denizkızlarına gazel söyleyen yoksul bir kedi
ben yoksulluk dedim sen uzaklık anla
seher vaktinden beri mustariplerin kalbi
benim derimde kavruldu dedi
gün doğarken başlayan ayini
ay batarken bitirdi
çünkü yağmur
kapılarını kapatıverdi
bir zaman ilendi
geç kalan zamana
yıldız falına baksaydım
canlanıp dirilirdim sanki
diye içlendi
ipek bir giysi gibi
giyilir mi hiç
pişmanlık
o ki
bütün göz yaşlarını
birbirine karıştırandır
görülmüş şey midir
bir kedinin
karanfilden anlaması
sis basınca göğsünü
dünyayı katrana bulayandır
oysa her kedi
uçsuz bucaksız bir masaldır
çünkü en güzel ayna
ölüm aynasıdır
eşitler herkesi
kedilerle karanfilleri
denizkızlarıyla gazelleri
korkuyla bebeklerin ellerini
kedilerin derisiyle mustariplerin kalbi
savaşa girme vaktidir
gökyüzünü merhamete çağırmanın
leylakların adını dağlara yazmanın
papatyaları öpücüğe boğmanın
ağusunu almayı toprağın
ıhlamur ve iğde kokuları eklemeyi
akmayı unutan ırmağın
ser verip sır vermeyen şarkıların
seni şarkılara saklamanın
tüm kalbi olanları
tam vaktidir savaşa çağırmanın
bıkkınlık vermeden kelimelere
en olmadık zamanda gelen ürpermelere
gelmeyeceğini bile bile beklemelere
akla gelmeyen düşlemelere
lambaya kedere ve inceden esmelere
gidip de bir daha dönmemelere
bekledikçe gövermelere
bir kere elimi tutsan
ansızın can vermelere
elbette vardır her kedinin
okuyacağı bir gazel
harşena dağından
boğaza bakmanın
elma kokusunu
buğdaya karıştırmanın
göğü yere indirmenin
dört mevsim
tam vaktidir
bir kurşun atımı değil
kalbin kalbimin
taa içindedir
tam içindedir
Gazel Söyleyen Yoksul Kedi
