Çocukluğu Anadolu’nun ücra bir kentinde geçmişti. Annesi ve babası çocuklarını okutabilmek için varını yoğunu satarak dağ köyünden bu kente göçmüş, burada çocuklarının eğitimine odaklanmıştı. Aydın’ın annesi Elif Hanım ile babası Mehmet Bey, küçük kentte biraz ticaret biraz da başkalarının ayak işlerini yaparak geçinip gidiyorlar ve çocuklarını okutuyorlardı. Elif Hanım ile Mehmet Bey’in çocukları Aydın, Hasan, Fatma ve Özlem’di.
Aydın liseyi bitirmiş, babasının ve annesinin desteğiyle Ankara’ya bilgisayar mühendisliği okumaya gitmişti. Öğrenci yurtlarında yer bulamadığı için şehrin epeyce dışında dört arkadaşıyla ev kiralamışlardı. Bu arada ailelerinin durumu iyi olmadığı için Aydın ve arkadaşları Kemal, Çetin ve Mahmut ders dışı vakitlerinde kısa zamanlı işlerde çalışıyorlardı.
Aydın, bir bilgisayar firmasında çalışıyordu. Babası okuması için az da olsa bir harçlık gönderiyordu ama o da evin kirasından üzerine düşen payı ödemeye yetiyordu ancak. Çalıştığı firmanın patronu Çağlar Bey, lafzen çalışanların hakkını her ay zamanında ödediğini, özlük hakları konusunda onları asla mağdur etmediğini, maaş dışında ek ödemeler vererek personelini gözettiğini söyleyince Aydın ona güvenmişti.
Aydın firmanın kendine gönderdiği işleri zamanında yapıp teslim ediyordu. Hatta Aydın’ın işlerini beğenen Çağlar Bey, çok mutlu olmuş, kendi kendine “Bu çocukta iş var” demişti. İlk maaşının yatması gereken günde hesabında herhangi bir hareket görmeyince “Belki birkaç gün sonra yatırırlar” diye bir hafta kadar bekledi Aydın. Bu sürede de hesabında bir hareket olmayınca Aydın, Çağlar Bey’i aradı ve durumu sordu. Çağlar Bey de hesabının sıkışık olduğunu ve maaş ödemesini bir hafta daha geciktireceğini söyleyince Aydın arkadaşlarından borç para alarak bir hafta daha bekledi ama maalesef sürenin sonunda yine bir ödeme yapılmamıştı. Bunun üzerine ölmeyecek kadar az bir şeyler yiyip okuluna ve işine devam etti.
Bir gün okul dönüşü parası olmadığı için otobüse binemedi ve yaklaşık on kilometrelik yolu yürüyerek evine gitti. Eve varınca arkadaşlarının da parası kalmadığı için sade bir çorba yapıp indirimli satın aldıkları bayat kuru ekmeği çorbaya katık yaparak yediler. Kemal, Çetin ve Mahmut’un patronları da ilk ay maaşlarının ancak dörtte birini vermişti. Onlar da Aydın kadar olmasa da ekonomik sıkıntı yaşamaya başlamışlardı.
Okuldan eve dönerken bir akşamüstü Aydın, patronu Çağlar Bey’i lüks bir arabadan inerek kentin en afili restorantına girerken görünce şaşırdı kaldı. Kendisini işlerin parası gelmiyor diyerek acındırırken meğer Çağlar Bey, kazancını lüks restorantlarda harcıyordu. “Artık bu kadar olmaz!” diyerek o da restoranttan içeri girip patronunu uyarmak istediyse de güvenlik görevlileri girişini hemen engelledi. Bunun üzerine Aydın, ertesi gün iş yerinde patronla konuşma kararı verdi.
Perşembe günü ders çıkışı yorgun argın ve aç bir şekilde şirkete gitti. Çağlar Bey’le görüşmek istediğini söyleyince sekreter ve güvenlikçiler Çağlar Bey’in şirkette olmadığını söylediler. Kapıdan çıkacağı sırada içeriye kalantor bir adam girince sekreter hemen telefona sarılıp misafirlerinin geldiğini söyleyince Çağlar Bey hemen odasından çıkıp misafirini karşıladı. Bu durumu gören Aydın, derin derin sekretere baktı ve içinden “Yazıklar olsun!” diyerek oradan gitti.
Bir sonraki gün Aydın, daha kararlı bir şekilde şirkete gidince sekreter, dünkü utancından dolayı Aydın’a yalan söyleyemedi ve istemeyerek de olsa Çağlar Bey’in odasına aldı onu. Aydın, odaya girince Çağlar Bey’in koltuğa “buyur, otur” demesine rağmen oturmadı ve bir aylık alacağını hemen ödemesini istedi. Çağlar Bey, yine aynı şeyleri söyleyip paranın dönmediğini, kendilerinin de sıkıntı yaşadığını söyleyince Aydın, dayanamayıp ona “Ağamız işçisine para bulamıyor ama kentin en afili restorantına ailece gidip on işçinin maaşını bir defada yemesini biliyor! Utanmadan bir de yalan söylüyor!” diyerek tepkisini gösterdi. Yüksek sesle konuşmaları duyan güvenlikçiler içeri girip Aydın’ı odadan çıkardılar ama artık olan, olmuştu.
Aydın şirketin kapısına çıkıp kaç kişinin kendisi gibi maaş alamadığını ve kandırıldığını sorunca yaklaşık personelin yüzde doksanını oluşturan 45 kişinin maaş alamadığını öğrendi ve herkesin şirketin önüne gelmesini ve maaş ödemesi yapılana kadar hiç kimsenin oradan ayrılmaması gerektiğini söyledi. Bunun üzerine herkes işini bırakıp şirketin önüne çıktı ve patrondan biriken maaşlarını hemen ödemesini ve bundan sonra da maaşların geciktirilmeden gününde ödenmesini istediler.
Çağlar Bey, bu manzara karşısında Aydın’a ve diğer çalışanlara kızsa da hemen kapı önüne çıkıp maaşların bir saat içinde ödeneceğini ve bundan sonra da böyle bir şeyin gerçekleşmeyeceğini söylese de işçiler, bunun iş sözleşmesine dönüştürülerek her gecikmeyi ağır müeyyidelere bağladı. Çağlar Bey istemeyerek de olsa bu iş sözleşmesini imzaladı ve bir saat geçmeden herkesin maaşını ödedi.
Aydın, iş yerinde aynı zamanda işçilerin temsilcisi oldu ve ne kendilerini ezdirdiler ne de işverenin sermayesine zarar verdiler. Çağlar Bey bu durumu görünce on gün sonra bütün işçilere gittiği o restorantta özel bir ziyafet vererek bundan sonra asla ödemelerde gecikme olmayacağını söyleyerek haklarını helal etmelerini istedi. İşçiler ve Aydın da bu ifadedeki samimiyeti görünce “Patron, hakkımız helal olsun!” diyerek işlerine dört elle sarıldılar.
Çağlar Bey o günden beri hiçbir işçisini mağdur etmemeye, onların haklarını zamanında ödemeye ve onları kendi ailesi gibi görmeye başlayınca hem kendi işleri açılarak satışların karşılıkları hemen hesabına yatmaya başladı hem de işçiler eskisine göre daha özveriyle ve gönülden çalıştığı için saat başı üretim miktarı arttı.
O günden sonra işveren arkadaşları işlerinin nasıl düzeldiğini söyleyince onlara; “İşçinin hakkını alın terleri kurumadan verince işlerim tek tek yoluna girdi” diyerek işin sırrını anlattı. Anlayan, anladı; anlamayana davul zurna az geldi.
