Münacât I
Cenap Şahabettin (Manastır, 7 Nisan 1871 – İstanbul, 13 Şubat 1934)
1) Arıyor secdelerde dîdelerim
Her gece pür-sitâre küngürede,
Düşüp üstünde ağlamak dilerim
Söyle ey Tanrı dizlerin nerede?
2) Ta’na razı olur mu adl-i Hudâ
Küre üstünde, kirlilikle bizi?
Küreyi kim çamurdan etti binâ?
Kim çamurdan yarattı kalbimizi?
3) Mahbes-i arzı geçmiyor sesimiz,
İnleriz gerçi altı bin senedir
Gök sağır, yer sağır, hava dilsiz…
Mücrim-i âciziz biz, ey Kadîr.
4) Doludur afv ile sebû-yı semâ
Cürm ile pür-lekeyse rûy-ı zemîn;
Aç sebû-yı semâya bir mecrâ
Beşeriyyet bütün temizlensin!
5) Rahm ile setr için günâhımızı,
Hâk-i me’yûsa Rabb’im at elini,
Dinledin, altı bin yıl âhımızı
Yeter ey Hâlık’ım, uzat elini.
1) Gözlerim, her gece yıldız dolu kubbede (ve) secdelerde arıyor. Ey Tanrı! Düşüp üstünde ağlamak isterim, söyle, dizlerin nerede?
2) Tanrı’nın adaleti, küre üstünde, bizi kirlilikle ayıplamaya razı olur mu? Küreyi kim çamurdan bina etti (yarattı)? Kalbimizi kim çamurdan yarattı?
3) Sesimiz, yeryüzünün ötesine geçmiyor. Gerçi altı bin senedir inleriz: Gök sağır, yer sağır, hava dilsiz… Ey Kadir! Biz, aciz günahkârız.
4) Yeryüzü suç ile lekeli ise de, gök testisi bağışlama ile doludur. Gök testisine bir akacak yol aç, insanlık tamamen temizlensin!
5) Rabbim, umutsuzluk toprağına elini at da günahımızı merhametinle ört. Ey Yaratıcımız, altı bin yıl ahımızı dinledin, yeter artık, elini uzat!
Evrâk-ı Leyâl, Cenap Şahabettin, Dergâh Yayınları, İstanbul 2001, s. 70.
