Bizimle İletişime Geçin

Edebiyat

Şehre Şair Sitemi

Kar ile yağmur arasında bayrak yarışı mı var ne? Nöbetleşe bir uğraşa girdiler bütün bu mevsim. Düşen yıldızlar mıymış çakıl taşları; samanyoluna inat beyaz bir örtü gibi karlar hep onlara yağıyor… Ardı sıra her yanda kar şarkıları… Karlar olabildiğince soğuk bir beyaz. Sonra soluk bir mevsim bu kar…

EKLENDİ

:

Nice bir sır ki ne dilden ne dudaktan geçiyor

Ama her saniye binlerce kulaktan geçiyor

Her gören halimi bir başka sokaktan geçiyor

Kime ses versem asırlarca uzaktan geçiyor

Halka küfr oldu selamım seni gördüm göreli

 

                                                                                                       Bekir Sıtkı ERDOĞAN

 

Küf kokulu acılar çıkmış bana her faldan. Kırık

dökük ezgiler bende seni göreli. İnadına sevimsiz sarılar

konaklamış ufkuma. Sen gideli beti benzi kaçmış bir

acı… Bir hasretlik bulmuş beni her yerde bilmem

nedendir, koşup gelmiş yoluma her yerde bir gurbetlik

kokusu.

Çok acı çeken, çok yaşamış demektir, diyor Balzac.

Çok yaşamış olmalıyım diye ben, aldım başımı, çıktım

şehirden. Sevincini yitirmiş bir yaşamdan, sıcacık

renklerini üşümüş bir tablodan çıkar gibi çıktım ben.

Bir mecusi hüznüne nazire yaktım gemilerini yeniden aşkın.

Kaçıncı aldanış bu, kaçıncı hayal kırıklığı… Bilmem ki

kendimden bu kaçıncı kaçışım.

Uzun uzun susmuş bu şehir. Sesini inadına yutmuş

bu şehir. Kımıltısız kırık bir keman sanki kaşları.

Bomboş gözlerle süzüyor beni. Olabildiğince çok suçlu

duruyor. Sonra gözleri… Kurbanlık koyun gözleri şehrin.

İçimdeki acıya teğet sokaklar sarhoş gölgeleri gibi

sarkıyor mazisine. Üstüme bir günah gibi çöken

sevdanın ağırlığı bir yana, her yanımda kırılış. Tepeden

tırnağa bir cam kırığı dizisidir bedenim. Ve şehir rüzgâra

beste diye saçımda ıslıklar gezdiriyor, bilmem hangi fani

diline dargın dolamış beni, hangi yetimin ayak izlerinde

gezindim; gölge yaparak.

 

İşlenmedik günahların vebaline kurgulu geziyorum.

Geçtiğim her sokakta sanki bir kâbus takibe koyulmuş

beni. Sonra bu sevdaya düşeli beri peşim sıra sarışın

dolaşıyor hasta güneşler. Bir güneşler ki, akşamüstü

durup dururken yerli yersiz sarılığa tutulmuş.

 

Rind-i mihnet-perverim meyhaneler ağlar bana

          Eşk-i gülgunum görüp peymaneler ağlar bana

 

Bakındığım çocukluk günlerim de sırt dönmüşler

sesime. Özgür duruşlu dağlar kuşlarını bilmem kaç

yağmur geçti de hâlâ gözlerime uçurmuyor nedendir,

bütün köşe başları neden bir beni takibe koyuluyor…

Sonra çakıl taşları… Gecelere karasevdalı duran sokak

lambaları bile ben geçince ışık ışık öksürüyor üstüme.

Kar ile yağmur arasında bayrak yarışı mı var ne?

Nöbetleşe bir uğraşa girdiler bütün bu mevsim. Düşen

yıldızlar mıymış çakıl taşları; samanyoluna inat beyaz bir

örtü gibi karlar hep onlara yağıyor… Ardı sıra her yanda

kar şarkıları… Karlar olabildiğince soğuk bir beyaz.

Sonra soluk bir mevsim bu kar… Neye yarar ağlamak…

Düşen kar taneleri göğe asılı duran bir elemli gelin elleri

bir de konuşan, ağlayan, susan kara yazgılı bir lisan.

Sonra kan kızılı, bestesiz ufka duran… Bir de yerli yersiz

bir yağmur… Rutubet üfleyen gökler… Hüzünlü, ihanet

dolu bir sevdaya olası dekor. En hiddetli makama

uyarlanıp asabi gezen çatık kaşlı bulutlar. İçlerinde

kopkoyu, simsiyah bir çekişme. Zamansız çocuk

bağırtılarını andıran gök gürültüleri. Peşi sıra hüznümü

süpürmeye koşturan rüzgâr. Ellerimi arındırmaya koşan

gök ırmakları; ellerimi, saçlarımı, her yanımı… Gürül

gürül bir yağmur… Bir faninin yüreğime bağdaş kuran

baki mısraları:

 

            Sadre dar’üş-şifadır sanmayın

            Gök gürlüyor

            Bu yağan yağmur değil

            Asuman ağlar bana

 

Sonra bir hasta dekor. Yarılan bulutlar, kararsız ve

değişken bir mevsim. Açılan gök. Ufukta ayrılığa eş kan

kızılı bir güneş. Ve onu akşama uğurlayan divane

kuşlar… En çok onlar benziyor bana; hepsi sarılığa

tutulmuş gökten, olmayacak düşler peşinde hepsi.

Ayağımın altında silik bir hatıra gibi geçiyor

kaldırımlar: Üstlerinde binbir telaş göğermiş… Ya da

zaman zaman bir asi rüzgâr cüzzamlı diye beni herkesten

kaçırıyor, şehrin tenhasına sürüyor beni. Koluma giriyor

sonra günün en soğuk saatleri; çoktan sıcaklığını

yitirmiş bu şehirden sürgün yazarak beni. Bir de

şaşırıyorum yağmura; artık hiç ben kokmuyor…

Anlatamıyorum derdimi kimselere. Belki garip bir

yazgı sanki herkes biliyor, sanıyorum. Kimseler

sokulmuyor yanıma.

Kim bilir bu hüzün mevsimi kimleri dolamıştır eline

önceleri. Ne sevinçler bölmüştür törpüleri zamanın. Ne

düşler çalınmıştır kâbus ile uyuklayan şehirden!… Kaç

yazar sitem, küs durmak, kırgınlık, kaçış kaç? Şehre şair

sitemi ancak. Sokak be sokak salınıp duran sevgili diye…

 

            Edalım

           Boynuna vebalim

 

Hayli eskimiş bir türkü olmalı sitem. Sürgün trenler

gibi dilden dile dolanmış bir kırık ezgi; talihe ve şehre

ağıt diye yakılan. Dönmeyen askerin dilindeki sıla

türküsü.

Benim gibi dursanız gecenin çok kararan yerinde,

ışıklarını söndürmüş bir gemidir bu şehir…

 

Okumaya Devam Et...

Edebiyat

Hastahane Günlüğü (Van Araştırma Hastahanesinde 7 gün)

Ziyaret saatinde kalabalık var. Tanıdıklar, arkadaşlar, aile efradı yavaş yavaş sökün ediyor. Hakkını yememek lazım, beni ilk ziyaret edenler arasında Mehmet Feyat ve Ersin Bayram, iki mesai arkadaşım geldiler. Duyanlar hastaneye damlıyor. Gerçekten insanın kıymeti kaybolduktan sonra anlaşılacak, mı acaba?

EKLENDİ

:

6 Aralık 2000 Çarşamba

(1. gün)

saat 22:00

Beyaz çarşaflar içine yatalı henüz bir saat bile olmadı. Koğuşumuzda bir adam, iki de genç var. Biri asker…

Kardeşlerim yanımdan ayrıldıktan sonra yapayalnız kaldım. Düşündüm, uzun uzun yıllardan sonra hastane koğuşlarında bir başıma kalmanın burukluğu var. İşin aslı kardeşim Feridun Araştırma Hastanesinin personeli olmasaydı bu kadar kısa bir zaman diliminde zor yatardım.

Bugün Ramazan’ın onuncu günü.

Uzun süredir hiç bu kadar iki hüznü bir arada yaşamamıştım. Apar topar getirildiğim için cebimde ne tütünüm ne sigaram ne de çakmağım var. Canım müthiş sigara çekiyor. Nöbetçi hemşiremiz esmer ve sempatik. Henüz bir diyalog geliştirememişim. Dönüp duruyor. O da bir ayrıcalık olduğunu seziyor ama üzerinde durmuyor galiba… Doktorların biri geliyor biri gidiyor.

Yarına çok var…

Müthiş bir can sıkıntısı yaşıyorum bu saatlerde. Keder her yanımı sarmış. Geçmiş ve gelecek arasında bocalıyorum ama kendime bir türlü kızamıyorum. Hep suç benim biliyorum. Her işin bir dünü olduğu gibi bir yarını da olması muhakkak.

Acil servisin veznesinde bu gece nöbetçi olan Feridun’un arkadaşı Lokman’a indim. Geç saatlere kadar çaylı, sigaralı bir sohbet yaptık.

7 Aralık 2020 Perşembe

(2. gün)

saat 12:00

Nurcan hemşireyle teste çıktık. Sonra Doç. Dr. Ahmet Kutluhan geldi. Takıldı bana. Eninde sonunda seni buraya yatırdık, dedi.

Serum… iğne… derken… orucumu bozmuyorum…

Bir tartışmadır alıp başını gidiyor. Böyle konuşmak beni sıkıyor. Gözlerim pencereden dışarı kayıyor. Gökyüzünde pırıl pırıl bir kış güneşi var.

Ziyaret saatinde kalabalık var. Tanıdıklar, arkadaşlar, aile efradı yavaş yavaş sökün ediyor. Hakkını yememek lazım, beni ilk ziyaret edenler arasında Mehmet Feyat ve Ersin Bayram, iki mesai arkadaşım geldiler. Duyanlar hastaneye damlıyor. Gerçekten insanın kıymeti kaybolduktan sonra anlaşılacak, mı acaba?

saat 20:30

Sessizlik hâkim. Evden öteberi, yiyecek, içecek gelmiş. İştahım yok. Sahura saklayacağım.

Bugün yoğun bir gündü…

Kim bilir, nasılım, nerelerdeyim?

Gök şimdi nasıl?

Evlerin, odaların köşelerinde ne konuşuluyor şimdi? Benim ismim geçer mi her karede?

Odam, bilgisayarım, raflarda duran kitaplarım, benim yokluğumda hüzünlendiler mi?

Kime ne anlatıyor hayat sayfasının müdavimleri?

Ya ay ve yıldızlar, beni özleyecekler mi?

Her yanımdan hazan akıyor. Dışarısı kış. Ölümü ve hayatı beraber yaşıyor hastane koridorları. Her aşkın içindeki ayrılık, her kimyanın ötesindeki simya ve her zaman dilimine ayrılmış beklenti; beklemeyi öğrenememiş insanlara bir şey ifade etmiyorsa, hayatın kendisi artık “hayat” değildir…

Öyleyse ben niçin akıyorum insancıklardan yana!

Bunu düşünüyorum…Düşünüyor ve yoruluyorum.

8 Aralık 2020 Cuma

(3. gün)

Hayat devam ediyor…

Burnundan ameliyat olan genç öğretmenin iniltisi var kulaklarımda. Koğuştakilerle iyice haşır-neşir olmuşuz. En renkli sima 23 gündür yatan sevimli asker. Ben ona “badi asker” diyorum. Hem burnundan hem de kulağından ameliyat olmuş. Maskotumuz. İstanbul’da oturuyormuş ama aslen Kastamonulu. Ona İbrahim Tenekeci’yi tanıyor musun, diyorum. Başını sallıyor. Bu taraklarda bezim yok der gibi…Ama her işimize koşuyor. Hizmetimizi yapıyor, koğuşlar arası işlerimizi, hemşirelerle olan diyaloğumuzu o sağlıyor.

Oktay şuraya!

Oktay buraya!

Dünya hâlâ dönüyor mu?

Dışarıda pırıl pırıl bir dünya.

En çok, ölüm oruçlarını düşünüyorum, merak ediyorum. Ben hastaneye balıklama düşmeden 48. günlerini doldurdular. Ölüm sınırına dayandılar… (Ölüm oruçlarının 61. gününde devlet cezaevlerine müdahale etti, en az 30 kişi öldü. Bu gündem de maalesef diğer gündemler gibi uzun sürmedi Türkiye’de…)

Dün geceye dönüyorum…

Dr. Oğuz Bey’le güzel bir sohbet gerçekleşti. Ehli beyte muhabbetim devam ediyor böyle güzel insanları gördükçe, tanıdıkça…

Dr. Oğuz Bey, sen bin yaşa…

“Yalnız bir ağacın meyve vermesi düşünülemez” demiş bir düşünür. Hangi makamda söylemiş, tartışılır.

saat 18:00

Av. Ahmet Husrev sağ olsun her gün geliyor. Bugün de bana süt getirmiş. Karşılıklı sohbet ediyoruz. Acılarımı o dindiriyor. Üç tane de kitap … Yarama tuz-biber…

Koğuşumuzdaki yaşlı ağa değerli bir insan… Koğuş adeta bir dergâh. Her saat yemek var, her saat çay pişiyor… Oruçlu olmayanlar yeme içmede bir zorluk çekmiyorlar. Doğrusu hastahanenin bu bölümünde pek ses çıkmıyor. Ramazan’dan mıdır, nedir?

Malazgirtli ağanın tahlilleri geldi. Kansermiş… Üzüldüm…İki gün sonra da İstanbul’a göndereceklerini söylüyorlar. Bir yeğeni var, adı İbrahim.  Van’da öğretmen. İbrahim Hoca hergün ziyaretine geliyor. Doğrusu oğlunu da yâd etmek lazım. Arkadaşları arasında Kâmil olarak çağrılan Kemal, dört-dörtlük bir oğul olduğunu gösteriyor…

saat 22:00

Gazeteden bir haber yok, hâlâ…

saat 23:45

Bir gece kelebeği, iri mi iri, dönüp dolanıyor koğuşun içinde. Yanan parlak ışıklara ulaşmaya çalışıyor. Nerden girmiş olabilir? Bu saatte, bu ortamda işi ne?

Onu da kendime benzetiyorum. Gariban, nereden geldiği belli olmayan, bu ortama hiç de yakışmayan bir aksesuar gibi…

Birdenbire pat diye düşmüyor muyuz uluorta yerlere…

Şem u pervane… Şem yanıp kendini tüketmeden önce etrafında deli-divane dönen pervaneyi yiyip bitirecek…

9 Aralık 2020 Cumartesi

(4. gün)

Şark cephesinde vukuat yok.

Bugünü nedense yazmak istemiyor canım.

10 Aralık 2020 Pazar

(5. gün)

Evdeyim. İzinli çıktım. Aynen askerden veya hapishaneden biri olur ya, tıpkı onun gibi…

Yaşamın nankör bir yanı vardır. Ne kadar iyilik yaparsan o kadar sana çektirir…

Gece iki şair ziyarete geldi.

Melih Erzen ve Nurullah Ulutaş… Nurullah’ın bir erkek evladı doğmuş. Bu sevindirici bir haber… Seni artık tamamen kaybettik, diyerek dalaşıyoruz, gecemizi şamata ile geçirmeye çalışıyoruz.

Olağandışı tek şey mahallede düğün var. Ramazan’da düğün neyin nesi diyeceksiniz ama…

Feridun bize çay pişirip veriyor.

11 Aralık 2020 Pazartesi

(6. gün)

Sabahın erken vaktinde geldim yattım, hastaneye, hastane koğuşuma, beyaz çarşaflı yatağıma. Yine koluma serumu taktılar. Hemşireye incitmemesi için ricada bulunuyorum yine. Yine yalnızlık çekeceğim bu koğuşun kalabalığına rağmen… Orucumu yemeyeceğim yine esaslı tartışmalardan sonra…

saat 14:00

Daha önce çekilen tomografi filmlerim geldi. Buna kısaca ‘tomo’ diyorlar. Aklıma muziplikler geliyor. Ha tomo, ha homo diyorum… Doktor beni taburcu etmek istiyor. Sen çok yattın diyor. Yok ya, diyorum doktora. Bırak biraz şu hastanede yatıp kafamı dinleyeyim. Evdn daha rahat. Bana bakıyorlar. Ziyaretime geliyorlar. İstediğim her şeyi alıyorlar. Nazlanabiliyorum. Dışarda ne rahat yüzü gördüm ki. Hastalardan hiçbir şikâyetim yok. Dedikodudan uzak. Kötülüklerden uzak. Zulüm ve pisliklerden uzak…

Yalandan ve ikiyüzlülükten uzak…

Sizi bırakıp gitmeyeceğim diyorum şakayla karışık. Gülüşmeler… Hoşnut tavırlar… Hemşirenin gözbebekleri yanıp sönüyor…

Doktorum; Seni salacağım ama karşılıksız olmaz, diye takılıyor.

Teşekkür ilanı yazacağım gazeteye, diyorum. Bana biraz daha istirahat ver…

-Teşekkür metni için bir hafta…

-Bir hafta yetmez, iki hafta…

-Bir teşekküre bir hafta olur ancak. O da senin için yoksa hastalarıma istirahat yazmıyorum normalde.

-O zaman iki haftaya iki teşekkür…

Koğuş gülmekten kırılıyor.

Yardımlarını esirgemeyen değerli Doç. Dr. Ahmet Kutluhan’a teşekkür ediyorum. (Parantez: Ama yine de bir haftadan fazla istirahat vermedi.)

saat 16:00

İftarda menüm zengin. Tas kebap-çorba-salata-çiğköfte-otlu peynir-meyve…

saat 18:00

Yeni bir olay yok.

Yeni bir gelişme yok.

Yeni bir değişiklik yok.

Yüzüme mütemadiyen gülen ve bana ismini bir türlü söylemek istemeyen hemşirenin nöbeti başlamış. 6 kişilik koğuş tamamen dolmuş. Yeni hastalar gelmiş. Onlarla tanışma faslı. Kanser olan ağa İstanbul’a gidecek. Badi asker Oktay hâlâ taburcu olamamış.

Şimdi İstanbul’da olmak vardı! diyor. Ben de katılıyorum bu temenniye… Duygulanıyor Oktay. Dokunsan gözlerinden pınarlar gibi yaş akacak… Ufak-tefek ama gelişmiş kasları ve pazuları var. Ne iş yapıyormuş sivillikte: Demir döküm fabrikasında…

Aydınlı

Tatvanlı, dört yıldır Saray ilçesinde öğretmenlik yapan Memduh Hoca burnundan ameliyatlı. Tatvanlı Nevzat artık buranın demirbaşı olmuş. Bu üçüncü gelip yatışı. Yine kulağından ameliyat olacak…

saat 22:30

Nihayet Dr. Murat aradı.

O da geçmiş olsun için değil. Matbaada çalışanlardan dolayı, sorun varmış…Onu haber vermek istemiş…

(Parantez: Daha sonraki günlerde sitemimi dinlerken bunun böyle olmadığını, el altından sürekli benden haberdar olduğunu, önemli bir iş olmadığı için, doktorluğun gerekliliğini yerine getirdiğini söyledi.)

12 Aralık 2020 Salı

(7. gün)

saat 7:30

Önce lapa lapa, usul usul inen kar, şiddetini arttırmış. Gökyüzünün gri karanlığını görüyorum yattığım yerden.

Kar yağışının ne zaman başladığını bilmiyorum. Şafak vaktinde dalmışım. Uyandığımda kar yağıyordu. Aklımda yıllardan kalan bir iz: Adamo’nun ‘Her Yerde Kar Var’ şarkısı…

Aman doktor vurma beni,

Ve öğlen sonrası…

Taburcu oldum.

“Oh be!” mi demeliyim? Diyemiyorum. Sanki evde çok rahat edeceğim. işyerinde… gazetede…

Başımdaki vaveyla yeni başlayacak desene…

Ve ben, her günümün bir dert olduğunu yeni yeni anlamıyorum…

Okumaya Devam Et...

Edebiyat

Ramazan Şehri

Oruçtur o hayaleti görünür kılan. Karanlığın içinde omuzlarında seccadeleriyle sessizce yürüyen insanların elinden tutan o hayali. Sonra Ramazan biter ve biz biraz fitreyle onu tamamen sileriz. Bayram ona da gelir mi o zaman? Fabrikalar düdük çalarak kutlar mı bunu? Çiçekler gürültüyle açar mı, neşeyle tüter mi buğu topraktan?

EKLENDİ

:

Yazar:

Ramazan ne öğretmeye gelir her sene bize? Biz orucu tutarken oruç da bizi tutar mı? Hangi kapalı kapıyı açar? Açar mı ruhun tıkanmış damarlarını?

Ramazan şehrinde dolaşan çocuk hayaletleri vardır. Dumandan, isten, anasızlıktan arta kalmış yüzler… Dolmuşların arasında koşar gibi görünüp kaybolan kırgın çocuk yüzleri…

Ramazan kolilerinin köşesinden tutarken görebiliriz onları. Kirli elleriyle ekmeğin kenarını dişlerken bir an yansıyıp kaybolan ve arkasında yıkık görüntüler sürükleyen, açlıktan uyuyamayan çocuklar… Orucun bazı tenha günlerinde iftar vakti boşalan sokaklarda kayda geçer onu asfalt birkaç saniye. Ramazan davulcusunun ardından yürür bakarsanız, karanlıkta kaldırım kenarlarına düşmüş ezik dutları toplaya toplaya…

Oruçtur o hayaleti görünür kılan. Karanlığın içinde omuzlarında seccadeleriyle sessizce yürüyen insanların elinden tutan o hayali. Sonra Ramazan biter ve biz biraz fitreyle onu tamamen sileriz. Bayram ona da gelir mi o zaman? Fabrikalar düdük çalarak kutlar mı bunu? Çiçekler gürültüyle açar mı, neşeyle tüter mi buğu topraktan?

Okumaya Devam Et...

Edebiyat

Edebiyat Dünyasından İlginç Anekdotlar

Karakoç anlatıyor: “Bir gün de, Necip Fazıl Bey’le birlikte, Ulus’taki Meydan Palas’ın salonunda otururken, üstat, Yenişehir’deki bir mağazada bir yelek gördüğünü, onu almağa heveslendiğini, mağaza sahiplerinin 52,5 lira istediklerini, kendisinin 50 lira verdiğini, fakat anlaşamadıklarını söyledi. Bana “şu 50 lirayı al, o yeleği mutlaka al gel” dedi. Parayı alıp gittim. Aksilik bu ya, üzerimde 2,5 lira kadar para bile yoktu. Mağaza, iddialı bir mağazaydı. 52,5 liradan bir kuruş aşağıya inmedi. Fakülteye gidip borç bulmam için zaman kâfi gelmezdi. (Sezai Bey, o zamanlarda Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin Cebeci semtindeki yurdunda kalmaktadır) Yeleği almadan da dönmek istemiyordum otele. Bir büfeye atkımı rehin bırakarak borç aldım. Yeleği alıp yaya olarak otele döndüm. Üstat memnun oldu. Nasıl aldığımı da hiçbir zaman bilmedi.”

EKLENDİ

:

Eski aydınlarımız, yazılarına ve konuşmalarına sık sık bir beyit ya da şiir alıntısı yaparak zenginleştirir güzelleştirir ve zenginleştirirlerdi. Edebiyatçılar arasındaki tartışma ve seviyeli kavgalar, zevk verir ve herkes kendine göre dersler çıkarırdı bunlardan… Bu nedenle şiir ve edebiyat kültürü günümüze de aktarılmalıdır, sızmalıdır yazı ve konuşmalara… Edebiyatçıların ilginç konuşma, davranış ve yaşantıları örnek alınmalıdır daima…

Psikolojik tahlil ve karakter özellikleriyle kişiliğimizin olgunlaşması ve derinleşmesi için büyük, köklü ve örnek alanlarımızdır bu anekdotlar. Bu yazımızda birtakım yaşanmışlıkları gündeme taşıyarak okuyucunun zevkli vakitler geçireceğini tahmin etmekteyiz.

Ziya paşa ve Namık Kemal, çok iyi dost ve arkadaştırlar. Ziya Paşa, Harabat adında bir şiir antolojisi hazırlamak ister. Arkadaşı Namık Kemal’den yayımlanmış ve yayımlanmamış şiir ve yazılarını ister. Oldukça kıskanç olan Namık Kemal, “Davul boynumda tokmak neden Ziya Paşa’nın elinde olsun” düşüncesiyle kendi yazdığı şiirleri vermez.

Harabat yayınlanınca, mal bulmuş mağribi gibi hemen harekete geçen Namık Kemal, alır eline kalemi ve başlar kritik ve tenkide… Ziya Paşa, Fuzuli`yi Harabat’ın önsözünde şiir kalıpları içinde anlatırken:

“Yanıktır o şairin kitabı

Nazmında kokar ciğer kebabı”

Dediğinde, Namık Kemal hemen kaleme sarılır ve onu alaya alır. Namık Kemal, bu yöntemiyle kimi zaman nükteden yararlanmayı da ihmal etmez. Nitekim Ziya Paşa`nın Fuzulî hakkındaki sözlerine mukabil Namık Kemal, nüktedanlığını konuşturur. Namık Kemal, muhatabının Fuzulî hakkındaki söylemini alelade bulduğunu ima ederek istihza ve alaylı bir dil kullanır. “Hele Fuzulî için tanzim buyurulan:

“Yanıktır o âşığın kitabı

Nazmında kokar ciğer kebabı.”

Beytini okudukça, kendimi Harabat`da (Meyhane’de) değil, Bahçekapısı lokantalarında zan ediyorum. Af buyurursunuz amma şu “ciğer kebabı” mazmunu (imgesi) ne kokmuş söz ne iğrenç tasavvur! Demekten bir türlü kendimi alamayacağım. Fuzulî Divan`ını kedi yavruları için mi söylemiş, yoksa Arnavutların manda yuttu dedikleri meşhur kitap mıdır?”

Necip Fazıl ve Sezai Karakoç çok iyi ahbap, ya da Necip Fazıl üstat, Sezai Karakoç da onun bağlısı ve çok sadık bir öğrencisidir. Öğrenciden öte samimi ve candan manevi bir evladıdır. Necip Fazıl ona, “Benim kara gözlü Seza’im” diye hitap eder.

Necip Fazıl, Ankara’ya gittiğinde daima Sezai Bey’le görüşür ve hoşça vakit geçirirlermiş. İşte bir “yelek” hikâyesi…

Karakoç anlatıyor: “Bir gün de, Necip Fazıl Bey’le birlikte, Ulus’taki Meydan Palas’ın salonunda otururken, üstat, Yenişehir’deki bir mağazada bir yelek gördüğünü, onu almağa heveslendiğini, mağaza sahiplerinin 52,5 lira istediklerini, kendisinin 50 lira verdiğini, fakat anlaşamadıklarını söyledi.

Bana “şu 50 lirayı al, o yeleği mutlaka al gel” dedi. Parayı alıp gittim. Aksilik bu ya, üzerimde 2,5 lira kadar para bile yoktu. Mağaza, iddialı bir mağazaydı. 52,5 liradan bir kuruş aşağıya inmedi. Fakülteye gidip borç bulmam için zaman kâfi gelmezdi. (Sezai Bey, o zamanlarda Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin Cebeci semtindeki yurdunda kalmaktadır) Yeleği almadan da dönmek istemiyordum otele. Bir büfeye atkımı rehin bırakarak borç aldım. Yeleği alıp yaya olarak otele döndüm. Üstat memnun oldu. Nasıl aldığımı da hiçbir zaman bilmedi.”

Cahit Sıtkı Tarancı, Cumhuriyet döneminin büyük şair ve yazarlarındandır. Aynı zamanda çok iyi bildiği Fransızcasıyla iyi bir çevirmendir de… “Otuz Beş Yaş” şiiriyle özdeşleşen Tarancı, “sanat için sanat” anlayışına bağlı kalır. Şiirlerinde en çok yaşama sevinci ve ölüm temalarına yer verir. Ayrıca yitik aşklar, mutlu sevdalar, yalnızlık, yaşadığı bohem hayatın buruklukları, çocukluk özlemi de şiirlerine konu olmuştur zaman zaman. Küçükken yaramazlık yaptığı için babası tarafından pencereden aşağı sarkıtılmıştır. O günden sonra ölümden korkmuş ve eserlerinde sürekli “ölüm” temasını işlemiştir.

Özdemir Asaf: 11 Haziran 1923’te Ankara’da doğar. Asıl adı Halit Özdemir Arun’dur. İlk ve ortaöğreniminin bir bölümünü Galatasaray Lisesi’nde yapar. 1942 yılında Kabataş Erkek Lisesi’nden mezun olur.

İstanbul Üniversitesi’nde, önce Hukuk Fakültesi’ne, sonra İktisat Fakültesi ve Gazetecilik Enstitüsü’ne devam etse de 1947’de yükseköğrenimini yarıda bırakır. Bir süre sigorta prodöktörlüğü yapar. ‘Zaman’ ve ‘Tanin’ gazetelerinde çevirmen olarak çalışır. 1951’de Sanat Basımevi’ni kurarak matbaacı olur…

“Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,

Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.

Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır bir güldürür,

Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.”

Veya:

“Sana gitme demeyeceğim.

Üşüyorsun ceketimi al.

Günün en güzel saatleri bunlar.

Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.”

Gibi güzel şiirleri vardır. “R” harfini söyleyemeyen şair… Bir gün matbaadan çıkıp Karaköy’e gitmek için bindiği taksinin şoförü sorar: “Neğeye biğadeğ?”  Utancından “Kağaköy” diyemez, “Eminönü” der. İner. Oradan Karaköy’e kadar yürür.

Okumaya Devam Et...

Çok Okunanlar