Şair: Kardelen Tanaş
Yolsuzluğun rakamlarını sayar her gece gövdem.
Boğazımda ilmek olmuş düğüm çığlıkları,
Hep bir geceyi getirir aklıma.
Duvar kenarına sıkışmış bir kız çocuğu,
Öfkemle dağıttım hayallerimi,
Hepsi bir geceye hapsolur.
Hep, gece gelir insanın aklına kıymeti,
Hep, gece düşünür insan yaşamakla-ölmeyi.
Hep de geceler diyorum değil mi?
İnsanın söylemeye cesaret edemediği şiddet dolusu bir yığın söz cehennemi!
Yıkanır karanlıkta siyahın elemli kederleri,
En az gözlerim kadar derin süzer meçhul motifleri…
Kahrolası burnumun direği her fırsatta sızlar!
Bir koku var sanki,
Bir koku var gecenin avlusunda.
Sızlıyor yine burnumun direği.
Dikmiş kör namlusunu canlı kalan her uzvuma
Oysa bilmez,
Öyle çirkin kokmaz geçmişin cesetleri…
