Şair: Mehmet Kabakçı
kalabalığında kaybettiğinden beri
mesafeler terbiye ediyor beni
bildim yorulurmuş yollar da
şehir ki gölgendir senin
öksüz ve yetim şehirleri dolaşıyorum
senin olmadığın
yitirdim bütün kaldırımları
izini sürdüğüm bütün şehirler
yıkılıyor bir bir
kelimeler vardı aramızda
seni tanımama engel olan
ve şimdi ben
yazılmaması gereken şiirler okuyorum
söylenmemesi gereken şarkılar dinliyorum
tuza basılmış bir yürek
-tütün ve kül-
hangi sabah vuracaksın beni
yüreğimdeki sarı yapraklar
süpürülüyor seninle beraber
sonbahar bulaşmış saçıma sakalıma
ben yine o şehirde kaldım bir başıma
tüm kuşları alıp gittin sen
tam da eylül giderken
