Biz yani evsatu’n-nas taifesi Yeni yetme bir imgeyle yola koyuluruz Ödünç alınmış sevinçler kursağımızda Nice kaygılar barındırır ruhumuz Uzun bir kışa hazırlık yaparcasına Sebatsız çiçekler dikmeli Baharlar sürmeli kimi yüzlere Ne Haccac’ın kılıcı ne İbn Hazm’ın kalemi Çiçekler susuz ağaçlar uykusuz kalmalı Sözcüklere kanat takmasını bilen Ustaların dilinde Zaman o tozlu terkisinde biriktirdi Bütün kırılmış öyküleri Söküldü hırkaları şehirli dervişlerin Sesine kuşlar konsa da Kapı eşiğine bırakılan en yalın keşkelerin Kimden miras kaldı vebali bilmiyorum Her cürmü ısırılmış bir elmaya yüklemenin Delişmen bir ırmak sırtında nasıl taşırsa Düşürmeden kurumuş bir yaprağı Hayat birbirine bakan aynalar kuramıdır İpi koparılmış bir uçurtma çocuk yüzleri Bir saatin sarkacı durmuş gibi yanağında Ölüm ki gömülen acılar toplamıdır Çıkarıp atmaz insan Düğmesi kopmuş bir gömleği Gülü ve ölüyü Toprağa gömen bir el Elbet umutla bekler Anne kuşun sesinde Yeniden dirilmeyi Ne çok emek verir insan Büyüyüp serpilsin diye yalnızlıklar Yeni yenilgilere uyanır gün Çünkü aşk bir yanılmadır Devre mülk değildir hüzün
