğimiz, değer verdiğimiz pek çok varlık vardır. Ancak bunların hiç birisi Allah sevgisine denk olamaz, olmamalıdır.
Mümin; annesini, babasını, arkadaşlarını, sahip olduğu varlıkları sever. Ancak asla bu sevgide ölçüyü kaçırmaz. Allah sevgisinin üstünde Peygamber sevgisi bile olamaz. Bize ne kadar hayır ve iyiliği dokunursa dokunsun, bizi ne gibi sıkıntılardan korumuş olursa olsun, hiçbir şahıs ve kurum Allah gibi sevilemez.
Burada sevginin sadece sözde değil, uygulamada da gösterilmesi gerektiğini hatırlatalım. Eğer bir kişi Allah’ın emrine rağmen, sevdiği liderinin, dostunun, devletinin İslam’a aykırı bir emrini tercih ediyorsa, o sevgide kusur ve tehlike var demektir.
Yüce Rabbimiz Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurmaktadır:
“İnsanlardan bazıları Allah’tan başkasını Allah’a denk tanrılar edinir de onları Allah’ı sever gibi severler. İman edenlerin Allah’a olan sevgileri ise (onlarınkinden) çok daha fazladır. Keşke zalimler azabı gördükleri zaman (anlayacakları gibi) bütün kuvvetin Allah’a ait olduğunu ve Allah’ın azabının çok şiddetli olduğunu önceden anlayabilselerdi.” (Bakara 2/165)
Hiçbir sevgi ilahi sevgiyle boy ölçüşemez. Mümin; bu sevgisinde samimi ve devamlı olmalıdır.
Hani Mecnun’a sormuşlar:
“Adın nedir?”
Cevap vermiş:
“Leyla!”
“Ama Leyla öldü!”
“Hayır, o benim kalbimde diridir, o benim!”
Mecnun sevdiğini böyle sevmiş. Ya bizim Allah’a olan sevgimiz, bu rızık için kaygımız nasıl olmalı acaba?
Allah her an kalbimizde yer almakta, davranışlarımızı da O’na göre belirlemekte isek ne mutlu bize. Değilse, şu tehdit bizlere de yönelmiş demektir:
“Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse (bilsin ki) Allah, sevdiği ve kendisini seven müminlere karşı alçak gönüllü (şefkatli), kâfirlere karşı onurlu ve zorlu bir toplum getirecektir. (Bunlar) Allah yolunda cihad ederler ve hiçbir kınayanın kınamasından korkmazlar (hiçbir kimsenin kınamasına aldırmazlar). Bu, Allah’ın, dilediğine verdiği lütfudur. Allah’ın lütfu ve ilmi geniştir.” (Maide 5/54)
Allah’ı Seven Ne Yapar?
“Allah’a karşı itaatsizlik edersin,
Ve bu halde Onu sevdiğini söylersin.
Yemin ederim bu şaşılacak bir durum…
Sevgin gerçekse Ona itaat edersin.
Çünkü seven, itaat eder sevdiğine…”
Rabiatü’l-Adeviye
Allah’ı sözde değil özde seven kişi, öncelikle Ona tam anlamıyla iman eder. Bütün getirdiklerine inanır. İnanç esaslarını Onun istediği çerçevede oluşturur. Yani Allah’ın vahyine, Onun istediği şekilde iman eder.
İsim ve sıfatlarını bilir, iyice kavrar ve yaşamını bu bilinçle sürdürür.
Onun Peygamberine iman eder, onu rehber alır, izinde gider. Peygamberinin fonksiyonunu geçmişle sınırlı tutmaz. Allah’ı sevmenin bir şartının da Peygamberi sevmek ve ona uymak olduğunu bilir. “(Resûlüm!) De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyunuz ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah son derece bağışlayıcı ve esirgeyicidir.” (Âl-i İmran 3/31)
Dinini öğrenir.
Dini en sahih kaynaklardan, eksiksiz ve ilavesiz olarak ruhuna ve tüm benliğine yedirir. Din konusunda cehaletin kişiyi derin uçurumlara sürükleyeceğini bilir.
Onu zikreder, anar.
Her an Onu hatırlar, Ondan gafil olmaz. Tüm benliğiyle Ona bağlanır. Her yerde her zaman Onu hatırlar. Öyleyse yalnız beni anın ki ben de sizi anayım. “Bana şükredin, sakın nankörlük etmeyin.” (Bakara 2/152)
Ona karşı tüm ibadetlerini yerine getirir.
İbadeti büyük bir şevk ve heyecanla yerine getirir. İbadetsiz geçen zamanı kayıp bir zaman olarak bilir. Kulluğunu en güzel şekilde yerine getirmenin yolunun ibadetlerden geçtiğini bilir.
Kur’an-ı Kerim’i okur, anlar ve anlatır.
Kur’an’ın yolunu aydınlatan bir nur olduğunu bilir, onunla geçen her saati Rabbiyle yaptığı özel bir görüşme olarak nitelendirir.
Dünyaya değil, ahirete meyleder. Dünyanın fani, ahiretin baki ve ebedi olduğunu bilir. Geçici zevk ve nimetlerin peşine düşmez. Ebedi nimetlere kavuşmanın heyecanı içerisinde olur.
Nefsinin hoşuna giden zevklere takılmaz, haramlardan nefret eder, şehvetine esir olmaz.
Yarattıklarını sever.
Sadece müminleri değil, bütün insanları, hatta hayvanları ve diğer canlıları da sever. Onları incitmemeye çalışır.
Onun için gerektiğinde çilelere katlanır, fedakârlıkta bulunur, ölümü göze alır.
Ondan gelene razı olur. “Zehiri bal görür. Fakirliği ikram görür. Hastalığı manevi derece vesilesi görür.”
Yunus misali şöyle terennüm eder Rabbine:
“Hoştur bana senden gelen,
Ya hil’at-ü yahut kefen,
Ya taze gül yahut diken,
Kahrın da hoş lütfun da hoş.”
Hâsılı her şeyiyle Allah’ın rızasını elde etmeye çalışır, hoşnutluğunu ve rahmetini talep eder.
Allah, Sevdiği Kulunu Sevdirir
“Bütün sevgileri atıp içimden,
Varlığımı yalnız Ona verdim ben.”
A. Kutsi Tecer
Bizlere olan merhameti sonsuz Rabbimiz, güzel vasıflara sahip kullarını sevdiği gibi onların sevilmesini de ister. Kulunu meleklere sevdirir, diğer insanlara sevdirir.
Ebû Hüreyre’den (ra) rivayet edildiğine göre, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, “Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur” dedi:
“Her kim bir dostuma düşmanlık ederse, ben ona karşı harb ilân ederim. Kulum, kendisine emrettiğim farzlardan, bence daha sevimli herhangi bir şeyle bana yakınlık sağlayamaz. Kulum bana (farzlara ilâveten işlediği) nâfile ibadetlerle durmadan yaklaşır; nihâyet ben onu severim. Kulumu sevince de (âdeta) ben onun işiten kulağı, gören gözü, tutan eli ve yürüyen ayağı olurum. Benden ne isterse, onu mutlaka veririm, bana sığınırsa, onu korurum.” (Buhârî, Rikak 38)
Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: Allah Teâlâ bir kulu sevdiği zaman Cebrâil’e:
“Ben filanı seviyorum, onu sen de sev!” diye emreder. Cebrâil onu sever ve sonra gök halkına:
“Allah filanı seviyor, onu siz de seviniz.” diye seslenir. Gök halkı da o kimseyi sever, sonra yeryüzündekilerin kalbinde o kimseye karşı bir sevgi uyanır. Allah Teâlâ bir kula buğzettiği zaman, Cebrâil’e:
“Ben, filanı sevmiyorum, onu sen de sevme!” diye emreder. Cebrâil de onu sevmez. Sonra Cebrâil gök halkına:
“Allah filan kişiyi sevmiyor, onu siz de sevmeyin.” der. Göktekiler de o kimseyi sevmezler. Sonra da yeryüzündekilerde o kimseye karşı bir kin ve nefret uyanır.” (Buhari Edep, Müslim Birr)
…
Hallac-ı Mansur hakkında ölüm fermanı verilmiştir. Birisi onun yanına gelip sorar:
“Ey Hallac! Allah sevgisi nedir?”
Hallac-ı Mansur cevap verir:
“Bunu bana bugün değil, yarın sor.”
Ertesi gün onu öldürecekleri yere götürdükleri zaman aynı adam sorusunu tekrarlar.
Bunun üzerine o da cevap verir:
“Allah sevgisinin başı yanmak, sonu Onun yolunda canını vermektir…”
