Hangi hüzündür özleyen seni
Meleklerin sardığı açık yarada?
Tutunamadın ve yenildin kalbine
Üstüne titrediğin mavi sularda
Ölülerin arasından geçiyorsun
Yazıları silinen bir mezar taşı
Yosun basmış ağrı sızan göğsüne
Ki öleli hayli zaman oldu ustası
Toprağın dilini nasıl bilirse yağmur
Öyle biliyorum kokunu senin
Sürgünde bütün çiçekler sümbül
Ömür denen o ön ödemeli mevsim
Koklarken soldurulmuş gülleri
Sen hep alıp acına iliştirdin
Kalbin yorgun bir mezar kitabesi
Taze zarflar açan eller kadar telaşlı
Anlamın kalbine vurgun karanfil
Kırılmış hevesler taşıyan kuşlar
İşte budur yaşamak denen kahır
Yarım bir ömre adanan bahar
Gök giyinmeden mavisini
Deniz, yıldızından soyunmadan
Mürekkebin üremesi midir şiir?
Kaleme yemin edeni anımsamadan
Nedir ki kuşlardan geriye kalan?
Üşümüş bir akşamdan başka
Yıkım kararı çıkmış meğer
Hatır denen o en eski hisara
Söz mü dayanır dilsiz olana
Ah bir görebilseydin!
Taşların alnına konan kuşları
Nereye baksan gökyüzü orda
Vakit şimdi ikindi vakti
Bu karlar eski kışlardan kalma
Ölüler yaşını göstermez
Boşuna okuma mezar taşını
Hüseyin ÇOLAK
