Senem derler bir güzele,
Kalbi nehir gibi çağlar.
Has duruşu can mülküne,
Ezelden ikrar bağlar.
Zeytin gözü nur saçtıkça,
Diz çöker önünde yollar.
Hilâl kaşın ok vurdukça,
Melâl alır dertli canlar.
Oy Senem, Senem, can Senem!
Gönül bağında solan Senem…
Zülfü sırma, aklı kâmil,
Cihanı irfanla bağlar.
Kelâmı ulu mürşid,
Sözüyle gerçeği mühürler.
Cânım efendim, gözüm Senem,
Hükmün râyi, özün Senem.
Şu cihanın bilge bülbülü,
Derdime ortak olan Senem…
Oy Senem, Senem, can Senem!
Gönül bağında solan Senem…
