Modern zamanların bir kavramı var: Bunalım. Ne yapacağını bilememe, üretimsizlik, eylemsizlik… 55 milyon kutu antidepresan tüketilmiş, geçen yıl. Öyle diyorlar.
Söze başlamışken zil çaldı, birkaç ev ötedeki komşum geldi. Öfkeli ve tedirgindi. Anlatmaya başladı: “Abi biliyorsun ben kırk yıldır evimin arkasındaki bahçede tavuk ve horoz beslerim. Hiç hazır yumurta almam. Tavuklarım eski tavuklardan, horozlarım Denizli horozlarından. Uzun uzun öterler. Yani topu topu yedi sekiz tavuk, iki üç horozum var şu kadar yıldır. Birisi şikâyet etmiş, ‘Horozlar çok ötüyor, rahatsız oluyorum’ diye. Gecenin ü
çünde ötüyorlarmış, uykusundan uyandırıyorlarmış adamı. İlgililer geldiler. Böyle böyle dediler…”
Çaylarımızı koyduk. Komşum bu durumu bir türlü içine sindirememişti. Modern kent yasalarına göre kentte tavuk beslenemez miydi? Horoz sesinden rahatsız olanlar araba seslerinden, seyyar satıcıların yüksek volümlü homurtulu hoparlörlerinden, sözgelimi “Patetes vaaar, soğan vaaar!..” diye bağırmalarından, kent magandalarının yüksek müzik açarak arabayla gezmelerinden, trip atmalarından; isterse gece yarısı olsun, rahatsız oluyorlar mıydı? Aynı yasalar onlar için yok muydu?
Yine evimizin yakınındaki evin arka boşluğunda bakılan, tutsak olduğu için sıkıntısından neredeyse yirmi dört saat havlayan köpek sesinden niçin rahatsız olmuyorlardı? Aynı kişi ya da kişiler, zaman zaman evlerin çatılarını işgal edip gece boyu bağıran martılara, kavga eden kedilere, balkon demirlerine konup gaklayan kargalara nasıl bir tepki veriyor ya da veriyorlardı?
Efendim, gecenin üçü seher vaktidir, horozların ötmesi fıtratlarındandır. Arzu ederseniz genetiğini değiştirelim, ötmeyen horozlar olsun, he?
Sözün özü, yaşama zevkimizi yitirmişiz arkadaş! İnsan bir işe motive olsa, bir şey ortaya koymanın, bir iş yapmanın, bir şey üretmenin ruhî kıvancını yaşasa horoz sesinden de kuş sesinden de rahatsız olmaz. Geceleri de o yorgunlukla rahatça uyur.
İmkânı varsa, bu tatsız market yumurtalarına muhtaç olmayayım diye, bağımsız bir evi varsa, bahçesinin uygun bir yerinde, sıhhî kurallara uyarak birkaç tavuk ve horoz besler. İnsanların çoğu, keyfinden kentlerde yaşamıyor. Kapitalizm dayatmış, şurada, şöyle yaşayacaksın diye, değil mi?
Yani denge gider, dengesizlik gelir; huzur gider, huzursuzluk gelir. Sükûnet gider, gürültü gelir. Anlam gider, anlamsızlık gelir. Modernizmin ve kentlerin doğasında vardır dengesizlik, huzursuzluk, gürültü ve anlamsızlık… Yerini de antidepresanlar doldurur.
Burada şimdi haklı olan kim, haksız olan kim? Nasıl hareket etmek, düşünmek gerekiyor?
Hadi bakalım, çıkın işin içinden?
