Adınla başlanır
Nurunla aydınlanır
Uyanır uykudan cümle kâinat
Bir nevbahar ateşidir
Sarmış her tarafı
Çırpınır durur kâinat
Güller açar kırlarda çiçekler
Rengârenk bir örtü
Süslenir durur kâinat
Kardelenler, kasımpatılar
Laleler, kahkaha çiçekleri
Gülümser durur kâinat
Bülbül dile gelir
Gonca gül sese gelir
Rengârenk aşka düşer kâinat
Aşk sarar dört bir yanı
Hafiften esince bir rüzgâr
Titrer durur kâinat
Serçelerle birlikte ıslanır
Bir bahar yağmurunda
Silkinir durur kâinat
Rahmetinle yağmurlar inince
Bahar güneşiyle karlar eriyince
Coşar durur kâinat
Gökte süzülen bulutlar
Başları dumanlı dağlar
Döner durur kâinat
Bir saba rüzgârı
Salkım söğütlerle
Salınır durur kâinat
Zaman ikindi vakti
Çiseleyen yağmurla
Yıkanır durur kâinat
Bir tenhalık çöker
Akşam akşam
İçten içe “Hu” çeker kâinat
