Münacât
Fuzûlî (Bağdat?, 1483 – Kerbelâ, 1556)
1 Yâ Rab hemîşe lutfunu kıl reh-nümâ bana
Gösterme ol tarîkı ki yetmez sana bana
2 Kat’ eyle âşnâlığım andan ki gayrdır
Ancak öz âşnâların et âşnâ bana
3 Bir yerde sâbit et kadem-i i’tibârımı
Kim reh-ber-i şerîat ola muktedâ bana
4 Yok bende bir amel sana şâyeste âh eğer
A’mâlime göre vere adlin cezâ bana
5 Havf u hatâda muztaribim var ümîd kim
Lutfun vere beşâret-i afv-i hatâ bana
6 Ben bilmezem bana gereğin sen hakîmsin
Men’ eyle verme her ne gerekmez bana bana
7 Habs-i hevâda koyma Fuzûlî-sıfat esîr
Yâ rab hidâyet eyle tarîk-ı fenâ bana
1 Ya Rab daima bağışını bana kılavuz kıl. Gösterme o yolu ki o, sana bana yetmez.
2 O’ndan başkalarına yakınlığımı kes. Ancak öz yakınlarını bana yakın et.
3 İtibar ayağımı bir yerde sabitle ki şeriat rehberi bana örnek olsun.
4 Âh, bende sana layık bir amel yok. Adaletin amellerime göre bana ceza versin.
5 Korku ve hatada acılarım var. Bir ümit ki bağışlaman, hatadan affedilme müjdesini bana verir.
6 Bana gereğini ben bilmiyorum, Sen hüküm sahibisin. Her ne gerekmezse bana bana yasakla, verme.
7 Fuzûlî’yi arzu hapishanesinde esir koyma. Ya Rab, fanilik yolunu bana hidayet eyle.
Fuzûlî Dîvânı, Hazırlayanlar: Kenan Akyüz- Süheyl Beken – Sedit Akyüz- Müjgan Cunbur, Akçağ Yayınları, Ankara 1990, s. 131, 132.
