Bizimle İletişime Geçin

Edebiyat

Gül/lük – Tatile Girerken İmam Hatipler…

Birileri dinden büyük bir intikam aldı. Din eğitiminin bir şubesi olan imam hatiplere çok dehşetengiz bir darbe vuruldu. Bunun etkisini belki toplum beş yıl, on yıl sonra hissedecek ama işin içinde olan bizler şimdiden kahroluyoruz…. Okullar tatile girerken sınıflar mahzun. Sıralar, koridorlar, binalar mahzun. Bahçeler, ağaçlar, oyun alanları mahzun. Kuşlar, arılar değilse de tüm mahlûkat mahzun… Bu hüzün, elbet bir gün, sevince dönüşecektir.

EKLENDİ

:

Beni her görenin sorduğu sorulardan ikincisi değilse de üçüncüsü okulla ilgili:

“Okulun durumu nasıl?”

Soran da en az sorulan kadar, olanlardan haberdar ve gelecek cevabın olumsuz olacağını bilerek hemen ardından hüzünlü bir tavır takınıyor zaten…

Ne demeli, nasıl söylemeli?…

Okulun yani İmam hatip lisesinin ve liselerinizin genel hali, komada olan bir insanın hali gibi. Gün geçtikçe sonuna yaklaştığını düşünen, an be an eriyen bir hasta…

Öyle ki yapacak bir şeyiniz, bir müdahale, sonu şifayla bitecek bir müdahale yok.

Üç yıl önce 650 olan öğrenci sayısı, bugün 115.

Üç yıl öncesinin zeki, başarılı, umut ve gelecek vadeden öğrenciler artık başka okullarda. Ve geriye kalanlar, ya aile baskısıyla kalanlar/gelenler ya da bir diplomam olsun da nasıl olursa olsun diyen öğrenciler. Ve az sayıda da idealist gençler…

Öğretmenler birer ikişer başka okullara kaymaya başladı. Daha önce altı meslek dersi öğretmeni yetmezken şimdi iki kişi fazla bile…

Öğrencilerle artık zevkli sohbetler, ideallerimiz üzerine çeşitlemeler, güzellemeler yapamıyoruz. Esprilerimiz bile kayboldu.

Birileri dinden büyük bir intikam aldı. Din eğitiminin bir şubesi olan imam hatiplere çok dehşetengiz bir darbe vuruldu. Bunun etkisini belki toplum beş yıl, on yıl sonra hissedecek ama işin içinde olan bizler şimdiden kahroluyoruz.

Allah (cc) elbette bizlere yeni imkânlar sunacaktır. Yavrularımızın din eğitiminden geçirileceği imkânlar bulunacaktır. Ama bir öğrencinin Kuran okuma, Tefsir, Hadis, Akaid… derslerinden mahrum bırakılması büyük bir zulüm ve cinayet.

Okullar tatile girerken sınıflar mahzun.

Sıralar, koridorlar, binalar mahzun.

Bahçeler, ağaçlar, oyun alanları mahzun.

Kuşlar, arılar değilse de tüm mahlûkat mahzun…

Bu hüzün, elbet bir gün, sevince dönüşecektir.

                         Haziran 2000/Nizip

Rasim Abiyle Türkiye Yazarlar Birliğinde

Rasim Özdenören yaşayan en büyük yazar ve öykücülerimizden. Kendisiyle üç yıl kadar önce Abdülhamit Gül ve Nil Gülsüm ile evinde görüşmüştük.

Dün dinlediğimde de aynı kanaat ve tespit zihnime geliverdi: Mütevazı, huzur veren, bilgi ve şuur veren bir yazar. Hiç sıkılmadığınız, saatlerce dinlemekten bıkmadığınız, hep konuşmasını istediğiniz, tarihe yolculuk yaptığınız bir sohbet ehli.

Ve muazzam bir hafıza, ayrıntıları bile kaçırmadan aktaran bir bilge.

                         18 Şubat 2018/ Ankara

 

Kalkan, Kalkamayan

Kurban Bayramı’nın üçüncü günü, imam-hatip mezunlarının altıncı geleneksel bayramlaşma programındayken telefonum çaldı. Baktım bizim eczacı. İstanbul’dan gelen iki arkadaşının olduğunu, uygun görürsem konuşmalarını sağlamamı istedi. “Memnuniyetle” dedim.

Az sonra geldiler ikisi de. Hippi kılıklı, uzun saçlı, biri uzun diğeri kirli sakal, kotlu, montlu (hatta birinin paçası neredeyse dizlerine yakındı) bir küpeleri eksik halde karşımızdaydılar. Tabi bu kıyafetleri yadırgamıyordum. Her ne kadar yaşadığımız şehirde pek fazla olmasa da rastlıyorduk zaman zaman. Ve enteresandır, oradakilerden hemen hemen hiç kimsenin, yaşadığı kısa bir şaşkınlıktan sonra, hiçbir zaman onaylamayacaklarını bildiğim bu görüntüyü o şahısların üzerinde yadırgamadıklarını gördüm.

Biri Don Kişot olarak bilinen, Başbakanlık önünde eylem yapmış iki gönüllü, beraber sahneye çıkıp konuştuklarında, tüm salonun havasının değiştiğini hissettim. Herkes verilen savaş karşıtı mesajların etkisindeydi. Savaş ve Amerikan karşıtlığı yapan insanların, sakallı, sarıklı değil farklı iklimlerden insanlar olması bunda en büyük etkendi tabi.

Konuşma bittikten sonra salonun alkıştan nasıl çınladığını belirtmeye gerek yok sanırım.

Toplantıdan sonra Eğitim-Bir-Sen’de bir basın toplantısı düzenlemeye karar verdik. Verimli bir toplantı oldu.

Düşünceleri, anlayışları, yaşam tarzları, imkânlar, kılık-kıyafetleri ne olursa olsun, bir duyarlılık sonucu yurdunu, rahatını terk edip Irak’a canlı kalkan olarak giden bu iki insana imrendim mi, yerlerinde veya beraberinde olmak istedim mi bilemiyorum ama beni çok sarstıkları kesin.

Onlar “kalkan” olmuşlardı.

Peki ya kalkamayanlar?!..

                         14.02.2003/Nizip

 

Allah’ın Bir Ayeti

Küçük İbrahim vefat ettiğinde, tevafuken güneş tutulur. Ashabı kiram, güneşin adeta Peygamber hüznüne iştirak ettiğini düşünerek bu minvalde yorumlar yapar. Allah Rasulü (sav) bu yorumları duyunca duruma açıklık getirir:

“Güneş ve ay Allah’ın ayetlerinden bir ayettir. Bir kişinin doğması veya ölmesiyle kaybolmaz, tutulmaz.”

Bugün Allah’ın bu ayetinin, bu işaretinin tecellisini biz de gördük. Birkaç dakikalığına, güneş kayboldu semadan. Çekildi adeta yeryüzünden.

İnsanlar coşkuyla izlediler olayı.

Orkestra eşliğinde dans etti kimileri, eğlendi, hopladı, zıpladı…

Kimileri de, bir asırda ancak birkaç kez gerçekleşecek bu durum karşısında, bir sünneti gerçekleştirdiler: Küsûf namazı kıldılar. Kıldık. Altı’sındaki Muhammed Cemil’e varıncaya kadar Rabbimize hamd ettik.

Bize ışık sunduğu için.

Işığı sürekli kıldığı için.

Karanlığı geçici tuttuğu için.

Bize bir sürpriz yapıp güneşi elimizden almadığı için.

Hayatta tesadüfe yer vermediği için…

Sana hamd olsun Rabbim.

Secdeler Sana…

                         12 Ağustos 1999/Nizip

 

Yeni Hocamızı Ziyaret

Bu akşam Mehmet Kılıç hocamızla kalan ve okulumuza yeni gelen İbrahim Elibolca’yı ziyaret için, babamdan zar zor izin koparabildim. Karadenizli olan İbrahim Hoca vesilesiyle epey laz fıkrası anlatıldı. Kılıç Hoca formundaydı, anlattıkça coşuyordu. İşin hoş yanı her fıkra anlatıldığında, sanki o Temel kendisiymiş gibi, İbrahim Hocamız kızarıyor, mahcubiyet duyuyordu. Ve bu durum da Kılıç Hoca’yı ateşliyordu.

Eve geldiğimde Yusuf’un verdiği İslam Toplumunun Ekonomik Strüktürü’nü okudum. Sezai Karakoç Üstadın. Kapitalizmle komünizmin, sonra da İslam’ın ekonomik yapısını kendi üslubuyla anlatıyor.

                         18 Şubat 1982/Nizip

 

Zifiri Karanlıktan Nurani Aydınlığa…

Her taraf kapkaranlık. Göz gözü, göz çevreyi görmüyor. Önümdeki duvarı, sağımdaki kapıyı, tavanı, yerdeki halı benzeri yaygıyı göremiyorum ilk anda. Oysa az önce her şey net ve berraktı. Caminin kadınlar girişinin yanındaki küçük bir girişten içeri girmiş, soldaki kapıdan kıble yönüne merdivenden içeri iki büklüm, heyecan, hayret ve merakla dalmıştım. Yedi sekiz kişinin ancak bir saf halinde namaz kılabileceği büyüklükte bir giriş. Sol tarafta, camiye çıkan beş altı merdiven, sağ tarafta da zamanında mutfak olarak kullanıldığı anlaşılan bir küçük oda. Kıble tarafında, karşımızda yine küçük bir kapı ve ileri doğru uzanan ince, daracık bir koridor.

Camiden okunan Kur’an-ı Kerimi dinledik. Sonrasında Faruk Beyden biraz bilgi aldık.

“Melih Başkan, buraları restore etmek için çok uğraştı, hep engellerle karşılaştı. Burası yakın zamana kadar kullanılmaz, girilmez bir yerdi. Hacı Bayramı Veli Hazretleri, belli aralıklara burada itikâfa, inzivaya çekilirdi. Bazen yalnız, bazen kimi talebeleriyle. Burası her zaman açılmaz. Dışarıdan gelen bazı misafirler, bakanlar, başbakan ve cumhurbaşkanımız zaman zaman gelir. Reis, bir defasında on iki saat kadar kalmış. Gelen misafirlerden en uzun süre kalan Reisimizdir bu anlamda. Caminin ek bölümünü İsmet İnönü’nün eşi yaptırmış veya yapımına öncülük etmiş. İsterseniz kısa bir itikâf yapalım.”

Faruk Bey, dar koridordan içeri geçti. Bizler de yatsıyı kıldıktan sonra İhsan Ağcan, İdris Yıldırım ve iki gençle iki büklüm eğilerek, duvarlara gayrı ihtiyari sürtünerek ilerledik. Soldaki üç odayı geçerek Hacı Bayramı Veli Hazretlerinin odasına geçtik. Kısa bir sohbetten sonra Faruk Bey,

“Her birimiz bir odaya geçelim, ışıkları söndürelim, biraz tefekkür ve zikir edelim.” dedi.

İlk odaya geçtim, lambayı söndürdüm ve zifiri karanlığa gömüldüm.

Ayrı bir âleme ışınlandım. Bedenen zifiri bir mekânda iken, ruhen nurani bir atmosfere yolculuk başladı. Uzay boşluğunda, tüm zahiri dünyadan uzaklaştım.

Farklı bir iklimde gezindim. Yoldaşlarım; tefekkür, tezekkür ve teşekkür oldu…

                         28 Şubat 2018/Ankara

 

 

Çok Okunanlar