Bizimle İletişime Geçin

Düşünce

Tarih Coğrafyaya Dar Gelende

Toparlanın ve gidin. Çünkü biz, “Toparlandık gitmiyoruz.” Biz “vakti kuşandık”  çağa yürüyoruz. Bir ayağımız mübarek Anadolu kıtasında, kendi kültür köklerimizde kaim, diğer ayağımız yeryüzünde pergel gibi gezinirken, ayak bastığımız yerlerde yeşil ekinler yedi, olmadı yedi bin başak verecek. Çocukların gözyaşları çeliği ve betonu delecektir. Besmele ve bereket, samimiyetle çağrılırsa yeryüzü sofrasına tekrar geri dönecektir.

EKLENDİ

:

Bizden Adam Olmazsa Hiç Kimseden Olmaz

Bir yeri yıkmadan, coğrafyasını talan, tarihini ters yüz etmeden, içten ve tâ derinden sarsmadan, korkunç iştahalarıyla saldırmadan, insan kaynağının bilincini yamultup onu “mankurtlaştırmadan” önce, sosyologları, sosyal antropologları, medyası, sineması, aydınları ve bilim adamlarıyla tam kadro gelirler. Yıllarca ama sabırla, bilimsel(!) ve ikna edici delillerle, oryantal bir falso olan “Sizden adam olmaz.” safsatasını baş ağrısı hapı gibi yutturmaya çalışırlar.

Toplumları “az gelişmiş veya gelişmekte olan ülkeler” diye sınıflara ayırırlar. Böylece sosyolojik olarak “köylü” olduğumuzu yüzümüze vururlar. Sonra modern sömürgeciliğin bilumum ayak oyunlarını deneyerek toplumlara “kültürel felç” hâlini yaşatırlar. Öyle meflûç hale getirirler ki, “siyah adam beyaz maske” takmak için çırpınıp durur.

Sömürgeciliği içselleştiren ve Batı’yı “mücevherat müzesi” gibi gören, yersiz yurtsuz aydınlar eliyle cama bir taş atarlar. Çıt çıkmıyorsa bir taş daha atarlar. Derken taşlar yağmur gibi yağmaya başlar. Din, dil, tarih, kültür taşlanır hep bu ara. İçlerini boşaltıp içimize kattıkları adamlarıyla da “Eğ başını, çök yere.” diyerek vakur duran millî unsurları engellemeye, dirençlerini kırmaya çalışırlar.

Ev sahibinin ölüm uykusunda olduğuna kanaat getirdikleri bir anda, yine tedbiri elden bırakmadan “Kırık Camlar Teorisi” gereği, son bir defa daha “Kimse yok mu?” diye bağırırlar. Evde kimseciklerin olmadığına vehmettikleri anda evi müthiş bir gürültüyle yıkar, yağmalar, kâhyalarını da viranelerin başına musallat edip giderler/di.

Vur içerden yar içerden

Karışık adamlar, ülkemizi karıştırmak için bu defa 15 Temmuz 2016’da tekmil üzerimize yürüdüler. Darbe, aşırı dozda narkoz yemiş bir meczup eliyle onlarca yıl gergef gibi işlenip, yılan gibi coğrafyayı zehirlerken “fikri öldürmeye memur” basın; dünya medyasıyla birlikte kasıtlı olarak “gürültü” çıkarmaya, hakikati magazinleştirmeye ve dikkatleri başka yerlere çekmeye çalıştılar hep birlikte.

Önce modern psikolojinin hileleriyle toplumların bilinçaltını kodladılar. “Tarihin sonu” geldi diyerek korkular pompaladılar. Sonra gayet bilimsel tezlerle “medeniyetler arası çatışma” fikrini ortaya atıp,  keşfettikleri CİA kırması Vatikan eziğine “dinler arası diyalogcu”  rolünü verdiler.

Yıllarca semirttiler ve modern pazarlama teknikleriyle gündem ettiler. Öyle ki,  gizli servisler modern vasıtalarla elde ettikleri kozmik bilgileri deforme ederek  “kıtmire” verdiler. O da oturduğu yerden gözlerini huşu ile yummuş, başını fesat yuvası kalbi üzerine düşürmüş, derin düşünce halini mahviyet cilasıyla boyamış, göklerle temasa geçmiş de sanki az sonra kalbine akacak gizli çekimleri bekliyor gibi bir halet içinde yıllarca rol kesti durdu. Bu ortamda gurup hipnoz olmaya müsait hale getirilen kitleler FETÖ masallarını kolayca yuttular. Cebrail’e kafa tutan, Peygambere “Affedersin ama..” diyerek akıl satan, nevrotik kafa, hiçbir kritiğe tabi tutulmadan bu topraklarda  yıllarca el üstünde tutuldu.

Halife-i Rûy-i Zemîn’in rehberliğinde medeniyetler arası savaştan, hasar görmeden sıyrılacağımız vehmini ihsas eden sömürgeciler, sömürgelileştirilmeye yatkın zihinlerle birlikte dörtnala harekete geçtiler. Hakikati inkara şartlanmış olanların çıkardığı medyatik gürültünün de etkisiyle, kargaşa ve kaos ortamına millet olarak adım adım birlikte sürüklendik. Çok iyi bildikleri psikolojik harp taktiklerini üzerimize boca eden ve evi talan etme işine kendilerini iyice kaptıran müstevliler, kuklaları marifetiyle tersanelere girmiş, kozmik odalara sızmış, en mahrem ve en ıssız bilgileri çalmış, sinsilik boyut kazanmış, şekil değiştirmiş ve darbe, en içerden ta derinden vurulmuştur bu kez 15 Temmuz 2016’da.

İnsan, toplum ve tarih orta yerinden ikiye yarılmıştır bu ara. “Kaderin üstünde bir kader” devreye girmiş, hükmünü icra etmiş ve sonuçta olan olmuş ancak müstevliler olacakları hiç hesap edememişlerdir.

Binlerce yıldızın kanı dökülmeden şafak sökmezmiş.

Şekilden şekile, kılıktan kılığa giren ama hep içimizden devşirdikleri ruhbanlar ve “fikir fahişeleri” ile cilveleşip her on senede bir sonuca gidenler, hiç ummadıkları bir kıyamla karşılaştılar bu defa 15 Temmuz’da.

Tarihte hep böyle olmuştur, “Bir kişinin ayağa kalkmasıyla, ayağa kalkmıştır milletler.” mütecavizlerin emellerini gırtlağında düğümleyen, müstakar duruşuyla gecenin kasvetini dağıtan, yüreklere samimi bir haykırışla çağrıda bulunan, karanlıklar delen Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip ERDOĞAN’IN sesi taş taş, ev ev, şehir şehir yankılanmış, “başkentler haritası” sarsılmış; müstevliler şirazeden çıkmış ve müstebitlerin nevri dönmüştür. “Korkudan evinden çıkamaz” dedikleri bir millet, yüzyıllardır üzerlerine pompalanan süper korkuları yenmiş, gecenin üstüne “Bir aşk sayhası salmış” , “Kiralık evde oturuyorum ama vatan benim” demiş, Başkomutanın “ölümüne…” verdiği komutla beraber, meydanları doldurmuş; gazi olmuş, şehit düşmüş, sonunda makûs talihini yenerek geceye sala, sabaha ezan sesleriyle zafer armağan etmiştir.

“Dağlıyız dediysek yanardağlıyız.”

Bizi ve tarihimizi küçümseyen, akıl ve adalet üzere sevgi merkezli bir medeniyet kurmuş olan bu cihangir milletin tarihle, coğrafyayla bağını koparıp lime lime etmek isteyen sömürgecilere karşı, inanç basireti, tarih şuuru, millî hafıza, Anadolu irfanı ile karşı koyan;  F16’lara levye fırlatan, tevekkül zırhını kuşanıp yağmur gibi yağan mermilerin içine dalan,  bombaları elinin tersiyle iten, ihtişamıyla tankları zangır zangır titreten, “Gelin de temiz bir sopa çekeyim alayınıza” diyerek ruhlarını köleleştiren vatansızların ablak yüzlerine, yüzyıllık şamarları patlatan Büyük Türk Milleti, yanardağ olup gecenin içine lavlarını püskürtmüş, post-modern darbeyi defetmiş ve böylece “Bir besmeleyle, bir milyon tweet açığa düşürülmüştür.”

Yangını Çıkardılar “Yangın Var” Diye Bağırdılar

15 Temmuz 2016 gecesi meydanları dolduran Büyük Milletimiz, tarihin kavşak noktasında çok muhkem durmuş, bu ölüm-kalım anında uzun yıllar, ‘sükût suretinde’ gösterdiği ferasetli sessizliğini bozmuş, meclisini bombalayan, insanına kurşun yağdıran uzaktan kumandalı askerlere Üstadın ifadesiyle: “Asker! Başındaki kepinden ayağındaki postala, İstiklal Savaşından kalma sırtındaki mavzer yarasına kadar bu Milletin eserisin. Asker! Geriye dön, istikamet kışla” diye haykırmıştır.

Milletten bu talimatı alan, anayasal düzene bağlı Mehmetçikler kışlasına dönmüş, dönerken de kışlanın içinde ve dışında alev almaya başlayan fitne ocağının ateşini söndürmüş ve hainlerin defterlerini dürmüştür.

Dağlar Mehmetçiğin yeryüzüne dikilmiş heykelleridir.

Dün yedi düvel bir oldu Çanakkale’yi geçemediler. Müstevliler 15 Temmuz 2016’da, bu defa çanak adamlarla Çanakkale’yi geçmeyi denediler ama nafile. İçimizde hâlâ bir Çanakkale ruhu bütün ihtişamı, hatırası, manası, cesareti ve cesameti ile yaşamaktadır. “Çanakkale Ruhu” bu topraklarda hâlâ dipdiridir. Sezai Karakoç’tan ilham ile söylersek,  bir Mehmetçik gövdesi düşürse Çanakkale’de toprağa, o toprak, Afrin’de bin Mehmetçik gövdesini göğertmedikçe rahat etmeyecektir, etmedi de. Yeryüzü tanıktır buna.

“Kimler çizmiş bu hududu gönlüme?”

İnsani teşkilatlar, sürekli kan tahlili yayınlıyor. Vicdanı yitik, ruhu pörsümüş, kalbi sökülmüş bu çağın korkunç suratına istatistikler çarpıyor ha bire. “Yeryüzünün neresinden bir avuç toprak alıp da tahlil yaptırsanız, sonuçlar hep aynı çıkıyor: Müslüman ve mağdur kanı…”  Mazlum milletlerin ümidi ve duası olan, gönül coğrafyamızın atar, toplar ve şah damarı üzerinde şahadet parmağını gezdiren Reis-i Cumhur, tıkanan damarları açmış, kan beyne gidince de millî hafıza ve iman atlasımız topyekûn canlanmıştır.

Yitik coğrafyalar, öksüz İslam beldeleri; kalbimiz olan Mekke ve Medine, ata yurtlarımız Semerkant ve Buhara,  “kolumuzda saat gibi taşıdığımız Kudüs”, delik deşik edilen Şam, gam yükü Kerkük, Hicret yurdu Habeşistan, gönül incilerimiz Ortadoğu, Asya ve Afrika… Bize emanet edilen yeryüzü, taze sabahlara hasret çeken insanlık, bundan böyle bizim aşk ve akıl, bilinç ve yücelik çağımızın tanıkları olacaklardır belki de. Kim bilir?

Çok uluslu Ebû Cehiller

Biz oluşturduk nükleer başlıklı füzelere, kimyasal silahlara, tehcirlere, tehditlere karşı muhkem vicdan hattını, başka yerde aramayın. Yetimin yüzünü güldüren biziz. Mazluma parola, mağdura pasaport sormayız. Muhacirlik bizim için Peygamberî bir mahzunluktur. “Kalbimizde merhamet adlı bir çınar vardır.” Onun için mazlumların üzerinde çok titreriz. Teröristle sivilin, gaddarla gadre uğrayanın arasını açan Zülfikar adlı çatal kılıç bizim elimizdedir hâlâ. Gök kubbe altında mutantan naralar yankılanıyor, dağlara kasideler salıyor, “çok uluslu Ebû Cehillerin” rüyalarını bir gece ansızın basıyorsak bilin ki bunlar, uyanık zihinler, ötelere ayarlı ruhlar için dirilişin, bahadır bir milletin çağa yürüyüşünün, akıl ve adaletle tarihe yeniden dâhil oluşunun kutlu işaretleridir.

“Onlar ekinleri ve nesilleri bozdular.” (Kur’anı Kerim, 2/205)

ABD ve Batı medeniyeti, teknolojiyi cehennemi süratiyle nizama soktu ama insanı unuttu, ruhunu uyuttu. Yeryüzüne biteviye kibir, inkâr ve riya kusan batı medeniyeti asit yağmurlarıyla “ekinleri”, fasit fikirlerle “nesilleri” bozdular. Yeryüzünde kan ırmakları oluşturdular. Tabaklarında “insan kasları”, katliamlara bir türlü doymadılar. Şeytani öğreti ve örgütlerle İslam’ın aydınlık yüzünü karartmaya çalıştılar. Yine cehaletin emzirip büyüttüğü örgütlerle Ortadoğu’da mezhepçiliğe oynadılar. Afrika’yı iskeletinden tanır ve utanır hale geldik. Kıyıya vuran çocuk cesetleri, suya gömülen mülteci bedenleri onları hiç rahatsız etmedi. Onlar kader planında kendilerine verilen fırsatları iyi değerlendiremediler. Şimdi onlara “beceremediniz, tasınızı tarağınızı toplayın ve gidin.” deme vaktidir.

Çağın çeliğine sevgi özsuyu verilecek.

Toparlanın ve gidin. Çünkü biz, “Toparlandık gitmiyoruz.” Biz “vakti kuşandık”  çağa yürüyoruz. Bir ayağımız mübarek Anadolu kıtasında, kendi kültür köklerimizde kaim, diğer ayağımız yeryüzünde pergel gibi gezinirken, ayak bastığımız yerlerde yeşil ekinler yedi, olmadı yedi bin başak verecek. Çocukların gözyaşları çeliği ve betonu delecektir. Besmele ve bereket, samimiyetle çağrılırsa yeryüzü sofrasına tekrar geri dönecektir. Söze değer katan Kur’an’ınEy insanlar!” hitabıyla bütün insanlığı kucaklayacak, insanı özünden kavrayacak, insan olmanın bilinciyle, birlikte nefes aldığımız, varlık sancısı ve varoluş iniltileriyle hüzne boğduğumuz bu gurbet evini, birbirimizin zindanı olmaktan kurtaracak ve görkemli sulhu, önce yurtta sonra cihanda hâkim kılacağız. “Ey iman edenler!” hitabıyla da din, ideoloji, tarz, mezhep ve meşrep dayatmadan, akıl, iman ve adalet üzere fıtrata tabi olacağız.

Ey! Eksen Kaydırıcı, “Hey gidi küheylan koşmana bak sen!”

Devlet der İbn-i Haldun, “İnsanı insanın şerrinden korumak için vardır.” Sadece insanı değil, aynı zamanda devleti de devletlerin şerrinden koruyacak vasıtaları devreye sokacak asırlık tecrübemiz, devlet felsefemiz ve bunun için arşivlerimizde yeteri kadar kanıtlarımız vardır. Üstelik bunu yapacak irademiz, düzen kurucu gücümüz, ortak aklımız, organize olma yeteneğimiz, yeniliğe açık düşüncelerimiz, mesafeleri kısaltacak liderliğimiz vardır.

Vaktimiz az, vazifemiz çoktur.

Bilin ki biz,  bundan böyle bu ağaran şafağın, armağan edilen zaferlerin aydınlığı içinde yeni destanlar yazacağız. Bundan böyle biz, Üstadın ifadesiyle “ciğerinden kalemine kan çekecek,” Reyhanlılı bilge Cemil MERİÇ’in de dediği gibi “kalbimize, kütüphanemize dönüp” çok okuyup,  çok çalışacak ve insanlığın hayrına artı değerler üreteceğiz.

Şu bir hakikattir ki; iman ve akıl, fikir ve aksiyon, direnç ve dirilik, başarı ve refah, feraset ve firaset, barış ve cesaret, idrak ve sanat, irfan ve estetik bizim medeniyetimizde değer kazanacak, kıvamını bulacak ve muradına erecektir.

Kutlu yürüyüşümüz,

Çağlara destan olsun.

Hayırlı olsun,

Hatırlı olsun,

Müjdeler olsun.

 

Okumaya Devam Et...

Düşünce

Dijital ve Sanal

Ekranda görülen dijital ürünlerin görüntüsü aslında “sanal”dır. Sanal ise gerçek olmayan, hayali demektir. Bu ürünlerin bazılarının kaynağı dijital, bazılarının kaynağı ise doğaldır. O halde hayali/sanal varlıklara, dijitalden üretilen ürünlerdir diyebiliriz. Bu görünen ürünler aslında gerçek olmayıp sadece görüntüdür. Bilgisayar veya dijital aygıtlarla oluşturulmuş dijital ürünlerin (belgeler, sesler, resimler, animasyonlar, çizgi veya video filmler) tümü sanaldır, varlık dünyaları dijital kodlardır. Diğer taraftan kaynağı doğal olan varlıkların dijitale aktarılması ile gerçek varlığın görüntüsü/sesi artık dijital ürüne dönüşerek sanallaşır. Örneğin yüz yıl önce çekilmiş bir resmi dijitale aktararak canlandırıp ses ekleyerek konuşmalı video bile yapabilirsiniz. O halde doğada gördüğünüz ağacın bilgisayara aktarılmış görüntüsü de sanaldır. Diğer taraftan sanal olan görüntünün aslı hiç olmayabilir de. Yani ekranda görülen, duyulan ürün gerçekte hiç olmayan bir şeyi tasvir ediyor olabilir, tıpkı resim ve heykel sanatlarında olduğu gibi veya mimarların yaptığı projeler gibi.

EKLENDİ

:

Teknolojik gelişmeleri ve bilimsel yenilikleri konuşan bilişimciler diğer branşlara göre daha fazla yabancı kelime kullanırlar. O kahrolası “bilgili ve üstün görünme” aldatmacası yanında yeni icatlardan bahisle yeni kelimeleri de dilimize ellemeye çalışırlar. Batı menşeli kelimelerin tam olarak ne anlama geldiğini bilmeden veya o kelimenin zihin dünyamızdaki karşılığını beynimizde ilişkilendirmeden konuşulanı/yazılanı anlamaya çalışmak beyhudedir. Bu sorun sadece bilişim teknolojilerinde değil tüm bilim dallarını kapsayan genel bir sorundur.

Anlamını bilmediğimiz bir kelimeyi çok duymak ve çok kullanmak o kelimenin ileride doğru anlaşılmasına engel oluşturur. Kelime anlaşılmadığı zaman kelimenin bir adım sonra bize öğreteceği  “kavramsal karşılığı” da anlaşılmaz olur. Örnek olarak matematikteki tanjant kelimesini alalım. Tam olarak bu kelimenin tercümesi söylenmediği için bırakın bu konuyu, matematiğin tümünü zor diyerek sayısal bilimlerden uzak kalmışız. Hâlbuki biri çıkıp tanjant demek “karşı” kotanjant demek “komşu” deseydi milyonlarca insanımız matematikten de hayattan da soğumayacaktı. Kelimelerin ne anlama geldiğini bilmediğimiz gibi  “diğerlerinin kullandığı gibi”  laf kalabalığına getirip kullanırsak savrulup gitmeye devam edeceğiz demektir. Yüz yıldır Milli Eğitim Bakanlığına matematik kitabı yazanlar ısrarla yabancı kelimeleri kullanmaya ve matematik fobisini gencecik çocuklarımızın beyinlerine üflemeye devam etmektedirler. Demek ki kelimeyi bilmemek insan başta olmak üzere topluma ve bilime olumsuz olarak yansımalar yaptırmaktadır.

Bu yazımızda başlıktan da anlaşılacağı üzere iki kelimeyi gündemimize alıyoruz: Dijital ve sanal.

Dijitali sanal’dan daha çok duyduğunuzu ve okuduğunuzu tahmin etmek zor değil. Anlamını bilip bilmediğinizden emin değilim, zira yukarıda dediğim gibi çok duymak/okumak bu kelimeyi anladığımız mânâsına gelmeyebiliyor.

Sözlüklere bakıldığında “dijital”in birkaç farklı anlamının var olduğunu görebilirsiniz. Yani bir tanımda bir anlamı, diğer tanımda ise daha başka bir anlamı ifade ediyor olabilir. Basitten karmaşığa doğru öğretim modeli oluşturarak anlatmaya çalışırsam, dijital’in kelime karşılığı “sayısal” demektir. 0 ve 1 rakamlarının her birine dijit (digit), 0 ve 1 lerden oluşturulan  (101110011) gibi rakamsal kelimelere de dijital (sayısal) denir. Dijital rakamları bilgisayarlar kullanır ve biz o kullanılan rakamları ne görürüz ne de biliriz. Görsek de bizim anlayacağımız türden bir şey değildir. Klavyede bir tuşa bastığımızda bilgisayarımızın içindeki tercümanlar bu karakterleri (yazı, rakam ve işaretleri)  bilgisayarın anladığı ve kullandığı bir nevi “kod” olan 0 ve 1 dijitlerine çevirir. Mesela 999 sayısının dijital karşılığı 111100111’dir.  Ekranda yazdığınız her bir harfin dijital karşılıkları vardır ve bunu bilgisayar bilir, okur, anlar, yorumlar. Aynı şeklide ekranda gördüğümüz “renkler, sesler, taramalar, resimler, animasyonlar, fotoğraflar, pdf’ler, dokumanlar, jpegler, http’ler, canlı konuşmalar, görüntülü konuşmalar, e-postalar, kelimeler, programlar, ekran tasarımları, web tasarımları, animasyonlar, oyunlar, 3B şekiller, proje tasarımları, bilimsel deneyler, canlandırmalar, MR, tomografik görüntüler, vb.” tümü dijital ürünlerdir. Tek şartımız var ekranda görmek! Ekranda görülen her şey sözlüklerde dijital olarak tanımlansa da aslında ekranda görülen dijital değil, yapı taşı dijital olan, dijitalden yapılmış dijital ürünleridir.

Ekranda görülen dijital ürünlerin görüntüsü aslında “sanal”dır. Sanal ise gerçek olmayan, hayali demektir. Bu ürünlerin bazılarının kaynağı dijital, bazılarının kaynağı ise doğaldır. O halde hayali/sanal varlıklara, dijitalden üretilen ürünlerdir diyebiliriz. Bu görünen ürünler aslında gerçek olmayıp sadece görüntüdür. Bilgisayar veya dijital aygıtlarla oluşturulmuş dijital ürünlerin (belgeler, sesler, resimler, animasyonlar, çizgi veya video filmler) tümü sanaldır, varlık dünyaları dijital kodlardır. Diğer taraftan kaynağı doğal olan varlıkların dijitale aktarılması ile gerçek varlığın görüntüsü/sesi artık dijital ürüne dönüşerek sanallaşır. Örneğin yüz yıl önce çekilmiş bir resmi dijitale aktararak canlandırıp ses ekleyerek konuşmalı video bile yapabilirsiniz. O halde doğada gördüğünüz ağacın bilgisayara aktarılmış görüntüsü de sanaldır. Diğer taraftan sanal olan görüntünün aslı hiç olmayabilir de. Yani ekranda görülen, duyulan ürün gerçekte hiç olmayan bir şeyi tasvir ediyor olabilir, tıpkı resim ve heykel sanatlarında olduğu gibi veya mimarların yaptığı projeler gibi.

Dijital ürünler “sanal/cyber” ortamlarda ortaya çıkarlar. Eğer dijital ürün görüntü ise ekran veya yazıcıdan; ses ise hoparlörden ortaya çıkar. Başta TV ekranları olmak üzere ekranı olan her teknolojik aygıt “sanal görüntü” sunan bir “ortamdır.”  İster görüntü ister ses ya da başka bir dijital ürünleri işleyen her aygıt başlı başına bir “sanal ortamdır.” Ayrıca ekranda görülen dijital ürünlerin hiç biri gerçek olmayıp hayali ürünlerdir. Gerçek olmayan dijital ürünler hayali/sanal ortamda ortaya çıkarak insanlığı olumlu ya da olumsuz etkilemeye devam etmektedir. Özelde bir dijital ürün ile ilgilenen kullanıcı aynı zamanda kullandığı sanal ortamı ile “sanal dünya”ya bağlanır ve artık sanal dünyaların bir üyesi olur. Nasıl galaksilerin oluşması için tek tek yıldızlara ihtiyaç var, “sanal dünyalar” için de dijital ürünleri sanal ortamda kullanan biz (tv, bilgisayar, akıllı telefon kullanıcıları) varız. Hiç birimiz “sanal dünya”yı bilmeyiz ama aslında bilgimiz ve iznimiz dışında oluşturulmuş “sanal dünyaların” vaz geçilmez birer elemanı (çalışanı, belki de kölesi) olduğumuzu bundan sonra anlayabilirsek, sanal dünyaları idare eden dijital efendilerimize karşı da bir tavır geliştirebiliriz.

Bir önemli bilgi harddiskte depolanırken veya kablolu/kablosuz olarak bir yerden bir yere aktarılırken ekranda görüldüğü formda olmayıp dijital kod yapısında aktarılır. Örneğin flaş diskte depolanan önemli resimlerimiz, bir hikâyenin seslendirilmesi veya müzik parçası, bir kitabın tarandıktan sonra saklanması demek, dijital kodlar halinde dönüştürülüp saklanması anlamındadır. Depolanan kodu ne zaman kullanmak istersek ilgili cihaz, dijital kodu bizim algılayacağımız ortama yani sanal ortama tam da bizim görmek istediğimiz şekilde aktarır. İşin ilginç yanı ise bir şeyin gerçeğine ulaşılamadığında “sanal”lık devreye girer ve sanal ses, sanal görüntü olarak ortaya çıkar. Uzak illerdeki yakınlarımızı ziyaret edip göremediğimizde, görüntülü telefonumuzu kullanıp “sanal ziyaret” yaparız. Hatta gerçekte olmayanlar canlandırılarak sunulur ve zihnimize yerleşir. Yazılar, şekiller, filmler ve daha neler neler insan zihnine gerçekmiş gibi hitap eder.

İnsanı “gerçek”likten koparan sanal dünyaların efendileri (dijital efendilerimiz) sanal üstü fantezileri sadece bugüne değil en fantastik imgelerle süsleyip geleceğe hazırlık yapmaktadır. İnsanı ele geçirme ve onu her alanda kendine bağımlı kılarak “kendi dünyasında” tutma işi belli oranlarda geçekleşmiş gözükmektedir. Sanal dünyaların günahsız köleleri olan okul çağındaki çocuklarımız 5-10 sene sonra bir sabah aniden örgütlenmişçesine “okula gitmeme, doğal et yememe, cinsiyet değiştirme, sokağa çıkmama vb” gibi kararlar alırlarsa, bunları kimin durdurup ikna edeceğini şimdiden düşünmemiz gerekmektedir. Çocukları geçip gençlere bakınca durumun daha vahim olduğu görülecektir. Birkaç yıl içinde herkesi sarıp sarmalayacak kişiselleştirilmiş yapay zekâ uygulamaları gençleri “rüzgârın önündeki yaprak” misali sürüklerken savrulan yaprakları kim toplayacaktır? Face, insta gibi kısaltılıp sevimli hale getirilen uygulamaların başından kalkamayan, bağımlılığından kurtulamayan yetişkin grubumuza ne demeli? Tüm toplum kesimleri “sanal dünyalar”ın ajanı olarak, ücretsiz kölesi olarak, bir uç karakolu olarak gününü bilmem kaç saatini dijital efendilerin kucağında geçirmektedir. Her bilgisayarı veya akıllı telefonunuzu açtığınızda gerçek dünyadan sıyrılıp sanal dünyaya girdiğinizi, artık bir insan değil bir cyborg olduğunuzu, akıl, izan, ruh, namus, din, dil, ırk, cinsiyet gibi insani değerlerden sıyrılıp hibrit bir sanal varlık olduğunuzu,  sanalda geçirdiğiniz her saat başı kulakları yukarıya doğru uzanan bir yaratığa dönüştüğünüzü unutmayınız.

Okumaya Devam Et...

Düşünce

“Kehanet”, Bilim, Tanrı ve Son-umu-z(t)

Tanrı’yı ölüme mahkûm eden Aydınlanma felsefesinden sonra bile, bugün gelinen nokta itibariyle, insan yok oluşu kabullenememekte, yeni formlarda tanrılar icat ederek, yeni bir başlangıcın ümidini verecek ipuçlarını aramaktadır. Ya da kendini Tanrılaştırarak ölümsüzlüğü ebedi bir fiziki bedende elde etmeye çalışmaktadır. İnanılan tek Tanrı, bunu en azından insan zihninde huzurlu bir ölümü temin edecek netlikte sağlarken, uzayda ve uzaylılarda ya da başka biçimlerde (transhümanizm bu bağlamda değerlendirilebilir) yeni bir başlangıcın, ebediliğin ve Tanrı’nın aranması neye işarettir?

EKLENDİ

:

“Tanrı, bizi ölümlü kıldığı için ilk katildir” der Albert Camus. Bu, insanın Tanrıya bir sitemi ya da onu böyle bir yazgıya mahkûm etmesine karşı bir öfke olarak değerlendirilebileceği gibi, esasında farklı bir yaşam biçimine de çağrıdır aslında. Zira ölüm ister bir hakikat bilinci isterse de bir hiçlik durumu olarak ele alınsın her iki halde de bir yaşam biçimine ve bir dünya tasavvuruna denk gelir. Ölümün hakikat, daha doğrusu ezeli ve ebedi hakikatle kurulacak ilişki için bir düğüm ve yeni bir başlangıç olarak kavranmasının yanı sıra, onun hiçlik olarak tasavvur edilmesi ölümün kendisi üzerine düşünmeyi askıya almaz. Ölümün hiçlik olarak kavranmasında bile insan zihni, onunla baş edebilmenin yollarını arar: Epiküros’un ünlü “ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum” sözü ile Camus’nun absürt kavramı bunun bazı tezahürleri olarak değerlendirilebilir. Elbette hiç şüphe yok ki, ölüm üzerine tefekkür -yine her iki bakış açısında da- bir başlangıçla birlikte mütalaa edilir. Hakikat olarak ölüm, hayatı var eden bir yaratıcı üzerinden kavranırken, hiçlik olarak ölüm belirsiz, anlamsız (zira anlam bizi metafiziğe götürür) ve tesadüfî bir başlangıçta temellenir. Her iki açıdan da başlangıç bitiş, bitiş de başlangıçtır.

Aşağı yukarı böylesi bir öz üzerine temellenen ve Nicolas Cage’in başrolünü üstlendiği “Kehanet (Knowing)” filmi baba-oğul (burada da farklı bir gönderme söz konusudur), iki ayrı tasavvur ve kavrayışa işaret ederek yarı bilim kurgusal bir anlatım üzerinden meseleyi ele almaya çalışır. Her ne kadar eski bir film sayılsa da yukarıda konuya ilişkin tematik anlatımıyla yeniden izlenmeyi hak eden filmlerden birisidir. Film, özetle küçük bir kız çocuğunun, kulağına fısıldananları döktüğü kâğıttaki matematiksel şifrelerin izleğinde elli yıl boyunca gerçekleşen felaketlerin ardından son şifrenin aynı zamanda insanlığın da sonunu getirecek büyük felaketin şifresi olduğunun, son sahnede çarpıcı bir şekilde sunulduğu bir hikâye örgüsüne sahip. Ancak film sadece bundan ibaret değil: Film aynı zamanda insanın var olmasıyla birlikte düşünülmeye başlanan ama özellikle bilimsel gelişmeler ve Aydınlanma ile birlikte farklı biçimler alan başlangıç-bitiş, varoluş-yok oluş (son) ve Tanrı-insan etrafında dönen metafiziksel ve felsefi, aynı anda bilimsel tartışmaya ya da Schopenhauer’un “bu müphem, esrarengiz, azap verici, rüya gibi gelip geçici varoluş meselesinin bizim için ne kadar büyük ve yakîn bir mesele olduğu düşünülecek olursa, bir kimse onun diğer bütün meseleleri ve amaçları gölgelediğini derhal fark eder” dediği meseleye bütünlükçü bir açıdan bakmamıza imkân veriyor.

Bir astrofizikçi olan Profesör John (Nicolas Cage), babası bir peder olmasına rağmen, bir yıl önce eşini kaybetmenin etkisi ile (M. Gibson’ın “İşaretler” adlı filmini hatırlatırcasına) Tanrı inancını kaybetmiş ve evrendeki her şeyin tesadüf-kaza-karmaşıklığın sonucu olduğunu düşünür hale gelmiştir. Ancak, öğrencilere verdiği derslerde, evrende her şeyin yerli yerinde, en uygun şekilde ve kıvamında olduğunu anlatması zaman zaman kendisinde derin tereddütler meydana getirmektedir. Filmin ilerleyen sahnelerinde son şifrenin dünyanın yani “everyone else”ın sonu olduğunu gösterdiği ve kahramanımızın da bunu kabullenmekten başka bir çaresi olmadığı, dramatik bir şekilde anlatılmakta. Bu arada, oğlunu ve şifreli notları yazan küçük kızın torununu takip eden birileri vardır ve bu iki çocuk da gaipten fısıltılı sesler duymaktadırlar.

Film, (filme göre) semavi dinlerin ve onların peygamberlerinin iddia ettikleri metafiziksel varlıkların ortaya çıkıp, insanlık için yeni bir başlangıcın (hiçlik burada yerini yeni bir başlangıca bırakmakta ama bu başlangıç, filmin anlatısına göre semavi dinlerin anlattığı türden bir başlangıç değil; bir nevi bilimsel bir temeli olabilecek bir başlangıç) adımını atmalarıyla son bulmakta. John, çocuklarla birlikte, notları bırakan küçük kızın bıraktığı son şifreyi çözerek bir yere gelir; kara bulutların arasından gök yarılırcasına bir ışık huzmesi süzülür: Bu, insanla konuşan, ona medeniyetini veren göklerin Tanrısı ya da Tanrılarıdır (!). Bu Tanrı, yüksek bir medeniyet kurmuş olan, bu dünyada da yaşamı bilinmeyen zamanlarda var eden uzaylı başka bir ırktır. Bu ırk, dünyanın sonunun geldiği bu anda, uzayda yaşama elverişli başka bir gezegende insan ırkının varlığını sürdürmesi için sözü edilen iki çocuğu almaya gelmiştir, peygamberlere gelen melekleri anımsatırcasına. Sonunda ışıksal (nurani) varlıklar halinde, bedenlerinden ışık haleleri (melek tasvirlerini andıran) yayılan yaşam formları, çocukları, “insan aklını ve hayal gücünü hayrette bırakan” uzay gemilerine alarak dünyadan ayrılırlar. Sonuçta çocuklar insanlığın yeni Âdemleri ve Havvaları olarak başka bir gezegene bırakılır. Güneşte bir süpernova oluşur, dünya yanar, insanlar yok olur ama insanlık devam eder; cennette olmasa da başka bir gezegende.

Bu kısa özetten sonra filmin, başta değindiğimiz tartışmalara bütünlükçü açıdan bakmamıza imkân vermesi konusuna gelelim. İnsanlığın belki de en temel sorunu ya da sorusu “yaşamın kökeni ve yaşamın sonu ne”, başka bir anlatımla yaşamın yolu nereden gelip nereye çıkmakta. Bu anlamda film sanki bilimsel uğraşın bu soruya ve yaşamın kaynağı sorusuna evrimden başka verebildiği ikinci yanıtı görsel bir şekilde sunmakta. Fakat burada dikkat çeken nokta, semavi dinlerin yaşam ve Tanrı algılamasının gerçek biçimi (!) gösterilmeye çalışılırken, yine de onların öngörüleri ve öndeyişlerinin dışına çıkılamıyor olmasıdır. Her ne kadar olağan algılama ve yaşam biçimi ile dinlerin aslında insan imgeleminin ve ilkel insan kavrayışının yetersizliğinin bir ürünü olduğu (Tanrı, melekler, ruhani varlıklar vs.) anlatılmak istense de yukarıda dile getirilen soru ve sorunların cevabı yine aşkın-metafiziksel bir yerde/güçte (uzaylılarda) aranmaktadır ki, bu da bize sonucun değişmediğini; aşkınlığın bir şekilde insan yaşamına girdiğini göstermektedir. Bu yansıtış biçimini “Star Gate” “M.Ö. 10000” ya da “Prometheus” gibi filmlerde de görmek mümkün. Hatta ilk olarak 1951’de çekilen ve uyarlanarak yeniden gösterime giren, başrolünü de Keanu Reeves’in oynadığı “Dünyanın Durduğu An” filmi de bu kapsamda değerlendirilebilir.

Sonuç olarak, burada Tanrı’nın, semavi dinlerin ortaya koyduğu şekli ile olup olmaması ya da cennetin yani öldükten sonra tekrar başka bir yerde hayat bulmanın olup olmaması veya da bunun biçiminin nasıl olacağından ötesinde (zira bu, başka bir merhalenin münderecatındandır bu aşamada) gözler önüne serilen insanın yok oluşu (ferdi anlamda) ve insanlığın yok olma ihtimali sorunu zihinlerimizi meşgul eden ve etmesi gereken önemli bir konu olarak önümüzde durmaktadır. Böylece ilk insan ile son insanın ya da gelecekteki insanın aynı insan olduğu, diğer bir ifade ile sorununun, derdinin aynı olduğu ortaya çıkmaktadır: Sonumuz ne olacak? Bu soru yani Son-yok oluş düşüncesi insanın geçici olduğunu bilmesiyle de ilişkilidir. İnsan geçici-fani olduğunu bilen ve bunun gerilimini sarsıcı bir şekilde hisseden tek canlıdır. Zygmunt Bauman’ın tabiriyle “her insan hayatını ölümün gölgesinde geçirir.” Bu gölge insanın üstünden hiç eksilmez ve insanı sürekli bir arayışa iter. Bu arayışta nereden geliyorum, burada işim ne ve nereye gidiyorum gibi üç temel ve asırlık soru, insanlık tarafından farklı şekillerde cevaplanmaya çalışılır. Dünya ziyaretimizin amacı da her bir insan teki için bu sorulara verdiği cevaplara göre şekillenir.

Filmin en son sahnesinde John, peder olan babasının evine gider ve annesi ile kız kardeşiyle birlikte hepsi birbirine sarılırlar. Babası ona, “bu yeni bir başlangıç” der, John, “evet baba artık inanıyorum” diye, cevap verir. Onun inandığı ile babasının inandığı ayrı şeylerdir. Ancak insanın yaradılışı ya da doğası, biçimi ne olursa olsun John’un anladığı şekilde böylesi bir yok oluşu kabullenememektir. Yok olmamak isteği insanın doğasında mündemiçtir. Zira “vermek İsteyen istemek vermiştir” insana.

Tanrı’yı ölüme mahkûm eden Aydınlanma felsefesinden sonra bile, bugün gelinen nokta itibariyle, insan yok oluşu kabullenememekte, yeni formlarda tanrılar icat ederek, yeni bir başlangıcın ümidini verecek ipuçlarını aramaktadır. Ya da kendini Tanrılaştırarak ölümsüzlüğü ebedi bir fiziki bedende elde etmeye çalışmaktadır. İnanılan tek Tanrı, bunu en azından insan zihninde huzurlu bir ölümü temin edecek netlikte sağlarken, uzayda ve uzaylılarda ya da başka biçimlerde (transhümanizm bu bağlamda değerlendirilebilir) yeni bir başlangıcın, ebediliğin ve Tanrı’nın aranması neye işarettir?

Bu anlamda insanın ya da insanlığın yarını, uzaydaki sayısız galaksilerden birindeki başka bir gezegende fakat kendi tikel varlığı olmadan mı olacaktır, yoksa kendisi ile birlikte bilinmeyen başka bir gelecekte mi? Her iki durumda da bir yarın umudu her zaman insanın derinliklerinde kendine yer bulmaktadır. Bilimin geldiği noktada, bu ebedilik arayışının bilinç aktarımı ve sentetik beden gibi gelişmelerle bu dünyada gerçekleştirilebileceği düşüncesi giderek kuvvetlenmektedir. Fakat bunun nasıl bir nasıl bir insanlık durumundan geçerek gerçekleşeceği ve nasıl bir insanlık duruma evirileceğini kestirmek son derece güçtür.

Ve son söz: Ölüm ve yok oluş ve bunun bizlerde meydana getirdiği gerilim, bizleri bunun ardındaki gerçeği aramaya yöneltmiştir. Her ne kadar modern bilim anlamında bu alana dair gerçekliğin kendisini bize apaçık sunmasını sağlayacak bilgilere ulaşmamız olanaksız gözükse de farklı düzlemlerde de olsa bu arayış bir ihtiyaç olarak her zaman olacaktır. En azından insanlar bunu huzur içinde bir ölüm adına yapacaklardır.

Okumaya Devam Et...

Düşünce

Kendini Kontrol Edebilen İnsan

İnsan fıtratında bulunmayan bir şey, dış baskılarla nasıl meydana getirilemezse fiilen var olan bir şey de aynı yolla yok edilemez. Bu açıdan Allah Teâlâ, kullarından kötü fiil ve düşüncelerden tamamen kurtulmalarını değil güçleri nispetinde (et-Tegâbün 64/16) onları kontrol etmelerini ve eğer yanılıp günaha düşerlerse af dileyip tövbe etmelerini istemektedir. Çünkü Allah Teâlâ, asla kullarına güçlerinin üstünde bir mesuliyet yüklemez (el-Bakara 2/286; et-Talâk 65/7).

EKLENDİ

:

Sahip olduğu içgüdülerin insanı hayvanlaştırmasının önündeki en büyük engel, insanın yaratılıştan getirdiği, kendi fikir ve hareketlerini kontrol edebilme ve dizginleyebilme yeteneğidir. Bu yetenek, insanda doğuştan mevcuttur ve ondan ayrı düşünülemez. Buna rağmen doğuştan itibaren birdenbire ortaya çıkmaz. İnsanın yaşı ilerleyip vücutça ve akılca olgunluğa doğru adım attıkça kendini kontrol mekanizması da gelişip olgunlaşır.

İnsan, içgüdülerinin kendisini zorladığı hususları asla yok edemez fakat onları dizginleyip dinen ve ahlâken uygun bir düzeye çekebilir. İman edip sâlih ameller işlemek, insandaki olumsuz duyguları bütünüyle yok etmez, sadece onların üstünü örter, zararsız bir çizgiye çekmeye veya iyiye yönlendirmeye çalışır.

İnsan fıtratında bulunmayan bir şey, dış baskılarla nasıl meydana getirilemezse fiilen var olan bir şey de aynı yolla yok edilemez. Bu açıdan Allah Teâlâ, kullarından kötü fiil ve düşüncelerden tamamen kurtulmalarını değil güçleri nispetinde (et-Tegâbün 64/16) onları kontrol etmelerini ve eğer yanılıp günaha düşerlerse af dileyip tövbe etmelerini istemektedir. Çünkü Allah Teâlâ, asla kullarına güçlerinin üstünde bir mesuliyet yüklemez (el-Bakara 2/286; et-Talâk 65/7).

İnsana fıtraten verilmiş olan kendini kontrol mekanizması, onda var olan canlılık enerjisinin, şehevî ve içgüdüsel güçlerin emrine girmesini engeller ve insanı ulvî seviyelere çıkarır. İnsanın sahip olduğu bu güç, hayvanlarda olduğu gibi ihtiyaçlarla sınırlı değildir bilakis ihtiyaçlarının çok üstündedir. Bu enerjiyi boş yere israf etmeyip ihtiyaç ve zaruret sınırları içinde kontrol ederek yüce hedeflere yönlendirebilen insan, sahip olduğu kontrol mekanizması sayesinde yeryüzünde Allah’ın halifeliği görevini bihakkın ifa etmiş olur (Muhammed Kutub, İnsan Psikolojisi Üzerine Etüdler, 236).

Müslüman, namaz ve oruç gibi tekrar eden ibadetlerin de yardımıyla olumsuz hasletlerini ve davranışlarını sürekli kontrol altında tutar (el-Bakara 2/183; el-Ankebût 29/45; Buhârî, “Savm”, 2; Müslim, “Sıyâm”, 162). Ayrıca Kur’an’daki afâkî deliller, tergîb ve terhîb (iyiliklere teşvik ve kötülüklerden sakındırma) âyetleri onun bu yeteneğini geliştirip doğru kararlar vermesine yardımcı olur. Bu yollarla güçlenen kendini kontrol yetisi sayesinde insan, nefsinin arzu ve dürtülerine, şeytanın süsleme ve telkinlerine karşı koyabilecek ve bunlara karşı her daim uyanık olma yetkinliğine kavuşacaktır (Hayati Aydın, Kur’an’da Psikolojik İkna, 52).

İnsan yaratılırken kendisine faydalı şeyleri elde etmesi için şehvet ve tutku, zararlı şeyleri kendinden uzaklaştırabilmesi için gazap, bu iki durumda dengeli olabilmesi için de danışacağı akıl verilmiştir. Bu noktada kişiye düşen görev; aklın doğru çalışabilmesi için etki altında kalmaması ve kişinin kendini kontrol sürecinde üzerine düşen görevleri yapabilmesi için ona ortam hazırlamaktır. Bunun için de en önemli şey aklı, kitle psikolojisinin etkisinden korumaktır. Çünkü tek başına bir insanın maruz kaldığı tahrikler karşısında akıl, bu tahriklere boyun eğmenin sakıncalarını göstereceğinden kişi, bunlara kapılmaz. Fakat kitle içinde bulunan kişinin bu yeteneği kitlenin sahip olduğu his atmosferi içinde kaybolacağından akıl, ona doğruyu gösteremez.

İnsan, kendi gayret ve uyanıklığı, aklının ve vahyin yardımıyla kendini kontrol ederek arzuları ile sakınması gereken hususlar arasındaki dengeyi sağlayabilir. Allah’ın insana bahşettiği bu yetenek, insanın içgüdülerinin veya duygularının esiri olup da çeşitli yanılgılara düşmesini engeller.

Bu; vahiy, akıl, düşünme, hatırlama, irade, gelecek hakkında öngörüde bulunma, vicdan, pişmanlık ve hatalardan ders çıkarma gibi nimetlerin insana kazandırdığı bir frenleme mekanizmasıdır. Zaten insanı hayvandan ayıran ve ona üstün olmasını sağlayan şey, irade gücü sayesinde bir işi iyice düşündükten sonra yapmasıdır.

İnsan, sahip olduğu temsil ve aklî kıyas yeteneği sayesinde çoğu zaman olaylar olmadan önce onların sonucunu adeta gerçekleşmiş gibi tasavvur edebilir. Böylece zararlı gördüklerinden uzaklaşır, yararlı olanlara yönelir; doğasından kaynaklanan nefsani isteklere karşı koyar, onları bastırır ve sonuçta nefsini tedrici olarak buna alıştırır. Bu yolla kendini kontrol ederek yanılgılara düşmekten kurtulur. (İbrahim Yıldız, Kur’an, İnsan ve Yanılgı, Emin Yayınları, Bursa 2019, 76-78).

Okumaya Devam Et...

Çok Okunanlar