Hüznümü senin mahzun bakışına emanet ediyorum Efendim
Ellerimi ellerine
Acemi ocağında büyüttüm dünyamı
Kelimelerimin hepsi ilk mektep terktir
Ümmîlik bir meşrep mi Efendim, gökten inen melek mi?
Seni seviyorum desem,
İftira edecek, bir şey biliyor diyecekler
Son harften ilk harfe defalarca saydım kendimi
Defalarca unuttum, adımı harfsiz koymuşlar
Ettim-kemiktim, kan tahsil ediyordum aklımca
Doğamıyordum bir türlü, zaman yetmiyordu
Ters yüz olmuştu bütün rahimler
Bir anne bulunamıyordu beni doğuracak
Çünkü harfsizdim, ümmî bir anne aranıyordu:
Doğmamış, doğurmamış ve doğurulmamış
Sayısız kereler düşük yaptı beni dünya
Sayısızdım, sayılamıyordum, sayılmıyordum
Eline düştüm Efendim, âlemin rahmine
Senin bir bakışından,
Binlerce âlem düşüyordu elime
O, O’ydu, O hiç değişmiyordu, onlar da O’ydu
Onu O görünce
Utandım O’dan, Ondan ve onlardan
Utancımdan da utanıp, boylu boyunca serildim içime
Doğrulduğumda,
Bir kez daha düşük yapmıştı dünya,
Düşürmüştü kendini içimden
Şimdi ben,
Seni seviyorum Efendim desem
Yine iftira edecek, bir şey biliyor diyecekler
İşte yeminim, işte aşkım, işte sen
Kim oluyorum ben
Kim olamıyorum
Susuyorum Efendim
Sustuğumu da bilmeden
Sustum.
06.01.2025
