Ne oluyor, ne bitiyor derken aslında ömürler bitiyor.
Giriş yazısı Sobe başlıklı ve Ay Vakti imzalı:
“Cumhurbaşkanımızın BM Genel Kurulu’nda Mevlâna ve Sezai Karakoç’tan alıntılar yaparak yaptığı tarihî konuşma, salonlardan, alanlardan, bölgelerden yükselen seslerin temsili olarak zulme duyarsız kalanlara ve yönetenlere bir uyarı, bir tebliğ olmuştur. Farklı hususları dile getiren bu konuşma bir manifestodur. Her dile çevrilerek her yere ulaştırılmalıdır.”
ŞİİR
Bakışında Kalmıştır İnsanın/Nurettin Durman; Mendillerde Kalmış Ağlamak/Selâmi Şimşek; Bir Sis, Gitgide…/Murat Çeşme; Tut Ellerimden/Bekir Oğuzbaşaran; Ey Sâre!/Ali Yaşar Bolat; Üç N/Mehmet Sertpolat; Melankoliye Panzehir/Erkan Kara; Aşkın Kırk Hâli/Ferhat Öksüz.
“-Evlâdım, bendeniz teknolojik cihazlar sayesinde
deniz aşırı mazlumlar görüyorum.
Deve kuşuna ağlıyorum, Hindistan’da çok ağır yaralanmış;
tüm dünyadan haberim oluyor benim böylece…
(…)
‘Ne anlar beni, manyetik bazlar?’ dese bir komşum,
ne cevap verir; karmaşık ve elektronik bazlar,
ne cevap verir; duygusuz, teknolojik cihazlar?,,”
(Bir Sis, Gitgide…’den)
“Artık taşımıyor, ayaklar başı
Dizler dayanmıyor, kaç kemik yaşı
Çocukluğa özlem, boş bir uğraşı
Düşmek üzereyim, tut ellerimden
Âşık Oğuz uyan, göçe hazırlan
Rahman ve Rahîm’dir seni Yaratan
Zavallıya acı, ey ulu Sultan
Düşmek üzereyim, tut ellerimden”
(Tut Ellerimden’den)
DENEME
Estetiği Yeniden Düşünmek/Salih Uçak; Şiirde Konu/Orhan Oğuz; Mekânın Poetikası: Mardin/Leyla Yıldız; Bilmekten Olmaya: Hikmet Geleneğimiz/Erdoğan Serdar Çalık; Eylül: Kalbin Mevsimi/Eyüp Beyhan.
“Çağdaş dünyada bir eserin değeri, genellikle kaç kişinin onu beğendiği veya paylaştığı gibi sayısal değerler üzerinden ölçülmektedir. Oysa çoğunluğun beğenisi hakikatin ölçüsü değildir. Bazen kalabalıkların alkışladığı şey sıradan, kimsenin dönüp bakmadığı bir eser ise son derece kıymetli olabilir.”
(Estetiği Yeniden Düşünmek’ten)
“Gökyüzü biraz daha erken kararırken insan başını kaldırıp uzaklara bakar. Bir kuş sürüsü geçer belki. Şehir kendi telaşı içinde koşmaya devam eder. Dükkânlar kapanır, ışıklar yanar. Hayat görünüşte eskisi gibidir.
Fakat değildir.
Bir yaprak daha düşmüştür.
Bir gün daha eksilmiştir ömürden.
Ve bütün bu eksilişlerin ortasında insanın önünde hâlâ büyük bir imkân durmaktadır.
Yeniden başlamak.
Eylülün sırrı belki burada saklıdır.”
(Eylül: Kalbin Mevsimi’nden)
ÖYKÜ
Fotoğraf/Nurşah Karaca; Kim Bilir Kaç Kez Düşünmüşümdür/Semra Saraç; Bir Ömür Beklenen/Seher Özden Bozkurt; Hasta/Züleyha Kayaoğlu Eker.
“Bedia, kırçıllı sesiyle ‘Ben yokken gelen oldu mu?’ diyor. Gözlerinde yıldızlar yanıp sönüyor bir an. ‘Yok, olmadı.’ diyor çocuklar, pembeleşmiş ağızlarını kollarına silerken. Bedia’nın dudakları yine uzun bir çizgi oluyor yüzünde. Eğreti bir gülümseme düşüyor yüzünden. Başını omuzları arasına gömerek yürüyor. Gözlerindeki harelerde beliren ışık sönüyor. Yüzünün gevşemiş çizgileri arasından art arda dökülüyor solgun bekleyişler.”
(Bir Ömür Beklenen’den)
İNCELEME
Edebiyat Cumhuriyeti Cumhuriyet Edebiyatı/Necmettin Evci; Ali Haydar Haksal’ın Hikâyeciliği/Recep Garip; Haksal/Şeref Akbaba.
“…Ali Haydar Haksal, hikâyeciliği ile kendi zamanının sessiz insanlarına eğildi. Yalnızlığı, yabancılığı, hafızayı, zamanı, evi, şehri, ölümü ve inancı insanın iç dünyasında buluşturdu. Bunu yaparken kendi sesini aradı ve o sesin peşinden ömrünü adadı.”
(Ali Haydar Haksal’ın Hikâyeciliği’nden)
“Tarihî mesafeye göre bize çok yakın olmakla birlikte gerçeklerin insanlardan gizlenmesi sebebiyle uzak kaldığımız yakın tarihimiz, başka bir açıdan dönemin edebiyatı kritik edilerek aydınlatılabilir, aydınlatılmalıdır. Edebiyat, sosyal ve kültür tarihi için hayatî önemde ufuk açıcıdır. Sanatı ve edebiyatı vazgeçilmez kılan bir önemli sebep de budur.”
(Edebiyat Cumhuriyeti Cumhuriyet Edebiyatı’ndan)
GÜNLÜK
Aforizmalar/Naz
“Macar yazar Ferenc Molnar’ın 1907 yılında kaleme aldığı ‘Pal Sokağı Çocukları’ romanı, Erich Kastner’in Uçan Sınıfı tadında, çocuk edebiyatının unutulmaz eserlerinden biri. Onu unutulmaz yapansa çocukların kendi küçük dünyalarında verdikleri mücadeleyi büyük bir titizlikle ele almaları. ‘Ancak hepimiz birlik olursak düşmanla savaşabiliriz.’ (s. 89) ciddiyetini roman boyunca görüyoruz.”
“Alman yazar Hermann Hesse’nin 1930 yılında kaleme aldığı ‘Narziss ve Goldmund’ romanı, insan ruhunun iki farklı yüzünü karşı karşıya getiriyor: Aklın disiplinini ve sanatın özgürlüğünü… Narziss, manastırın dingin duvarları arasında düşünceye ve düzenli bir hayata bağlı kalırken; Goldmund, hayatın renklerini, aşkı ve sanatı arayan bir gezgin olarak yollara düşüyor.”
(Aforizmalar’dan)
Ay Vakti, seçkin satış noktalarında ve ayvakti.net’te.
İyi okumalar.
