İnsan kendine yük olanda,
Yetinemediğine yetişemediğin anda,
Ruhun bir mikat ve miad aradığında,
Kutlu bir davet yetişir imdadına.
Hicranın döner o dem sürura.
Yüz sürmek için niyaz eylersin Hârimi Pâkine,
Titreyen gönülle mübarek bir sefer başlar arzın kalbine,
Bomboş ellerle asırlık hasretin yüreklerde.
Varlığa yol bulmak için koşarsın maksuda.
Layık olmasak da Rahman’ın misafiri olmaya,
Ye’si bırak artık! Umudu ve kulluğu doldur azığına.
Âdem babamızın evlatlarına,
Şükür ve niyazla düşmek yaraşır baba ocağının yoluna.
Sanki bir mahşer, sıyrılmış âdemoğlu benliğinden,
Avam, malik memlük; Acem, Türk yekpare olmuş bu mahşeri meydanda.
Lebbeyk Allahümme Lebbeyk!
Ne büyük nimet Ya Rab! Bu yüce davete erişmek.
Döndükçe, dal budak salarsın fezaya,
Ardında bıraktığın ne varsa unutursun o anda,
Döndükçe kavrulursun ne vakit kalır ne mekân,
Bir sen kalırsın bir de Beytullah bu cihanda.
Ve acziyetin dile geldiğinde iliklerinde,
Mazhar olursun Rabbimizin lütüf ve ihsanına.
Rahmanın Beytini temaşa eyleyip çağlar sineler,
Nur’a gark olmuş bin bir lehçe ve niyaz,
Dürri gevher misali bir cümle Müslüman,
Nuru beyza mıdır Ya Rab!
Zemininde pervane eyleyen?
Umman icre kalmış mahiler gibi,
Dalarsın rahmeti Rahman’a.
Rahman’ın misafirlerine artık ne gam,
Ermiş nice hikmete menzili asuman.
Sonra başını kaldırıp bakarsın gülzara,
Kapkara bir nur söndürür güneşi sinesinde.
Kamaşır gözler, yanar yürekler, erişirsin kendi miracına.
Ve Hz. İbrahim seni bekler elinde yine bir balta,
Yönel Makam-ı İbrahime,
Dağıtsın sinende ne kadar put varsa.
Yıkılış ve acz ile
Sun bomboş sınav kâğıdını.
Titrerken gözyaşların sinende feryat,
Beklersin Rahmanın kapısında dilinde sukut,
Yıkmış bendini çağlar da çağlar gözlerin,
Boynun düşer cürmünden yere,
Libasın ile cem olmuş bembeyaz mermer seccade.
Alnını okşar Beytullah’tan bir esinti,
Zerre olur kürrede hiç olmanın manası,
Biter, bitmez sandığın bütün dünyalık yüklerin.
Bitap düşersin Hz Hacer’in düştüğü yollarda.
Bembeyaz kefene bürünmüş günahkâr nefsine ve kibrine,
Bir mezar kaz, taşla ve göm cemeratta.
Kefen misali ihramınla yeni bir hayata şahit tut kendini,
Kardeşlerim buyuran efendimize hürmeten,
Aşinadır bize mükerrem beldenin dağı taşı.
Ey yolcu! Buradan geçti Allah Rasülü,
Bu topraklarda yürüdü ve ona şahit bu Kâbe.
Şimdi ayağına bulaşan bu tozda o yoldan bir iz,
Böyle yürü bu yolda, öyle bak Beytullah’a.
Kavrulsun yüreğin Uhutta,
Dökülsün gözyaşların Cennetül Mualla’da,
Yere göğe sığmayan nefsin veda edeceğin güne şahittir artık,
Diz çöker bin bir renkle aynı safta.
Durur tükenir gönlün ve yücelir ellerin,
Dirilirsin her dem Beytullah’ın gölgesinde.
Dünyanın yükünü taşıya taşıya yorulmuşsun artık,
Vaktidir yeniden doğmanın,
Yüklerinden ve cürmünden azad olmanın,
Vaktidir artık araftan çıkıp Arafat’ta olmanın.
Vaktidir artık annenin sütü gibi tertemiz bir hayata başlamanın,
İliklerine kadar hissedersin affını kıyam ederken vakfede.
Kalkar perde dua kapısından,
Bu kıyamdan ayrılır mı bedenin, günahından sıyrılmadan.
Bir sele kapılır yüreğin,
Nefsin bend olamaz önünde.
Bir sürur, bir sekinet sarar ruhunu.
Çırpınıp kalırsın takatin tükenerek,
Ve kurtulur aşkın prangalarından.
Titreyen gönlüne karışırken gözyaşların,
Nazar kıl semaya! Bu gökten inen merhamettir,
Sağanak sağnak seni ıslatan.
Var mıdır böyle bir saltanat dünya makamında
Secde eseri bir sima ile doğrul ve şükret Allah’a.
