Onkolojinin yangın merdivenleri akşam el ayak çekildikten sonra dertli refakatçilerin ve ayaklanmış müzmin hastaların mekânıdır. Bunlar derttaştır ve tütün molası ile suç ortağı da olurlar. Suç ortaklığı tuhaftır. Dumanlar savrulur ve battı balık yan gider türü bir arabesk bırakış, yüzleri maskeler.
Orada bazen hastalık ve ölüm hakkında derin felsefi sözler söylenir. Klasik olan bir tarafa atılmış, tuhaf bir sezgi ile benzeri tekrarlanmayacak tespitler mıh gibi keskin çakılmıştır. Acılı bir baş eğme, tevekkül ama aynı zamanda feleğin çarkı içinde feleğe öfkeli bir isyan. Yaradan’a laf edilmez. Yazgı suçlanır. Bu yazgıyı hak etmek bakımından insan kendini bile suçlar. Belki istisnai olarak Yaradan’a hafif bir serzeniş vardır en fazla.
O manzarasız arka bahçeye bakan demir merdivenler ve aradaki sahanlık, acı patlıcanı kırağı çalmaz edasındaki insanlarla birlikte karamsar bir Orta Çağ tablosu gibi grotesk ve solgundur. Buradan kubbesi nurlu bir camiye geçiş yapayım, abdestimi şadırvanda alayım, duamı edeyim dersiniz. Ama kahvaltı yeşile çalan yumurta, ekşi kokulu peynir ve kâğıt bardakta acı çay olacaktır. Hastamız ya da bedenimiz, damar yolundan giden sıvıyı bekleyecektir. Ozon ve tentürdiyot kokusu. Sargı bezleri, pamuklar, şırıngalar… İşte Müslüm de çalmaktadır. Mıhlanırsınız olduğunuz yere. Cami huzuru ve özenli kahvaltı uzaklardadır.
Gezegenin baskısından bir süreliğine azade tutan bu yangın merdivenleri uzamasını dilediğimiz bir ara verişin daracık alanıdır. Öyle hüzünlü bir ara veriş ki figüranlar acıya bir mola verip tekrar fırtınanın gözüne dalış yapan yorgun savaşçılar gibidirler. Artık daha fazla yaralı olamayacak kadar yaralanmışlardır. İşte bu molanın son saniyelerinde herkes susar. Artık tek sözcük bile çıkmaz kenetlenmiş ağızlardan. Tüm sözcükler tükenmiştir. Bir şey söylenecek olsa o yalan olur gibidir. Yalanın soyu oracıkta tükenmiştir. Gözler bulutludur.
Ölüme çok yakın olduğunu bilen bir liseli kemoterapi şişesine bağlıdır. Cesur edalarla duman savurur. O hastanede doğup o hastanede ölecek gibi duran ve aradaki hiçbir şeyi hatırlamayan ihtiyarlar, hastane düzeninin müptelası olmuş birer uslu mahkumdur. Basamaklara gelişigüzel dağılırız. Yeleğine sarınmış çiftçi teyze, yanında kuaför çırağı, eczane kalfası, şube müdürü, daire başkanı, yemek dağıtıcı, dermatolog. Bizi ortak noktada buluşturan eter kokulu kıyafetlerimiz üzerimizden sarkarken ne kadar da aynıyızdır. Hepimiz ölüme yakın olmakla eşitlenmişizdir. Ölüm ve iyileşmeyecek hastaların koğuşunda yangın merdiveni hepimizi eşitler.
Bu isimsiz kahramanlar içinde en bilge kişi serum şişeleri ve ameliyat gömleğiyle dolaşan gençtir. Hiç sızlanmaz, alaycıdır. İnsanoğlunun tüm zaaflarını çözmüş, hayatın aldatıcı keyiflerinden kökten intikam almıştır. Hastane filminin başkahramanı odur. Kısa özdeyişlerle akıl verir. Sakalsız bir evliyadır. Ağzından çıkan her sözcükten kendinize ders çıkarabilirsiniz.
Gidin. Onkolojide maskenizi takıp bir dolaşın. Kulağınıza çalınan kelimelerden payınızı alın.
Nice tekkede bulunmayan nasibiniz, umarım sizi bulur.
