Perdeler vardır, kendisinden başkasını göstermez.
Perdeler vardır, insanı göstermez.
Perdeler vardır, Rahman’ı göstermez.
Perdeler vardır, kişiye kendisini de göstermez.
Perdeler vardır, perdeyi de göstermez.
İnsan vardır, Allah’a yürüyorum der, nefsine yürür.
İnsan vardır, Allah’tan Allah’a yürüyorum der, kendine yürür.
İnsan vardır, ne Allah’ı görür ne kendini görür ne de yol-yolak görür.
İnsan vardır, Allah’a hamd ediyorum der, nefsine hamd eder.
İnsan vardır, mülk Allah’ındır der, nefsini mülk edinir.
İnsan vardır, Allah’ı tespih ettiğini söyler, ama sadece nefsini büyütür.
Kelamın evveli ve ahiri Allah’tır.
Vaktin evveli ve ahiri Allah’tır.
Mülkün evveli ve ahiri Allah’tır.
Yolun evveli ve ahiri Allah’tır.
Dostun evveli ve ahiri Allah’tır.
Kişi gördüğünde görünür olur.
Kişi görünür olduğunda varlık bulur.
Kişinin tuttuğu kalem kimden yeminliyse, yazdığı o olur.
Kalemin gözü puslu ise, kelimesi kör, yazdığı felçli olur.
Allah’a yürünmeyen yol, nihayetinde sahibinin boynuna dolanmış bir yılan olur.
