Toprak kokan yağmurların ardından
Ağartmaz kuşların çığlığını
Göğüs kafesinde çatırdayan
Tanımsız gidişlerin
Küf tutan uykuları
Arınmış gülüşleri şehirlilerin
Tafrası yontulmuş kavgaların
Yargıç hatasından
Hırpalanan çiçekler ve çocuklar için
Beni göğsünün ortasından kazıdığın sancın kıl
Yıkık boynundan tanınır en çok da insan
Adımı bir kırlangıç bil
Şehrin günahlarıdır kabaran kaldırımlar
Ağaç köklerinden sanılıp duran
Ergen hezeyanları
Ağzımda büyüyen harfler
Engel oluyor dilimin serbest dolaşım hakkına
Ellerini rahlelerde unutan bir çocuk inancından
Koynumda sönmemiş bir yangınla
Çıkıyorum sabaha
Aklımda tomurcuklanan alnın
Devinen avuçların çatlarcasına
Yüzünü biriktiriyorum sakallarımda
Dayandım demir parmaklığına yaraların
Eyyub’a akran bir sabırla
Henüz kangren olmadan
Keskin bir usturayla
Urlarını kazıyorum bu telkâri utancın
Anestezi denen o büyük yalana aldırmadan
Oysa nice tomruk kılıklı adam
Yağmur rahatlığında akıyor sokaklardan
