Ben rüzgâra, geceye
Bir gün yere ait olduğum
Gökyüzü gibi
Göğün altında çocukluk gibi
Dünyanın yaşı geçti
İnsan menkıbesinde
Eski akraba sular eski karındaş kuşlar gitti
Varlığın parıltısı
İnsan insanın katili
Evler ekinler gülüşler gibi sadık
Bir dal hatmi çiçeği gibi
Bir dal mavi deve dikeni gibi eksiksiz
Eski kardeş sular eski hısım göller dereler gitti
Varlığın ışıltısı
İnsan
Aslın ve suretin terk ettiği
Burada
Avluda kimsesizler dilim varmıyor
Kimi çağırsam adı var kendi yok
Kimi çağırsam kayba karışmış, imi timi belirsiz
Avluda toprak kabuk bağlamış
Ait olduğum
Hafızam
Kesik zürriyetten
Eski günler yanığı
Avlunun ortasında ayakta
Sağım solum kendisiz isimler mezarlığı
Kendisiz İsimler Mezarlığı
