Şair: Mehmet Önder Karakaş
denizde dile gelir kıyıya vurdukça dalga, bir senin yoktur dilin
konuşunca vaktinden evvel talip olur yol kendini adımlamaya
senaryo gereği koşar atlar mecbur kalırsa
benimse gölgemle savaşım güneş eve çağrılana kadardır.
yüzleştim düğmelerle iki yakam bir araya gelmedi bu yüzden
savaşmayı değil savaşı çoktan bıraktım yine akıtıyorum kanımı
anımsamak için çağlamayı dilsizce çığıran ben miyim o türküyü
yollara iliklenip düğmelere düğümleyen kendini?
çocuklar koştukça ezan hızlanır, güneş eve döner, savaş süner gider
gölgesi gövdesine mahcup sesler karanlıkla beraber hüküm sürer.
masum sanılır oysaki susmak kınında gizdir, dile gelemez
üflenince yele taze nefes, küllerinden yeniden doğana ateş tesir edemez.
