1998 yılının o keskin dönüm noktası, insanın ömründe arkasında bıraktığı köklerle geleceğe uzanan meçhul dallar arasında kaldığı, zamanın adeta sükûnete büründüğü bir eşikti. Alınan göç kararı, harita üzerinde basit bir yer değiştirme değil; ezbere bilinen sokakların, tebeşir kokulu öğretmen kürsülerinin, tanıdık bakışların ve yılların emektar alışkanlıklarının geride bırakılıp, adı dahi yabancı bir kıtanın rüzgârına teslim olmaktı.
O günlerde ruhu kuşatan his, tarifi imkânsız bir tezatlar silsilesiydi: Bir yanda geride kalan hayatın o ağır, hüzünlü tortusu; diğer yanda ise yeni bir başlangıcın o ürpertici, kanatlandırıcı heyecanı…
Ve nihayet kaderin saati kuruldu; takvimler 8 Aralık’ı gösterdiğinde, uçağın tekerlekleri Melbourne toprağına değdi.
O an, sadece coğrafi bir iklim değişimi değil, bizzat kaderin yön değiştirdiği o sarsıcı eşik atlanmıştı. Daha ilk gece, 8 Aralık gecesi kalkılan o ilk sahurda yaşanan şok, bu gurbet rüyamızın en acı ve en gerçekçi özetiydi: Türkiye’de bir öğretmen edasıyla soğuk ve kısa kış günlerinde idrak edilecek o manevi iklim, şimdi Avustralya’nın kavurucu 40 derecelerinde, yazın o upuzun ve acımasız günlerinde, inşaat işçisi olarak karşılanacaktı. Bu durum; hem fiziki, hem psikolojik, hem de moral olarak büyük bir değişim ve devasa bir şok durumuydu. Sadece bir iklimin, bir mevsimin değil; bir kaderin ve hayatın da yön değiştirdiğinin açık ifadesiydi.
Tam da bu yabancılığın ve yorgunluğun ortasında, kader başka bir kapı araladı. Yerleştiğim evin sadece iki ev ötesinde yankılanan, oraya ayak bastığımı haber alır almaz kapımın önüne kadar gelen o sıcak, o can yoldaşı Türkçe sesle irkildim: “Selamün Aleyküm…”
Karşımda duran insan, yıllardır Avustralya’da gurbetin tescilli sesi, Türklerin ve Müslümanların soluğu olan 3ZZZ radyosu Türkçe programının koordinatörü Mahmut Eren ağabeydi. Yaptığımız o güzel muhabbetin ardından beni radyoya davet edip sahur programlarına katkı sunma teklifiyle onurlandırmıştı. Bu durumdan son derece hoşnut olmuştum; acaba Türkiye’de bıraktığım o sosyal ve ilmi faaliyetlerimin ufak da olsa bir başlangıcı, gurbette tutunacak yeni bir fırsatı olabilir miydi?
Dünyanın dört bir yanından gelmiş yetmişten fazla değişik millet ve topluluğun kendi dillerinde özgürce yayın yaptığı, seslerin havada birbirine karıştığı bu uluslararası radyoda kendime bir kürsü bulabilmiştim. O an içimi kaplayan sevinci ve ferahlığı tarif edemem. Artık nerede olduğumun, hangi zor şartlarda ve ne iş yaptığımın bir önemi kalmamıştı. Her şeyden öte, insana ve özellikle de kendi insanıma hizmet etme imkânını toprağımdan on altı bin kilometre uzakta da olsa bulabilmiştim; asıl kazancım, asıl huzurum buydu.
Gündüzleri inşaatın gürültüsüyle, 40 derecenin kavurucu sıcağıyla yankılanan kulaklar, 3ZZZ radyosunun stüdyosuna adım atıldığı an bambaşka bir zamana, özlemli bir dünyaya uyanırdı. O mikrofonun karşısına geçmek, ülkesinden binlerce kilometre uzaklıktaki binlerce kalbe köprü kurmak anlamına geliyordu.
Radyo dalgaları havaya karışıp Melbourne’ün sokaklarına yayıldığında, stüdyodan dökülen her kelime, memleket hasretiyle kavrulan ruhlara serin bir su gibi yetişirdi. Çalınan türküler, okunan şiirler ve ana dilin o sıcak ezgisi, binlerce kilometre uzaktakileri aynı masanın etrafında toplanmış gibi hissettirirdi. Mikrofonun arkasında konuşurken, sesin dalga dalga yayılıp bir evin mutfağında demlenen çaya, başka bir gurbetçinin sessiz gözyaşına karıştığı hayal edilirdi; çünkü 3ZZZ, sadece bir yayın organı değil, gurbetteki sessizlerin gür sesi, ortak anıları yaşatan kutsal bir ocaktı.
Bazen İslam tarihi dersleriyle, bazen hadis sohbetleriyle, bazen de yerelden ve Türkiye’mizden gelen ilmi, siyasi ve bürokratlarla yapılan söyleşilerle nakış nakış işlenen bu radyo serüveni, tam 26 yıl sürecekti. Belki de beni gurbete bağlayan, orada entelektüel ruhumu ve aidiyetimi canlı tutan en büyük etken, o mikrofonun arkasındaki saklı limandı.
