Görsel: Cennet İnce Erdoğdu
Yatakta kıpırdamadan uzanıyorum. Pencereye, saate, sehpadaki telefona bakarak nerede olduğumuzu hatırlatıyorum zihnime. Medine’deyiz ama henüz gün ağarmadı. Birazdan Ravza’ya sabah namazı için gideceğiz. Rüyam daha sıcak, zihnimde ama rüyamı düşününce kendime kızıyorum. “Buradayım, en güzel mekânda ama zihnim başka şeylerle meşgul ki, bu saçma rüyaları görüyorum” diyorum.
Bu gece rüyamda, arkadaşla alışveriş merkezine gittiğimizi, dün gece ise okulda masama dökülen çaya bağırıp çağırdığımı görüyorum. Buraya geldiğimiz günden beri gördüğümü rüyaları sanki herkes biliyor ve sabah namazında bana bakacaklar ve ben rüyalarımdan utanacağım. “İnsan, böyle bir atmosferde daha başka rüyalar görmeli” diyorum üzgün bir ses tonuyla. Eşim, “Kendi kendine ne konuşuyorsun?” diyor.
Medine’de dördüncü günümüz, gece geç vakte kadar Ravza’da ibadet ettik. Sabah uyandığımda rüyamı hatırlayınca yüzüm gülüyor ve sorularıma cevap buluyorum.
Sabah namazı için Ravza’ya gidiyoruz. Benim ayakkabılarım çok ağır, yerden kalkmıyor, zar zor kaldırıyorum ayaklarımı, gruptan geri kalıyorum. Diz çöküyorum, içimden Ayet-el Kürsi okuyorum ama yarım kalıyor, yeniden başlıyorum okumaya ama yine yarım kalıyor. Ayet-el Kürsi’yi okumak için çabalarken de ayağa kalkmaya çalışıyorum. Sonunda tamamını okuyabiliyorum Ayet-el Kürsi’nin. Sonra ayağa kalkıyorum ve yürümeye başlıyorum. Her adım atışımda ayakkabım parça parça dökülüyor ve ayakkabım dağılıp yok oluyor. Çıplak ayak yürümeye başlıyorum, sonra da koşuyorum ve gruba yetişiyorum.
Ravza’ya doğru koşarken, rüyayı yoruyorum rüya içinde; “Üç gecedir gördüğüm rüyalarda yaşamımdan getirdiklerimi gördüm. Benimle gelen dünyalık duygular üç günde temizlendi ama sonunda temiz olmayan duygularımı erittim.” diyorum.
