“Kalem satarım…
Mavi kalemlerim var…
Kalem satarım…”
Soğuk bir Ankara akşamının Kızılay’ında elindeki karton kutuyla kalem satan bir piri faninin dudaklarından dökülen sözcüklerdi bunlar. Kıyafetleri yıpranmış ama temiz, sakalları iyice ağarmış, bir eli metal bastonuna dayalı diğer eliyle içi kalem dolu kutuyu taşıyan, yetmişini çoktan devirmiş bir adamdı izlemekte olduğum.
Göz göze geldik kısa bir süre. O mu mahcup baktı ben mi mahcup oldum bilemedim. Hemen ortam değişsin istedim,
“Amca bakayım bir kalemlerine.”
Kutuya bakmama izin vermeden kendi eliyle kolaçan edip eski püskü bir kalemi alıp uzattı bana.
“Al evlat, bu senin için.”
“Ama amca bu kalem kullanılmış, hem de epey kullanılmış.”
“Evlaaat! Bu en iyi kalemimdir benim. Pişman olmazsın. Sen bu kalemi al. Diğerlerini boş ver.”
“Peki, öyle olsun o vakit. Fiyatı nedir bunun?”
“Değerini sen söyle evlat. Sen ne verirsen o olsun.”
‘Hay aksi. Aslında kaleme ihtiyacım yok. Sırf amcaya destek olayım dedim. Şimdi beni öylece bıraktı ortada.’ diye geçirdim içerimden.
Diğer kalemlerin beş katı bir değer biçtim eski püskü kaleme, sonra içimden bir ses içine sindiremedi bunu. On katı olsun o zaman dedim. İçimdeki ses ona da yok dedi. En son yirmi katı bir değerde anlaştık da ihtiyara öylece uzattım parayı.
O da bana dönüp “Sıkı pazarlıkçıymışsın evlat.” demesin mi… Şaştım kaldım orta yerde. İçimdeki ses ve ihtiyar, hallerinden gayet memnun bir şekilde usulca uzaklaşıverdiler yanı başımdan.
Ben ne yaşadım az evvel diye söylenerek, ‘sıkı bir pazarlık sonrası’ satın aldığım mavi kalemi bıraktım çantanın içerisine.
Çalışmayı uzun zaman öncesinden unutmuş yürüyen merdivenleri kullanarak indim metroya. Soluk yüzlü birkaç adamı karşıma alıp, heyhat boş yer de vardı her nasılsa, oturdum gelen ilk trenin yaşlı, hamile ve çocuklu bireyler için ayrılmış koltuklarından birine. Trenin acıklı uğultusuyla yolculuk ettim bir süre, bir süre de uyuduktan sonra, ulaşmak istediğim durağın istemsizce uyandırmasıyla kalktım karşısı artık boş olan ayrıcalıklı koltuktan ve evin yolunu tuttum.
Eve vardığımda vakit epey geç olmuştu. Yorgun hissetmiyordum kendimi. Metro uykusu günün yorgunluğunu almıştı üzerimden. O zaman çay içmemek için neden yoktu. Çaydanlığı ocağa, çantayı masaya koyup yatsı vaktinin biraz gecikmiş namazını kılmaya koyuldum. İnsan kendi namazını kılamazmış ya ben yine de ‘namazımı kılayım da öyle geleyim’ dedim ve çıktım odadan.
Namazdan sonra çantadakileri boca ettim masanın üzerine. Tam da o sırada fark ettim Kızılay’daki ihtiyar amcadan aldığım kalemi. Çayın da zamanı gelmişti artık…
Önce bir çay koydum fincana hafif demli, açtım birazı yazılmış sarı yapraklı defteri, sonrasında da aldım parmaklarımın arasına birazı kullanılmış mavi kalemi…
“Merhaba mavi kalem, söze böyle başlamak gerek değil mi? Sıcacık bir merhabayla… Soluklaşmış yüzüne, yıpranmış gövdene, silikleşmiş hatırana… hepsine birden öncelikle merhaba…
Beni soracak olursan… sen boş ver beni, anlat hadi… mürekkebin epey azalmış, yazıp çizmişsin şimdiye kadar, çok birikmiştir anlatmak istediklerin. Hadi anlat. Ağzım sıkıdır benim. Bu sayfaların da ağzı sıkıdır. Yılların yalnızlığına eşlik ettiler ne de olsa. Ne şikâyetlerini duydum ne dedikodu el aleme. Hatta iyisi mi ben çekileyim aradan, dertleşin siz. Böylesi daha güzel…”
Biraz durdular sessizce. Sonra çağırdı ikisi birden. Kabul ettiler aralarına. Anlatmaya başladı mavi kalem, yazıyı sırtladı sarı sayfalı defter:
“Mavi bir kalemim ben. Bakma yıpranmış gövdeme, grileşmiş rengime, ben mavi bir kalemim. Uzun bir yol yürüdüm, yürürken kolay değildi çoğu şey… onları da getirdim sana. Dinle şimdi hepsini bir bir…
Gözlerimi açtığımda loş bir dükkânın tozlu raflarındaydım. Özensizce raf önüne sıralanmıştık diğer mavi arkadaşlarımla. Her biri bebek olmadan doğan, çocukça oyunları olmayan yetişkinlerdik. Yabancı eller sahiplendi günümüz geldiğinde. Teker teker ayrılışlarına şahit oldum, bir gün birilerinin de benim ayrılışıma şahit olacağını bilerek.
İlk sahibim tozlu raflarda birkaç gün geçirdikten sonra aldı beni. Bir öğlen vaktiydi, çabuk aceleci adımlarla koştururken, terden ıslanmış elleriyle kavrayıp başlattı yolculuğumu.
Hastanede çalışırdı kendisi. Kayıt tutardı. Bugün kim gelmiş, hangi doktora gelmiş, reçete yazılmış mı? Kimler göçmüş bu dünyadan, daha onun yasını tutmadan kimler gelmiş ağlayarak… kayıtlarını tutardık birlikte.
Sonra bir gün…
Gelmedi sahibim günlerce. Kayıt defterini başkaları doldurdu başka kalemlerle. Bir köşede geçti günlerim. Şikâyetçi miydim, değildim. Bir sürü arkadaşım oldu. Hatta daha önce hiç görmediğim kırmızı bir kalem bile geldi yanıma, üzerinde altın yaldızlardan yazıları olan. Çok havalıydı. Bütün kalemler kırmızı kalemin yanına konulsun isterdi ama o hep benim yanımda dururdu. Ama gel gör ki kırmızı kalem hiç konuşmadı benimle, gerçi ben de cesaretimi toplayıp bir kelime bile söyleyemedim ya. Neyse.
Oradaki son gecemde mırıldandığını duydum, uyku uyanıklık arasında “benim arkadaşlığım üzer seni, dert etme” dedi. Ben de duymamış gibi yaptım.
Sabah olup gün ışığı kırmızı kalemin altın yaldızlarına vurduğunda beni ben yapan aynı farklı tüm atomlarıma kadar büyülenmiştim. Onu ilk kez böyle görmüştüm. Büyünün etkisiyle mi, içsel bir şey mi bilemedim ama tüm gücümü toplayıp söyleyecektim içimdekileri…
Kapı açıldı birden.
İlk sahibim… Perişan bir halde girdi içeri. Yürümekte zorlanıyordu. Bedenini ve üstündeki bilmem ne kadar yükü varsa bıraktı deri kaplamalı koltuğa. Boş boş kayıt defterine baktı bir süre, gözleri kıpkırmızıydı. Kalem arkadaşlarımın üzerinde gezdirdi parmaklarını, beni buldu ve aldı eline. Açtı kayıt defterini. Önce tarihini attı bir hafta öncesinin, hiç öyle yapmazdı ya. Sonra kendi adını yazdı en soldaki sütunun boşluğuna. Soyadı kendisininkiyle aynı olan birinin adını yazdı sağda kalan sütun boşluğuna. Üçüncü sağdaki boşluğa da ölüm kaydını düştü, bilmem ne hastalığı yazdı özensiz bir yazıyla. Defterin başında durdu bir süre. Yazılı ismi okşadı parmakları. Güçlükle ayağa kalktı, parmaklarının arasında ben duruyordum. Ceket iç cebine doğru götürürken beni, işte tam da o sırada kırmızı kalemle göz göze geldim. Gülümsüyordu bana. Ben bir bakış bile atamadan, konuşamamış olmanın verdiği şişkinlikle girdim ceketin karanlık gözüne.
Yürüdük…
Yürüdük…
Yürüdük, şehrin kalabalık gürültüsünü kolumuza takıp. Motor sesleri eşlik etti, hareketsizken bedenimiz. Yolculuğun tekerleksiz durağında inip biraz daha yürüdük. Bu sefer sadece kuş sesleri vardı.
Durdu ilk sahibim bilmem kaç vakit sonra. Sadece öylece durdu.
Ceketini çıkarınca gördüm ağaçları ve ağaç altlarındaki yazılı taşları. Ne de çoktular, ağaçlar ve yazılı taşlar…
Ceketini yavaşça çıkarıp bir toprak tümseğinin yanına seriverdi. Sağ yanının üzerine kıvrılıp uzandı. Aralarında kaldım, bir yanım toprağın soğukluğunda diğer yanım sahibimin ağırlaşmış gövdesinde, ağladıkça ağırlaşan gövdesinde.
Hani gövdeme baktığında çatlaklar ve çizikler görüyorsun ya, işte ilk kez plastik gövdem o gün, orada çatırdadı…
İlk sahibimin ağırlığı üzerimdeyken, toprağın hafif ısındığını da hissederek durdum… sessiz… mütevekkil…
Toprak kokusunun değiştiğini hissettim birkaç tıkırtı ile. Tıkırtılar bir hayli artınca üstümdeki ağırlığın sahibi kalktı çatırdamış gövdem üzerinden… Ceketine sıkıca yapışmış tozu toprağı silkelerken ayrılıverdim ansızın. İlk sahibimden kopuşumu hissetmedi sahibimin elleri, görmedi gözleri toprağa hızla çakılışımı, duymadı kulakları çıkardığım feryadı… Düştüm, soyadı sahibimle aynı olan yazılı taşın beklediği toprak tümseğine…
Gökyüzünü gördüm, griydi. İncecik su damlaları düşüyordu üzerime herhangi bir ritmi olmadan. Toprağın kokusunun niye değiştiğini de o anda öğrendim. Üstüm başım çamura bulandı.
Bir gün, iki gün, üç gün… saymayı bıraktığımdan birkaç gün sonra gökyüzü gri rengini değiştirdi maviye. Bulutlar dağıldı, kuşlar cıvıldadı. Yeni yerimi iyice kanıksamıştım artık. Sanırım ben de toprak olacaktım. Plastik gövdemi, mavi mürekkebimi, mavi kapağımı alıştırmaya çalışıyordum, nasılsa bir gün toprak olacaktık ha bugün ha yüzlerce yıl sonra… onlar da pes edip toprak olmaya tam hazırlamışlardı ki kendilerini irice bir adam çıkageldi ağaçların arasından.
Beyaz gömleğinin üzerinde fosforlu yeleği, belinde sarı yünden kuşağı, siyah şalvarı, siyah plastik çizmeleriyle irice bir adamdı bu.
İri adam yanı başımdaki taşları düzenledi. İrice elleriyle kavradı kazmayı sırası geldiğinde de küreği. Kazdı da kazdı, attı da attı.
Güneşin tepemize çıktığı vakit bitirdi işini. Derinleşmiş çukurdan çıkardı bedenini. Dinlenmekti niyeti. Oturdu az önce istiflediği taşlardan birinin üzerine. Sarı, yün kuşağının iç yüzeyini kurcaladı. Gümüş bir tabaka çıkarıp, sigarasını sardı. Muhtar çakmağının benzin kokulu ateşiyle yaktı sigarasını, ilk dumanı derince çekti içine. Mırıldanmaya başladı ardından benim de içimi acıtan türküyü…
‘Dağlar dağladı beni
Gören ağladı beni
Ayırdı zalım felek
Derde bağladı beni…’
Ben de mırıldanmaya başladım az önce öğrendiğim kelimeleri. Kalem türkü söyler mi diye sorma, yazmış ya binlerce yıldır, söylemiştir de elbet.
İri adam sanki beni duymuş gibi çevirdi yüzünü benim yüzüme. Bir iki yokladı parmaklarıyla. Ardından avuçlarına aldı. Üzerimdeki çamuru temizledi, tütün kokan nefesiyle üfürdü bedenimin tozdan misafirlerini. ‘Tam da ihtiyacım vardı sana. Hey kurban olduğum Allah…’ Attı beyaz gömleğinin üst cebine.
Mezar kazıcısı benim artık ikinci sahibimdi…”
Sabah ezanının sabâ makamıyla irkildim uyuyakaldığım masanın başından. Müezzin efendi “es Salatu hayrun mine’n nevm” diyordu. Yüzüm yapış yapıştı… Aynanın karşısında gördüm mavi kalemin plastik gövdesinin izlerini…
