(Abdullah Ketmen Hocam’a)
Senin kalem bizim derdi,
Yazamıyor be kardaşlık.
İnsan sevdiğine hemen,
Kızamıyor be kardaşlık.
Hayat döner bazen ye’se,
Başa gelir her hadise.
Kısmetinde ne var ise,
Bozamıyor be kardaşlık.
Kin bürüyünce içimizi,
Öfke örter bilincimizi.
Ne sevinç ne sızımızı,
Sezemiyor be kardaşlık.
Sabır kalır yıkık viran,
Kahrın hâli eder talan.
Azgın nefse gem vurmayan,
Sevemiyor be kardaşlık.
Sayılıdır ömür günü,
Şer kaplarsa gönül önü.
Görse dahi bunca dünü,
Duyamıyor be kardaşlık.
Salâ okunur duymayan,
Ölüm dersini almayan,
Gafletinden kurtulmayan,
Bilemiyor be kardaşlık.
Hamd edebil kuru aşa,
Hayat bazen bir karmaşa.
Bir dert üşüşürse başa,
Çözülmüyor be kardaşlık.
