Köşe Taşı Dergisi, Kastamonu merkezli üç ayda bir yayımlanan ulusal bir edebiyat dergisi. Dergi sayıları mevsimlerle öne çıkarılan bu süreli yayının, Sonbahar 2026 sayısı aynı zamanda derginin 7. Sayısı.
Genel Yayın Yönetmenliğini Hamdi Nalbant’ın yaptığı derginin, yayın danışmanı Ali Emre. Elif Kübra Bıçakçı’nın editörlüğünde kararlı yürüyüşüne devam eden dergi Kastamonu’nun sesi olmaktan çok ulusal edebiyat çevrelerine hitap ediyor. İstanbul ve Ankara orijinli refiklerinin yanında taşradan yükselen güçlü bir ses olarak varlığını hissettirmeye devam ediyor. Her yeni sayıda, her taze mevsimde çıtayı yukarıya taşıyor ve bir sonraki sayı için merak uyandırıyor. Yerelden merkeze doğru uzanan istikrarlı bir yükselişin ayak seslerini bize haber veriyor adeta.
Köşe Taşı bu sayıda mevsimin ruhuna uygun sonbahar renklerinin süslediği bir Kastamonu evi ile kapaktan selamlıyor bizi. Son sayfada ise İsmet Özel’in İki Kanat şiirinden alıntılarla şairin çocukluğunun bir bölümünün geçtiği Kastamonu hatıralarına dikkat çekiyor: “Bizim ahşap evimizin kapısı Kastamonu’da/iki kanatlıydı. Biri/hep kapalı dururdu kanatların/ardında demir dayak./Gece olur/karanlığın haşyetinden kapanırdı tek kanat./Boyasızdı tahta kapı/bu yanıyla güvenirdim ona.”
Hasan Aycın çizgileriyle, Mehmet Narlı, Mehmet Aycı, Ahmet Tepe, Hüseyin Akın, Hüseyin Çolak, Rümeysa Asarkaya, Kaan Denizmen şiirleriyle, İsmail Karabıyıkoğlu, Metin Önal Mengüşoğlu, Abdullah Harmancı, Gülnur Aşcı öyküleriyle, Cemal Şakar, Mustafa Uçurum, Elif Kübra Bıçakcı, Erol Aydın anlatı ve denemeleriyle, Meftun Dallı, Bilgi Ayanoğlu, Fazıl Çifci, Ahmet Âkif Özkul düşünce, anı, araştırma yazıları ile bu sayıya katkı sunanlar. Ayrıca Ali Emre’nin, ‘Tarihe Romandan Bakmak’ imlemesiyle Yavuz Bahadıroğlu’nun BUHARA YANIYOR Romanı başlıklı yazısı dergiye zenginlik kazandırıyor.
yamacına düştüm aşkın zor taşır bu dağ beni
yüze ayna tuttun şaşkın koyarlar mı sağ seni
…
bağladılar beni şehre sesim zindana gitti
ağyar oynar bu çemende öttürmez bu bağ beni
(Mehmet Narlı – Bağladılar Beni Şehre)
Senin bu ince rüzgâr çıkaran yürüyüşün
Hint elinden kumaşlar geldiği günden kalma
…
Zeytin desem bir türlü, incirde çılgınlıklar
İmgelerin nefessiz kaldığı günden kalma
(Mehmet Aycı – Çekmecelerde Çarşı)
Dünyadır bakınca yüzünde bin yalan düşer
İçimizde yaşıyor en çok içimizde
Yürürüz duaya açık ellerimiz
Ölüm karışmışsa bin zevkin arasına
Küser dünya bir şafak vakti
Göğün ve denizin mavisinden kesilir sabahlar
Birlikte uçalım birlikte dönelim kuşlar.
(Ahmet Tepe – Soğuk Yalanların Aritmetiği)
şükür, birisi bir cam açtı
dört yana dağıldı kalbimden geçenler
rüzgar aynı ezberi söyleyip duruyor
limanını bekleyen gemi gibi
(Hüseyin Akın – Buzda Kuz)
Bir nergis şiirsiz yüzünü yıkıyor aynalarda
Kuşlara göç yollarını unutturuyor gülüşü
Bir şarkı soluklanıyor dudaklarında
Adieu mes amis
Adieu mes amours
Kırıldı dayandığı mütteka
Gözlerinde doludizgin alizeler Nargiza
(Hüseyin Çolak – Nargiza)
Belki ölmek o kadar büyük bir şey değildir
Bir insanı gömmek
Tarihin akla yazdığı kadar ak
Tarihin su üzerinde yansımaları tuttuğu kadar berrak
Belki ölmek de o kadar büyük bir şey değildir
(Rümeysa Asarkaya – Çünkü Cömerttir Ölüm)
dünya stajımı imzaladım
ne denirse artık
ya paçavra ya müsvedde
yanağımdan bir küçük iz
bırakamadım diye hacerül esved’de
(Kaan Denizmen – Noksan Kıble)
Şehrin en büyük ve ihtişamlı camisinin baş müezzini yatsı namazına çağırıyordu. “Davete icabet gerekir!” derler. Hele hafız efendinin yanık sesi hicazla başlayıp rast ile kararkılınca yatsı ezanını dinleyen hiçbir kula namaz için mazeret bırakmazdı. Öyle yaptı Erkek Mustafa, kapıyı kilitlemeye gerek duymadı. Şöyle bir çekiverdi. Zaten birkaç kazan ve biraz kap kacaktan başka bir şey yoktu dükkânda. Çayı namazdan sonra içerim diye düşündü.
(İsmail Karabıyıkoğlu – Kazancı Erkek Mustafa)
Çiçeklerin çok güzelmiş.
Ben konuşmuştum, karnımdan değil doğrudan dilimden dökülmüştü bu üç kelime. O, hep mütebessim. İşine kısa süreliğine ara verir gibi yaptı. Dönüp hiç yüzüme bakmaksızın konuştu:
Bu benim rahmetli eşim.
Eyvah, ben ne yapmıştım? Hangi yaranın üzerine parmak basmıştım? Ve ben kim bilir nice zaman kaç kırık kalbin yaralarına böyle farkına varmadan dokunarak hırpalamıştım.
(Metin Önal Mengüşoğlu – Faraştaki Çiçekler)
Modern edebiyatta -özellikle yirminci yüzyılın ilk yarısında- genellikle bir duyusal uyaranla tarihsel anlar içinde akan bilinç, bu akışta aradığını aradığı yerde buluyordu; çünkü tarihsel anlar geniş bir şimdide toplanıyordu. Yirminci yüzyılın ikinci yarısından sonraysa sözünü ettiğimiz parçalanmayla birlikte tarihsel anlar, zamanın her anına saçıldı ve bu saçılmayla birlikte bilinç de herhangi bir uyarana gerek duymaksızın rastgele, tesadüfi bir şekilde sıçramaya başladı.
(Cemal Şakar – Fragmanlar’dan)
Mezarı kaldırımda bir şairdi. Kaldırım şairiydi. Hem de şehrin göbeğinde bir mezardı. Gecenin üçünde, sabahın beşinde bile, kabrin etrafında dolaşanlar olurdu. Şen olurdu, şenlik olurdu. Turistler çevresinden ayrılmazdı. Mezar hakkında efsaneler türemişti. Seslerin, renklerin, adımların, fotoğrafların ortasında bir mezar… Turist rehberlerinden birisi, bir gün kendi izinden ayrılmayan gezginlerin gözlerine bakarak…
Sorulan bir soruya cevap verdi.
(Abdullah Harmancı – Ağaçların Serin Karanlığında)
Bağlar koptukça yalnızlaşıyoruz. Yalnız kalmakla yalnızlaşmak arasındaki farkın bile farkında olmayan nesiller yetişmeye başladı artık. Çocuk, gerçek komşulukların bir melce’, bir sığınak hâline getirdiği sokaklarda, mahallelerde doğup büyümediyse yalnızlığın ne olduğunu nereden bilsin.
(Meftun Dallı – Tarihe Karışmak Üzere Olan Bir Kavram: Komşuluk)
Şairler bunu çoktan sezmişlerdi. Yüzyıllar önce bir dizeye sıkıştırılan bir kıvılcım, bugün okuyanın içinde hâlâ bir ısı bırakabiliyor; demek ki alev sönmüyor, biçim değiştiriyor, nesneden anlama göç ediyor. Kâğıda düşen mürekkep soğuktur, oysa okuyan kişinin damarlarında bir sıcaklık uyanır; bu tuhaf alışverişi açıklayacak bir fizik yasası henüz bulunmadı. Belki de edebiyatın bütün görevi, sönen ocakların dilini hafızada tutmak, unutulan sıcaklığı kelimeyle yeniden kurmaktan ibarettir.
(Mustafa Uçurum – Sönmüş Ocakların Dili)
Herkes yola devam eder de bir çocuğun kendince içinde büyüttüğü sorular son bulmaz. İster ki gelsin biri, açıklasın, anlatsın, özür dilesin. Bir özürle son bulur aslında bütün yapılanlar. Alelade değil ama. Gerçekten içten yapılmış bir özür.
…
Bütün koyunlar cennete gitmeli, değil mi? Yoksa bulutlardan yastık yapamayız. Yatağın içine gömüldüğümde düşünmeye başladım. Evrenin yaradılışı geliyordu aklıma. Ara sıra “Allah gerçekten var mı?” diye soruyor, cevabını buluyor, sonra cevabı beğenmeyip yeniden sorular sormaya devam ediyordum.
(Gülnur Aşcı – Soruları Kime Soralım?)
Hayali kahramanlarım vardı çünkü benim hiç bebeklerimi getirip oynayabileceğim arkadaşlarım olmadı. Yahut anneciğim hiç sokakta oynarken geç oldu diyerek eve çağırmadı. Arkadaşlarım vardı var olmasına ama ya yazları gelirlerdi ya da hafta sonları.
…
Bir de o küçücük köy camisi vardı çocukluğumun hafızama mıhlanan mekânları arasında. O daracık alanı adımlarımla koşa koşa bitiremez, koca bir bozkırı aşıyormuşum gibi nefes nefese kalırdım. Minberin dik ahşap basamaklarına usta bir dağcı edasıyla tırmanır; vaaz kürsüsünün tepesine ise sarp kayalıkların doruğuna tünemiş yalnız bir kuş gibi yerleşiverirdim.
(Elif Kübra Bıçakcı – Ne İçindeyim Zamanın Ne de Büsbütün Dışında)
Babamın demiryolu çalışanı olmasından dolayı, hayatım istasyonlarda ve trenlerin arasında geçti. Tren, istasyon ve demiryolu ile bu kadar iç içeyken kaderin cilvesi olarak son 20 yılda hiç trene binmemiş olmam da ayrı bir tezat olarak karşımda durmaktaydı. Hemen hemen her sene tası tarağı toplayıp başka bir yere taşındığımız için Yörükler gibi göçebe bir hayatımız vardı.
(Erol Aydın – Beşi Bir Yerde)
Bahadıroğlu’nun tarihî romancılığının en belirgin özelliği, geçmişi geçmişte bırakmamasıdır. Onun için tarih, bugüne konuşan esaslı ve kapsamlı bir aynadır. Buhara Yanıyor’da da neredeyse her büyük olayın arkasında bir ders vardır: Devlet adamı halktan kopmamalıdır; yöneticiler uyarıları dikkate almalıdır; iç çekişmeler düşmana fırsat vermemelidir; makam ve ihtişam, devletin gerçek meselelerinin önüne geçmemelidir. Temel soru hemencecik ortaya atılır: Bir hükümdarın önündeki en büyük tehlike düşmanın gücü müdür, yoksa tedbir alma, devleti diri tutma ve karar verme kudretinin zayıflaması mı?
(Ali Emre – Yavuz Bahadıroğlu’nun BUHARA YANIYOR Romanı)
Hayat bazen iki arkadaşın, iki ustanın, iki dedenin bize çizdiği sınırlar içinde şekillenir. Bazı insanlar vardır; hayatımızda oldukları müddetçe varlıklarını öylesine doğal kabul ederiz ki onların bizim için ne ifade ettiğini ancak yokluklarıyla anlamaya başlarız. Çünkü insan, bazen birinin hayatındaki yerini, o kişi hayatından çekildiğinde fark eder.
(Bilgi Ayanoğlu – Taşlar Yerine Otururken)
Mahmut Sırrı Paşa’nın bilinen hayır faaliyetlerinden birisi İstanbul Kavacık’taki çiftliğinin yakınında yer alan, Halvetî/Şa’baniye tekkelerinden iken harap olan Seyyid Mehmet Ataullah Efendi Tekkesinin tevhidhanesi ve türbesini 1905 yılında kâgir olarak yeniden ihya etmiş olmasıdır.
Hicaz Demiryolu inşâsına Abdülhamid Hân’ın yaptığı 50000 liralık bağışın ardından paşanın yaptığı 10800 liralık bağış da dönemin gazetelerinde haber olarak yazılmıştır.
(Fazıl Çifci – Mahmut Sırrı Paşa ve Prenses Fatma Hanım)
Bir şehri tanımanın yollarından biri de ona geçmiş zamanların gözüyle bakmaktır. Bugün içinde yaşadığımız, sokaklarında dolaştığımız bir belde, birkaç asır geriye gidildiğinde nasıl görünüyordu? İnsanlar onu neyle tanıyor, hangi özelliklerini öne çıkarıyorlardı? Kastamonu söz konusu olduğunda bu soruların peşine düşebileceğimiz önemli isimlerden biri de XVII. yüzyıl Osmanlı ilim dünyasının büyük âlimi Kâtip Çelebi’dir.
(Ahmet Âkif Özkul – Kâtip Çelebi’ye Göre Kastamonu)
Dergiler edebiyatımızın hafızasıdır. Hafızamızı korumanın yolu okumaktan geçiyor. Köşe Taşı Dergisi okunmayı bekliyor. İyi okumalar.
Köşe Taşı Dergisi, Yönetim Yeri ve İletişim Adresi: Hepkebirler Mah. Adalet Cad. No: 15 Merkez/Kastamonu
GSM: 0 506 241 75 96
e-posta: kosetasiedebiyat@gmail.com
