Bizimle İletişime Geçin

Edebiyat

Bana Yüreğimi Tarif Et

Bir adamın bir gece karanlıkta yaptığı her şey, gün aydınlık olunca açıkça belli olması gibi, diyen Halil Cibran sanki beni ta­rif etmiyor mu? Kahır okuma, demişim bir öykümde. Çünkü kahır; sonu belli olmayan bir yoldur…

EKLENDİ

:

Kimi zaman kahır okuyorum. Ama biliyorum kahır okumak iyi bir şey değil. Kimi zaman en ölümcül yanımı gösteriyorum insanlığa. Bu da iyi bir şey değil. Kalp kırmaktan korktuğum ka­dar keşke başka başka şeylerden de korksaydım. “Bir kez gönül yıktun ise, o kılduğun namaz değil” diyor Bizim Yunus. Gel gör ki, hemen her gün kalbim birileri tarafından kırılıyor. Az çekmiyo­rum şu kırık kalpten. Ondandır, biliyorum, benim kalbim kırılınca düzelmiyor, fakat ikiyüzlülük örtüsünü giyiyorum üzeri­me. İnsanların da bana karşı böyle olmasını istemiyorum.

Yüreğimin sesini dinlemekten usandım. Yüreğimin beni iste­diğim yere götürmediğini görüyorum. Belki şimdilik götürmü­yor. Belki yarın da götürmeyebilir… Düşünüyorum da, herkes bir şeyleri yüzünden çekiyor. Kimi nasırından, kimi kara kaşın­dan, kimi boyunun uzunluğundan, kimi bahar saçlı yârinden, ki­mi bilmem kimden ve neresinden… Benim de çektiğim yürek elinden… Yani çok yürekli olduğum sanılmasın. Yüreksizin biri­yim.

Kendime acımam bundan hep. Yadırgamam, sıkılmam, be­ğenmemem, yeterli hissetmemem… Hep bundan…

Yüreğimin sesini beni okuyanlar bilir, anlar… Nasıl gürül gü­rül aktığını, nasıl yaralı bir av gibi çırpındığını, nasıl mecrası­nı bulamamış bir deli ırmak gibi çağıldadığını, nasıl doru bir tay gibi soluklandığını… Kanatlansaydım ve gökyüzüne süzülseydim, gerçekten yeryüzünde, fasit bir dairede, kimliğini bulama­mış bir boşlukta, neyi, niçin kavradığını bazen hayal bile edeme­diği bir cenderede, hızlı hızlı çarpan bir yüreği nasıl görürdüm, o zaman belki… Belki fikir sahibi olurdum yüreğimden yana!

Koskoca bir ömrü tükettim bir sevgili uğruna, kendimi ve onu tanımlayamıyorum. Kim bu sevgili? Ya ben kimim?

Bir adamın bir gece karanlıkta yaptığı her şey, gün aydınlık olunca açıkça belli olması gibi, diyen Halil Cibran sanki beni ta­rif etmiyor mu?

Kahır okuma, demişim bir öykümde. Çünkü kahır; sonu belli olmayan bir yoldur…

 

30 Ocak 2001

Çok Okunanlar