İçinde hiçbir tutarsızlık bulunmayan
bu kitap, sorumluluk bilincine sahip
olanlar için bir yol göstericidir.
(Bakara / 2)
`Azgınlık ve kıskançlık, insanoğlunun yakasını hiçbir zaman ve zeminde bırakmadı, elan da bırakmıyor. İnsanlar, ellerinde öğütler, hikmetler ve hükümler içeren kitaplar olduğu halde, azgınlık ve kıskançlık sebebiyle kendi aralarında hep ayrılıklara ve anlaşmazlıklara düştüler, elan da düşüyorlar,` diye söylenerek oturdu, eski dostlarıyla yıllar sonra da olsa, buluşacakları mekânın, çok da tercih edilmeyen loş ve kuytu köşesine. Erkenciydi, zira ondan başka gelen olmamıştı henüz, her ne kadar buluşma için belirledikleri zamana dakikalar kalmış olsa da. Gençlik yıllarında olduğu gibi, tez canlılığından hiçbir şey kaybetmemişti anlaşılan. Mekân sahibi tanıdıktı, lakin günün belli saatleri dışında mekânda görüldüğü pek vaki değildi, geçip giden bunca zaman zarfında.
Aradan geçen yıllar, her birinin bireysel yaşamında ve özel dünyasında birçok şeyi yıpratmış, eskitmiş ve değiştirmiş olsa da, dostlukları ve arkadaşlıkları, hala o ilk günkü saflığını ve tazeliğini koruyordu, olup biten her şeye rağmen. Meslekleri, mezhepleri ve meşrepleri ayrı ve farklı da olsa, gönülleri birdi zira. Kimi şiir yazıyordu içlerinde, kimi de öykü, zamanın ve imkânların elverdiği ölçüde. Kimi tıp alanında uzmanlaşmış, kimi de ilahiyat alanında derinleşmişti, her biri ömürden geçip giden günler içinde.
Hepsi bir yana, dergi sayfalarında görücüye çıkan günlükleri ve hatıraları bir başka yana, onların nazarında. Bazen güldüren, bazen düşündüren, ama çoklukla heyecanlandıran ve duygulandıran o anekdotları okunduğunda, zaman tünelinde geriye doğru uzun bir yolculuğa çıkıyordu, her biri ayrı ayrı.
Mekânın o çok da tercih edilmeyen loş ve kuytu köşesine bir ışık ve bir canlılık gelmişti sanki bugün, dikkatlerden kaçmayan ve giderek dalga dalga bütün ortama yayılan ve bütün zemini kaplayan. Can suyu gibi gelmişti mekâna adeta, canların onca yıldan sonra, özlem gidermek için bir araya gelmesi ve candan kucaklaşması. Hay`dan gelip, Hu`ya gittiklerinin bilgisine ve bilincine sahip insanlardı nihayetinde. Gittikleri her mekânın, ayak bastıkları her zeminin, nefes alıp verdikleri her ortamın, aydınlanıp canlanması da bu sebeple olsa gerek.
Yanlarında getirdikleri kitapları, karşılıklı olarak bir bir imzalayıp paylaşıyorlardı, kitaplı bir medeniyetin, kitap ehli çocukları olduklarının farkında olarak, tefe’ül geleneğini yaşatmayı da ihmal etmeden. Kitap, gündelik hayatlarının vazgeçilmezleri arasında, en baş sırada yer alıyordu zaten. Kitapla oturup, kitapla kalkıyorlardı adeta, kitapsızlık oksijensizlik gibi bir şeydi onlar için, yaptıkları her iş, söyledikleri her söz, sergiledikleri her tavır, kitabi olsun istiyorlardı aynı zamanda.
Söz kitaptan açılmışken içlerinden biri, kendince anlamlı bir teklif sundu topluluğa, çaylar içilip, özlemler giderildikten sonra. Bu aynı zamanda buluşmamız için de bir vesile olsun istiyorum dedi. Bunca kitaba imza atmış insanlar olarak, kitaba dair neler düşündüğümüzü konuşalım, bugün hazır bir araya gelmişken. Her nerede olursak olalım, kitap sözcüğünü duyar duymaz, anlık olarak kalbimize ve kafamıza, her ne üşüşüyorsa, zihnimizde her neyi çağrıştırıyorsa kitap sözcüğü, sohbet tadında paylaşalım karşılıklı olarak dediğinde, sükût ikrardandır kabilinden olsa gerek, hiçbir itirazla karşılaşmadı hazirun tarafından, lakin hemen söz alıp konuşmak isteyen de olmadı, her ne hikmetse. Konunun ağırlığından olmalı bu sessizlik diye düşündü ve ilk söz benim olsun diyerek konuşmaya başladı teklif sahibi, sessiz ve nefessiz kalan haziruna, ses ve nefes vermek istercesine.
`İnsanlar başlangıçta tek bir topluluktu, ancak bu topluluk kendi haline terk edilmiş ve başıboş bırakılmış bir topluluk değildi. Bu topluluğa kendi içlerinden, kendilerini uyarmak ve müjdelemek için elçiler gönderildi. Gönderilen ve görevlendirilen bu müjdeci ve uyarıcı tanrı elçileri, yanlarında kitaplarla geldiler. İnsanlar kendi aralarında, ayrılıklara ve anlaşmazlıklara düştükleri zaman, onların aralarını bulacak, ayrılıklarını ve anlaşmazlıklarını giderecek hükümler içeren kitaplarla.`
Bu sözler, sessiz ve nefessiz bir biçimde tek kelime konuşmadan düşüncelere dalan topluluğa, can vermişti adeta, ellerini kaldırarak söz istediler, bir anda hep bir ağızdan. İçlerinden biri, yazılmış ve yayınlanmış bir kitabım olmasa da henüz, kitaba dair söyleyeceklerim var elbette, diyerek konuşmaya başladı.
`İnsanoğlunun yeryüzüne ayak bastığı günden beri içine düştüğü ayrılıkları ve anlaşmazlıkları giderecek olan kitap, bugün dahi istisnasız hemen her inanan insanın elinde ve evinde mevcuttur. Gelin görün ki, evlerin duvarlarında asılı duran bu kitap, insanların dertlerine deva, hastalıklarına şifa olmuyor, olamıyor. Bütün kitapların anası olan bu kitap, her nedense hep erişilmez, ulaşılmaz, süslü ve kapalı yerlerde muhafaza ediliyor. Anlaşılsın ve hayata aktarılsın diye dirilere gönderilen bu kitap, ilginç bir biçimde sadece sevap olsun diye ölülere okunuyor. Öpülüp öpülüp başlara konulan bu kitap anlaşılmadan, üstelik hiçbir anlama kaygısı da taşımadan, ramazandan ramazana merasimlerle hatim üstüne hatim ediliyor. Oysa bu kitap, kendi ifadesiyle apaçık bir kitaptır. Bu kitap nefsini sakınan ve kendini tarihe, topluma, tabiata ve tanrıya karşı sorumlu hisseden ve bu sorumluluk duygusu ile hareket eden insanlar için bir öğüt kitabı, aynı zamanda bir yol göstericidir.`
Birbirlerine ilham kaynağı oluyorlardı adeta. Her söz alan, bir diğerinin konuşmasına zemin hazırlayan sözler sarf ediyordu. Bunca yılın birikimi dökülüyordu dillerinden bir bir. Her biri kitap değerinde sözler sarf ediyordu, kitaba dair. Yayınlanmış kitapları kadar, yayına hazır halde bekleyen kitapları da bulunan ve yaş olarak hepsinden büyük olan zat, ağabey olmanın ayrıcalığını kullanmak istercesine söze girdi.
`İnsanlar tarafından terk edilen, raflara kaldırılan, duvarlara asılan, süslü kaplar içinde saklanan kitap, esasen insanları küfrün, zulmün, cehaletin karanlığından alıp, imanın, ahlakın, adaletin, erdemin ve bilgeliğin aydınlığına çıkarmak için tanrı katından gönderilmiş bir kitaptır. Ne var ki insanlar, zaman zaman itiraf ettikleri, ama çoğu zaman da içlerinde sakladıkları ve gizledikleri dünyevi çıkarları, hırsları ve hesapları sebebiyle, kitapla aralarına hep mesafe koydular, elan da koyuyorlar. O’nu yüz üstü terk edilmiş bir halde bıraktılar, elan da bırakıyorlar, ona sırtlarını döndüler, elan da dönüyorlar. Ahlaklı, adaletli ve erdemli bir hayat yaşamak istemeyen insanlar, arzuları doğrultusunda oluşturdukları toplumsal düzenlerini, bireysel yaşam pratiklerini, ancak o apaçık kitabı duvarlara asarak, erişilmez ve dokunulmaz kılarak, salt sevap kazanmak için ölülere okuyarak, ramazanlara has görkemli hatim törenlerine konu edinerek sürdürebilirlerdi. Hayatta olanlara yol göstermek, öğüt almak isteyene öğüt vermek, kurtuluşa ermek isteyenlere rehberlik etmek için gönderilen bir kitap, başka hangi yollarla hayatın dışına atılabilir ve başka hangi yöntemlerle işlevsiz hale getirilebilirdi.`
Günün belli saatleri dışında mekânda bulunmamayı adet edinen mekân sahibi, beklenmedik bir zamanda ve beklenmedik bir biçimde beliriverdi ansızın, hazirunun meraklı ve şaşkın bakışları altında topluluğun kümelendiği masaya doğru yönelirken, gündeme ilgisiz ve yabancı kalmadığını hissettirircesine, son günlerde sosyal medya mecralarında viral olan `Kitapsızlar, kitapsızlar / Kalem ağlar, kitap sızlar / Son kitabın ilk emrine / Düşman oldu kitapsızlar.` dörtlüğünü defalarca tekrarladı durdu, her seferinde sesini biraz daha yükselterek ve adeta mekânda bulunan herkesin kalbine ve kafasına nakşetmek istercesine.
