Bir yaz gününün ritmini tutmaya çalışıyor yazar.
Yol kalabalık, toz ve kavurucu sıcak günü esir almış. Yamalı asfaltlar, şose yollar ve yeni yol çalışmaları ile birbirine karışmış. Yol, bölük pörçük. Uzun süredir devam eden ve gittikçe ağırlaşan çalışmalar şoförü ve yolcuları bıktırmış durumda.
Dışarısı kordan bir ateş…
Çalışanlar bir gölgeye sığınarak güneşin kavurucu sıcağından kaçmaya çalışıyor. Günün bu saatinde başka da yapılacak bir şey yok gibi. Aracın camından başlarını çıkarıp ufku yaran tozun ötesini görmeye çalışanların, başlarını çıkarmaları ile geri çekmeleri bir oluyor. Bunaltıcı ve sıcak esinti, insanların yüzlerini içeri çevirmeye mecbur bırakıyor.
Aracın radyosundan bir melodinin ritmi düşüyor toz ve toprağın arasına. Ses, mekân ve zaman ile uyumlu, bin yılları aşındırıp gelen melodi havası gibi duruyor. Hayatın ağır tonlarından günümüze harabeleri taşımış bu ezgi tiz bir kadının sesinde başka hal alıyor. Bu hal, aslında tam olarak şairin, “karanlık bir ruh hali yansıyor pencereme” dediği kadar dramatik ve güneş altında çalışan işçinin alın teri kadar kederli bir hal.
O kadar içten yayılıyor ki o tiz ses, bu şiirimsi dili anlamayanların kulaklarına bile sanki lügatlerden süzülerek ulaşıyor gibi. Tını, doğal bir tercüme haline evirilmiş. Yolcular, mest olmuş bir halde dinliyor şarkıyı.
Müzisyen:
“Ey yabancı!” dediğinde, yolcular bu mustarip coğrafyada müzisyenin, “Sendeki sen için tüm yerleşkeleri yaktım. Anaların gözyaşında, kuşların cıvıltısında, çocukların gülüşünde seni aradım.” şeklinde bir hava seziyor.
Bu sezilenler, âdemoğlunun ilk günden beri duygularına karşılık gelen rüzgârın uğultusuna, bir sokak düğünün mistik havasına, sudaki salın cızırtısına sahip seslerdi. Tabiatın ilk günden beri bağrından çıkardığı her ses, bu sese bir şeyler katıyordu.
Aynı zamanda bu sesler, içlerinde eski metinlerin can alıcı yerini, büyük aşkların hüznünü, ardı gelmeyen savaşlardan yükselen kan kokusunu, çöl ikliminin yakıp kavurmasını, ihanete uğramış bir savaşçının cellâdını itip darağacına kendi yürüyüşünü hatırlatıyor. Yine bu sesler, azgın bir gücün bombardımanına maruz kalıp harabeye dönmüş bir şehirde betonlar altında kalarak can veren üç aylık bir bebeğin ağzından sızan kana rağmen dudaklarındaki tebessümü barındırıyor.
Yolu, yol olmaktan çıkarmış çukurlar ve virajlar yolcuları müziğin havasından alamıyor. Şarkı bitince şoför, tamamen başka bir ruh haline geçtiklerine kanat getirdiği yolculardaki o gizin kaybolmaması için yeni bir şarkıya geçilmeden radyoyu kapatıyor. Ortaya derin bir sessizlik çöküyor. Yol gittikçe kalabalıklaşıyor… Araç yavaş yavaş son durağa varıyor. Yolcular aracın bagajından aldıkları eşyalarını sırtlıyor. Yolculardan biri, ardından bavulunu sürüklerken “ley ley ley yabancı, way way way kimsesiz” diye tekrarlıyor dilinin ucu ile şarkının ritmini.
Gözünde tarumar olmuş bir coğrafya canlanıyor… Moğollardan beri hep yıkım görmüş bir coğrafya…
Burada, yazılacak olanın sonunun gelmeyeceğine kanaat getiriyor…
Ardından yazar, bir an duraksıyor ve tüm notlarını yırtıp atıyor. Bu bir kaçış mı, yoksa yeni bir başlangıç mı kendisi de karar veremiyor.
