Rahmetli Sezai Karakoç’un Vefat Eden Mona Roza’sına Atfen
Kalplerdekiler kalplerde kalsın
Ne sen beni sev ne ben seni unutayım
Bizi bir arada tutan yollar ayrıldığında
Sen bu sebeple gül ben hecrinle ağlayayım
Sen ıssız gecelerimin manolyasıydın
Seni yorgun duygularımla sevdim
Kapa gözlerini ve beni düşün
Anla sevilmenin ne güzel olduğunu
Korkma gözlerim değmez gözlerine
Ellerim uzanmayacak kavuşmak için
Sevgini kıraç topraklara gömdüm
Yeşermesin diye yüreğimde
Ben seninle ölümü yaşamıştım
Ebedi mutluluğa uzanmak için
Ama boğuldum güzelliğinde
Ulaşamadım asıl sevgiye, sevgiliye
Bir gün yalnız başına kalırsan eğer
Bir dem de olsa beni hatırla
Ve artık anla ben orda yokum
Varlığımın hasretinden dolayı ağla
Bilmezdim sevginin ıstırabını
Ve bilmezdim yalnızlık bu kadar acı
Senle olmak da zor sensiz kalmak da
Ama sevip de sevmemeye çalışmak
Hastalığı sözlerle anlatmak gibi
Dikenli yollarda yürümek gibi
Dahası ölüp ölüp dirilmek gibi
Bakma öyle sakin göründüğüme
Bu halim gururdan anla beni
Ne sana yönelmeye takatim
Ne yeniden başlamaya hevesim kaldı
