Hoş sâdâ bırakmaya adanmış bir ömür…
Dermanı derdinde bulan dava erlerinden…
Dertli olmayı nimet sayan öncülerden…
Derdi ferdi değil ulvi olan…
Bir derdi olmalı eğitimcinin, kendisinden sonrasına bile ışık tutacak…
Bir davası olmalı uğruna ömür adayacak…
Sadece satır aralarına değil çizgi çizgi suretine dolacak…
Siretinde kor bir alev gibi sürekli yanacak…
Gönül ikliminde rahmetle ektiğiniz tohumlar, aynı dertle dertlenenler oldukça filizlenir yeniden var oldukça cihan…
Adanmayı sözlük anlamından değil bir seyirlik ömrü ile bize öğreten güzel insan…
“Bütün elbiseleri yırtsak yeridir, yeter bize vefa elbisesi”
Vefa…
Derdine…
Gayene…
Davana…
Yazarak, yaşayarak, yaşatarak vefa…
Rahmetle…
