Dedem merhum çok güzel insandı. Ben altı yaşındaydım ki, kendisi 106 yaşında, bir rivayete göre de 116 yaşında vefat etti.
Son yıllarını hatırlıyorum. İki üç yıl kadar dedemin odasında rahmetlik ninemin yanında kalır, onunla birlikte uyurdum. Çocuktum, dedemle bir muhabbet kuracak, sohbet edecek yaşta değildim ama hep yanında hep etrafında oldum. Ninemin, olur ya yapabileceğim bir yumuşu, bir isteği olursa yerine getirirdim gücüm nisbetinde.
İlerleyen yıllarda büyüklerimizden dedemin güzel halleri, sevilen tutum ve davranışları hakkında çok şeyler işittik, dinledik ve tabiki mutlu olduk, olmaktayız.
Kimileri Hacı Musa kimileri Hoca Musa diye bahsederlerdi kendisinden. Geride kalanlar, yani bizler de Hacı Musa’nın torunları diye isimlendirilir, bilinir, tanınırız.
Uzun süre köyümüz camiinde fahri imamlık yapan ve ömrü çiftçilikle geçen dedem, aynı zamanda şairdir. Yazdığı şiirler çok fazla elimize ulaşmamış olsa da, Mazlumi mahlasıyla şiirler yazdığını, gerek büyüklerimizin nakillerinden gerekse kitaplarının arasından çıkan kendi el yazması bazı şiirlerinden biliyor, öğreniyoruz.
Genellikle kendi yaşamı ile ilgili konuları dillendirdiği şiirlerinden birini burada paylaşmak istiyorum. Son zamanlarında yakalandığı ağır hastalık esnasında bu şiiri yazdığı söylenir. Rabbim ahirete göçen bütün geçmişlerimize bu vesile hususen dedelerimize rahmet eylesin. Buyrun:
BİR YİĞİT BİR DERDE MÜPTELA OLSA
Bir yiğit bir derde müptela olsa
Kimi yazık, kimi çare diyerler.
Kimi gider gelir sorar halini,
Senin nenvar ey biçare diyerler.
Yareler her yandan gösterir icran,
Kimi akarca der kimisi çiban,
Kimi Lokman olmuş söylüyor derman,
Kimi dürter dur kenare diyerler.
Kimisi verem der kimisi zatür,
Dinlerim la cevap eylerem sabır,
Âlemin derdini bilir ol Ğafur,
Kimi ölür bu fukare diyerler.
Mazlumi sen sığın şahlar şahına,
Yüz döndür âlemin kıblegahına,
Çok şükürler olsun hak dergahına,
Bu uğramış ahu zare diyerler.
Hacı Musa TEKTAŞ (MAZLUMİ)
Vefat Tarihi 1966
