Şair: Mehmet Kabakçı
metaller insan taşır boyuna
ne anlar ki aşktan
İtalian bir katil
koklanmadan solar
taşlıkta bir gül
evhamlı bir elde
bir kasım soğuğunda
gün olur Edoardo ölür
bir köprü altı yalnızlığıyla
dünya biraz daha üşür
güllerin de yakındır solması
kaybolur tüm anılar
bir fotoğraf karesinde
yetim bir şarkı çalar radyolar
dağlar korkar da
korkmaz ademoğlu
bir yandan nankör
bir yandan eşref-i mahlûkat ya
la morte é sempre fredda*
oysa kasım da soğuktur
en az ölüm kadar
Edoardo ölür bir kasım soğuğunda
kuşların bile
yuvası bozulur
kasım da kasımdır hani
sarhoş ceylanlar zamanı
zemheri öncüsü
artık kök salabilir
ucube bir ayrık otu
(*-İtalyanca- la morte é sempre fredda/ölüm her zaman soğuktur)
